De storm is aardig gaan liggen. De kinderen lijken allemaal hun plekje te hebben gevonden. De boze buien en ruzies blijven uit. Heel de week zijn ze met elkaar bezig. Vissen, in het zwembad en voetballen zijn deze week favoriet. En vergeet het loomen niet. Nu liggen de elastiekjes ook al tussen de tegels buiten. Maar ik heb er deze week van genoten. Donderdag ben ik begonnen om het huis op te ruimen en de koffers in te pakken. Langzaam groeit de berg van meeneem dingen in de veranda. Ik kan goed opschieten, want de kinderen spelen heerlijk buiten. Wat een enorme hoeveelheid moet je inpakken voor acht kinderen. Twee van de acht kunnen het zelf en hoef ik ook niet te controleren. Twee andere kunnen het maar ik moet wel even controleren en dingen aanvullen. Vrijdag is alles bepakt en bezakt en laad André alles in de auto. En zo vertrekken we zaterdagochtend om negen uur. Eerst naar Bleskensgraaf. Even een tussenstop bij schoonpapa en schoonmama. Die hadden we al een tijd niet gezien omdat ook zij heerlijk vakantie hebben gehad. De kinderen vinden het ook fijn om even naar opa en oma te gaan. Lekker drinken en een cake. En zo kunnen we er weer tegenaan voor het laatste stuk. Eindbestemming: Voorthuizen. We zijn zo vroeg dat we nog geen last hebben van de file. Dus voor we de camping opgaan halen we eerst de weekend boodschappen. 's Middags gaat de lucht betrekken en voordat André klaar is met drie tenten en de partytent regent het pijpenstelen. Maar het wordt weer droog. 's Avonds zitten we gelukkig weer buiten onder de partytent aan de frites. Het is weer fijn om bekende te zien en te spreken. Goede en slechte berichten. De kinderen genieten direct en zien vriendjes en vriendinnetjes van andere jaren. Ik verbaas me hoe het gaat met drie kinderen die voor het eerst met ons op vakantie zijn. Onze oudste zoon komt het weekend logeren. Voor hem was het helemaal lang geleden dat hij op de camping geweest was. Maar we genieten.
Maar maandag begon onze jongste toch kuren te krijgen. Zijn vorig pleeggezin staat ook op de camping. En dit vind hij lastig. Loyaliteit? Waarschijnlijk. Hij raakt ervan in de war. Als iets bij mij niet mag gaat hij daarheen. Hij roept regelmatig: ik wil niet bij jou wonen. Ik ga daar wel weer heen. Daar mag ik wel alles. Deze boosheid blijft zich herhalen. We weten niet zo goed wat we ermee moeten.
Dinsdag had ik het even gehad. Moet dit twee weken zo? Dit is niet leuk meer. Veel begrenzen, scheldbuien en huilbuien.
Woensdag op naar de Apenheul. Even eruit. Het was ontzettend leuk voor de kinderen, maar jammer dat het zo druk was. We hebben meer mensen gezien dan apen. Gelukkig was het niet zo heel erg warm. Anders was het niet te doen geweest. De kinderen hebben echt genoten. De aapjes die in het gebied liepen waar ze los waren kwamen super dichtbij. En één van de pleegjes kreeg er één in zijn nek. Die liep er zomaar overheen. Hij was helemaal hoteldebotel ervan. Iedereen moest het horen. Hij liep over mijn nek naar iemand anders toe.
Terwijl ik dit zit te schrijven klettert de regen alweer tegen de caravan aan. Het is weer zaterdagmiddag. Mij bekruipt even het gevoel van: waarom doe ik mezelf dit aan. Opgepakt zitten, traag internet, zand en gras binnen. Maar als ik de kinderen weer weg zie rennen naar...de speeltuin of het zwembad of vriendjes en vriendinnetjes is dat onaangename gevoel weer weg. Daar doe ik het dus voor.
Het gaat met alle pleegjes goed en ze genieten van alles. Gisteren werden we opgeschrikt door een sterfgeval op de camping. Dat hakt er bij iedereen even in. Dat er zomaar een vader van iemand kan overlijden. Ga je fijn met elkaar op vakantie. En dat eindigt in een drama, verdriet. Alles is die dag afgelast.
Vandaag is het weer een drukte van belang. Er gaan veel mensen weg, maar er komen ook weer nieuwe mensen bij. De kinderen hebben kaarten zitten schrijven vanmiddag. Voor de papa's en mama's. Dan zie je het verschil. De één schrijft er een heel verhaal op en de ander alleen : voor mama en moet ik nog zeggen: schrijf je naam er ook nog maar onder.
En we hebben een stacaravan gekocht. Eindelijk hebben we iets gevonden. Hij ziet er goed uit en is nog heel netjes. En ook de prijs was redelijk. Dus hebben we de knoop maar doorgehakt. Ga je op vakantie en kom je met een stacaravan terug. Hij komt achter in de tuin te staan. Voorlopig gaat onze oudste zoon daar wonen. Daarna zien we wel weer wat er op ons pad komt.
De eerste week van onze vakantie zit er dus alweer op. Ons huis in Zeeland is bewoond door onze volwassen kinderen. En wij gaan nog een week genieten. Ik doe het heel makkelijk als we op vakantie zijn. Niet uitgebreid koken, dat komt thuis wel weer. Ik geef tussendoor maar wat extra fruit. Het is wel grappig hoe we ook nu weer een bezienswaardigheid zijn. Als we binnen komen in het restaurant bij de Apenheul en de bestelling doe en nog even wil natellen of het klopt kijkt het meisje me aan of ik van mars kom. We aten deze week ook een keer pizza. Dan heb je een behoorlijke stapel dozen bij je. Ik heb één van de pleegjes bij me en die grinnikt wat. Ook hij vind het grappig als mensen verbaasd kijken of we voor een heel weeshuis bij ons hebben. Straks halen we lekker frites. En ik denk dat het knus binnen eten wordt want de regen klettert nog steeds naar beneden. Met als achtergrond muziek een schreeuwend pleegje die zijn zin niet krijgt. Hij wil zonder zwemvest zwemmen. Maar dat gaat dus zeker niet gebeuren. Laat hij nu maar huilen (van boosheid omdat hij zijn zin niet krijgt) als dat wij straks moeten huilen omdat hij gewoon nog niet kan zwemmen. Inmiddels hoor ik de rest van de familie er zich al mee bemoeien en het geschreeuw wordt alleen maar erger. Ik ga er maar een punt achter zetten. Al is het best lekker om binnen te zitten en een man te hebben die er nu is om te helpen. Ook dit is genieten. Het niet alleen te hoeven doen.
gezinshuis
de morgenster
zaterdag
vrijdag
storm op zee
Ik ben er weer. Ik weet weer hoe het was. Het is alweer een tijdje geleden dat we een nieuw kind geplaatst kregen. Maar vrijdagmiddag kwam dit gevoel weer naar boven. Soort van chaos. Het begint rustig. Pleegje met mama en de mentor van de groep. Even wat drinken en praten. En pleegje wilde direct spelen. Dus die liep al in de tuin achter een bal aan te rennen. Maar toen moest de auto leeg. Na het afscheid met pleegje van zijn mama kijk ik mijn woonkamer even rond. Ik moet eten koken, maar ik wil eigenlijk ook alles direct naar zijn slaapkamer brengen. Wat een spullen heeft dit mannetje mee. Fijn voor hem, want het is weleens anders. Maar het moet wel weer een plek krijgen. Hij had zelf al een doos opengemaakt en wat hij zag was hij niet blij mee. Zijn met zorg in elkaar gezette lego was kapot. Heeft er een of andere domkop (aldus pleegje) zware spullen op mijn lego gegooid. En ik heb nog zo gezegd....Ik begrijp zijn boosheid. Was ook niet zo slim van de inpakker. We schakelen even alle kinderen in en ieder loopt wat naar zijn kamer. Eerst maar eten koken. Ons oudste pleegje zal wel even helpen om alles in elkaar te zetten wat kapot is. De storm is dus snel over. 's Avonds moppert hij nog wel even maar ook dit trekt snel weg. Het is kinderavond dus de kinderen mogen dvd kijken. Ik had 's middags juist nieuwe gehaald dus dat was voor alle kinderen feest. Ze begonnen er iets later aan dan anders omdat we laat gingen eten. Maar dat betekend ook weer later naar bed.
Ook de vakantie is begonnen. Dus nog meer chaos in huis. Overal schriften, werkjes en allerlei dingen van school. Met trots laten ze hun rapport zien. Ze zijn toe aan vakantie. Het weekend verliep goed.
Maandag opnieuw een nieuw kind. Eerst even snel door het huis gegaan en boodschappen gedaan. Niet wetend wat de rest van de week brengen zou. Je bereid je voor, maar het loopt altijd anders. En zo ook deze week. Ons tweede nieuwe pleegje werd door mama en broertje en zus gebracht. Het was warm dus eerst wat drinken. Na wat te hebben gepraat de auto leeghalen. Dat was snel gedaan.
Dochter lief heeft ook vakantie en wilde even komen. Met haar OV. Ik zou ze nog net voordat ons nieuwe pleegje zou komen kunnen halen van het station. Als ze de juiste trein had genomen. Zit ze in de trein naar Venlo. Een beetje uit de richting. Ik dus weer snel heen en weer naar het station om Thirza daar met twee fietsen af te zetten. Komen jullie maar terug fietsen. We zaten dus met een volle eettafel die avond. Gezellig , maar druk. Pleegje keek eens rond en zei: ik vind het hier heel leuk, maar wel een beetje druk.
Dinsdag een dagje Plaswijk in Rotterdam. We vertrokken met zon, maar de temperatuur viel wat tegen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Toen het 's middags iets warmer werd gingen de kinderen toch het water in. Op de terug reis eten bij de Mac en de dag kon niet meer stuk.
Woensdag was de broer van ons jongste pleegje jarig. Moeder had een feestje georganiseerd. Voor alle pleeggezinnen. Dus nadat ik de was (en dat is met deze mooie dagen heel veel) had gedaan en de boel aan kant geruimd gingen we eerst een kado halen. En toen door naar Middelburg. Het Meiveld. Wat een leuke speeltuin is dit. Ook met water. De kinderen hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Een geslaagde dag. Thuisgekomen ben ik gaan eten koken. Maar in de tuin ging het niet goed. En dat gebeurt dan even buiten je zicht. Ik had 's morgens al boodschappen willen doen, maar de kinderen reageren zo erg op elkaar dat ik het niet zag zitten om ze mee te nemen. En ook niet om ze achter te laten bij een oppas. Dus ik had in gedachten om woensdagavond even te gaan. Maar dat liep anders. De twee nieuwe pleegjes hadden mot. De één is zich van geen kwaad bewust wat ook bevestigd wordt door de anderen. Maar de ander is niet meer bereikbaar voor een gesprek. Dus laat ik heb even afkoelen. Hij wil op zijn kamer eten en scheld op iedereen en alles. Ik leg even duidelijk uit dat wij niet op onze slaapkamer eten. Ja, maar op de groep. Dat interesseert me niet. Dit is de groep niet. Wij hebben onze eigen regels. Na het eten als iedereen zijn time out heeft haal ik hem naar de woonkamer en warm zijn eten op. André gaat het gesprek met hem aan en ik ga de kinderen douchen. Dus die boodschappen kan ik nu wel vergeten. Het was een goed gesprek en de lucht is weer geklaard. Het is dan ook weg bij hem en hij gaat ook gewoon weer met de andere kinderen spelen. Dan morgen maar de boodschappen.
Donderdag.
In de ochtend eerst aan de slag met puin ruimen. De kinderen hebben hun kamer al netjes gemaakt zodat ik kan stofzuigen en dweilen. OM elf uur een gesprek met BJZ en pleegzorg. De kinderen hebben die tijd goed gespeeld. Af en toe kwam er eens één binnen. Maar zo rond één uur hadden ze het gehad en kwam er weer een pleegje boos naar binnen bonken. Ik heb het even zo gelaten. Ik heb maar even de pan aangezet om kroketten gebakken. Een broodje kroket heerlijk buiten is snel gedaan. De hele dag is het halen en brengen. Boze buien, scheldpartijen, natte modderpaden op de witte plavuizen. Grrr en tot overmaat van ramp staat André in de file. Dus boodschappen? De kast, koelkast en vriezer raken aardig leeg. Dan maar Pizza eten vandaag. Want de paardrijles van de meiden gaat gewoon door.
En dan wordt het vanzelf vrijdag. Vandaag begon ik om 11 uur te rijden. Eerst naar Middelburg. Daarna terug naar Gorinchem/BovenHardinxveld/Bleskensgraaf en naar huis. Half vijf stapte ik thuis weer binnen. Wat een drukte was dat op de weg. Vijf pleegje zijn logeren. Twee zijn er thuis. En onze dochter roept: hallo!, ik ben er ook nog.!
Dus ga ik eerst de Jumbo leeg kopen. En morgen er samen met dochterlief op uit. Het was een heftige week. Maar ook begrijpelijk. Twee kinderen die moeten wennen en elkaar ook nog zien als rivalen. En dat moet weer passen tussen de andere kinderen. Was het vorig weekend nog logeren is het nu echt wonen. Dat is wel even wat anders. Was het vorig weekend nog een kalme zee. Is het nu storm op zee. Ook de warmte speelt de kinderen parten. Nog een week en dan hebben we echt vakantie. André heeft dan drie weken vrij. Heerlijk, samen de boel regelen. En dan is het snel 1 september. Dan kunnen we er echt samen voor gaan.
Ook de vakantie is begonnen. Dus nog meer chaos in huis. Overal schriften, werkjes en allerlei dingen van school. Met trots laten ze hun rapport zien. Ze zijn toe aan vakantie. Het weekend verliep goed.
Maandag opnieuw een nieuw kind. Eerst even snel door het huis gegaan en boodschappen gedaan. Niet wetend wat de rest van de week brengen zou. Je bereid je voor, maar het loopt altijd anders. En zo ook deze week. Ons tweede nieuwe pleegje werd door mama en broertje en zus gebracht. Het was warm dus eerst wat drinken. Na wat te hebben gepraat de auto leeghalen. Dat was snel gedaan.
Dochter lief heeft ook vakantie en wilde even komen. Met haar OV. Ik zou ze nog net voordat ons nieuwe pleegje zou komen kunnen halen van het station. Als ze de juiste trein had genomen. Zit ze in de trein naar Venlo. Een beetje uit de richting. Ik dus weer snel heen en weer naar het station om Thirza daar met twee fietsen af te zetten. Komen jullie maar terug fietsen. We zaten dus met een volle eettafel die avond. Gezellig , maar druk. Pleegje keek eens rond en zei: ik vind het hier heel leuk, maar wel een beetje druk.
Dinsdag een dagje Plaswijk in Rotterdam. We vertrokken met zon, maar de temperatuur viel wat tegen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Toen het 's middags iets warmer werd gingen de kinderen toch het water in. Op de terug reis eten bij de Mac en de dag kon niet meer stuk.
Woensdag was de broer van ons jongste pleegje jarig. Moeder had een feestje georganiseerd. Voor alle pleeggezinnen. Dus nadat ik de was (en dat is met deze mooie dagen heel veel) had gedaan en de boel aan kant geruimd gingen we eerst een kado halen. En toen door naar Middelburg. Het Meiveld. Wat een leuke speeltuin is dit. Ook met water. De kinderen hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Een geslaagde dag. Thuisgekomen ben ik gaan eten koken. Maar in de tuin ging het niet goed. En dat gebeurt dan even buiten je zicht. Ik had 's morgens al boodschappen willen doen, maar de kinderen reageren zo erg op elkaar dat ik het niet zag zitten om ze mee te nemen. En ook niet om ze achter te laten bij een oppas. Dus ik had in gedachten om woensdagavond even te gaan. Maar dat liep anders. De twee nieuwe pleegjes hadden mot. De één is zich van geen kwaad bewust wat ook bevestigd wordt door de anderen. Maar de ander is niet meer bereikbaar voor een gesprek. Dus laat ik heb even afkoelen. Hij wil op zijn kamer eten en scheld op iedereen en alles. Ik leg even duidelijk uit dat wij niet op onze slaapkamer eten. Ja, maar op de groep. Dat interesseert me niet. Dit is de groep niet. Wij hebben onze eigen regels. Na het eten als iedereen zijn time out heeft haal ik hem naar de woonkamer en warm zijn eten op. André gaat het gesprek met hem aan en ik ga de kinderen douchen. Dus die boodschappen kan ik nu wel vergeten. Het was een goed gesprek en de lucht is weer geklaard. Het is dan ook weg bij hem en hij gaat ook gewoon weer met de andere kinderen spelen. Dan morgen maar de boodschappen.
Donderdag.
In de ochtend eerst aan de slag met puin ruimen. De kinderen hebben hun kamer al netjes gemaakt zodat ik kan stofzuigen en dweilen. OM elf uur een gesprek met BJZ en pleegzorg. De kinderen hebben die tijd goed gespeeld. Af en toe kwam er eens één binnen. Maar zo rond één uur hadden ze het gehad en kwam er weer een pleegje boos naar binnen bonken. Ik heb het even zo gelaten. Ik heb maar even de pan aangezet om kroketten gebakken. Een broodje kroket heerlijk buiten is snel gedaan. De hele dag is het halen en brengen. Boze buien, scheldpartijen, natte modderpaden op de witte plavuizen. Grrr en tot overmaat van ramp staat André in de file. Dus boodschappen? De kast, koelkast en vriezer raken aardig leeg. Dan maar Pizza eten vandaag. Want de paardrijles van de meiden gaat gewoon door.
En dan wordt het vanzelf vrijdag. Vandaag begon ik om 11 uur te rijden. Eerst naar Middelburg. Daarna terug naar Gorinchem/BovenHardinxveld/Bleskensgraaf en naar huis. Half vijf stapte ik thuis weer binnen. Wat een drukte was dat op de weg. Vijf pleegje zijn logeren. Twee zijn er thuis. En onze dochter roept: hallo!, ik ben er ook nog.!
Dus ga ik eerst de Jumbo leeg kopen. En morgen er samen met dochterlief op uit. Het was een heftige week. Maar ook begrijpelijk. Twee kinderen die moeten wennen en elkaar ook nog zien als rivalen. En dat moet weer passen tussen de andere kinderen. Was het vorig weekend nog logeren is het nu echt wonen. Dat is wel even wat anders. Was het vorig weekend nog een kalme zee. Is het nu storm op zee. Ook de warmte speelt de kinderen parten. Nog een week en dan hebben we echt vakantie. André heeft dan drie weken vrij. Heerlijk, samen de boel regelen. En dan is het snel 1 september. Dan kunnen we er echt samen voor gaan.
woensdag
rustdag
De snelheid van de achtbaan is wat afgenomen. Vandaag even een rustige dag tussendoor. Niet dat we niets te doen hadden. Vanmorgen om half 8 zat ik samen met jongste pleegje aan het ontbijt. De andere kinderen lagen nog in bed. Zij hadden een dag vrij. Zo aan het eind van het schooljaar is het op school ook druk. Dinsdagavond was het projectavond op school. Dat was het einde van een drukke tijd. De kinderen hebben hard gewerkt. En het resultaat mag er zijn. Hier kan ik zo van genieten. Om alles te bekijken waar ze met elkaar dagen aan gewerkt hebben. Dus vandaag mochten ze een ochtend vrij af. Nadat onze jongste naar school was heb ik de andere kinderen uit bed getrommeld. En toen zijn we met z'n allen aan de slag gegaan. Kasten opruimen. Wat een puinzooi verzamelen die kinderen toch! En wat zijn ze gemakzuchtig. Stapel schone kleren? Hup, gooi maar in de kast. Maakt dat nu uit dat het allemaal netjes is gestreken en dat je hangers hebt hangen in de kast voor je blouses/jasje ed. en mandjes voor je sokken en ondergoed. En dan gebeurt het regelmatig dat ze roepen: ik heb geen ondergoed meer. Als ik dan tussen de stapels in de kast kijk zit daar gewoon ondergoed tussen. Goed opruimen!!zeg ik dan. En vandaag is er opgeruimd.
Daarna zijn we op schoenen uit gegaan. Drie stel meiden zijn geslaagd. Heerlijk zo'n dag.
Want morgen gaat het weer beginnen. Twee daagjes school. En twee dagen met een vol programma.
En dat was het ook de afgelopen week.
Het weekend kwamen onze twee nieuwe pleegjes logeren. We hadden ons voorbereid. Op veel drukte en hectiek en wennen aan elkaar. Maar wonderbaarlijk. Het was een kalme zee. Ons gezinshuisschip ging niet eens zo erg heen en weer. Kan natuurlijk nog komen. Nu was het alleen nog maar logeren. Maar dit eerste weekend hebben we toch maar te pakken. Ze hadden beide een maatje gevonden. Allebei de andere pleeg jongens. Vrijdagmiddag zou ik direct na het eten één van de pleegjes vast ophalen. Dan konden we daarna nog even naar school. Kennis maken met de meester en de school even zien. Crisis zeg. Was er in Middelburg een straat afgesloten. Ik heb zeker drie kwartier rondgedwaald. De navigatie raakten ook van slag en stuurde me steeds naar die straat. Gelukkig waren we nog op tijd bij school.
Ondanks de regen, moest er zaterdag natuurlijk buiten gespeeld worden. De kinderen vonden twee jonge duiven. Die moesten natuurlijk mee. En verzorgen. Dat kan niet buiten hoor. Ze moeten wel binnen. We hadden nog een doos. En daar gingen ze in. Bij de achterburen haalden ze zaad. Het hele weekend zijn ze er zoet mee geweest. De vogels in de veranda. Tot ze eruit vliegen, want dan wil ik ze niet meer binnen. Zaterdagavond eerst iedereen in bad. Dat vinden ze nog steeds heel leuk. En daarna...opblijven. Want ze wilden de wedstrijd zien. Omdat we zondag een late dienst hadden zeiden we: prima. Maar morgen niet chagrijnig. Wat hadden ze het naar hun zin. Ze sliepen daarna snel. Zondag naar de kerk. Eén van de pleegjes was nog nooit naar een kerk geweest. Die heeft zijn ogen uitgekeken. En hij had het naar zijn zin. Hij ging zelfs mee zingen. We zijn dankbaar. We krijgen er twee leuke boys bij.
Deze week moesten op de valreep ook nog twee kinderen afzwemmen. Nog even voor de vakantie. En voordat ze naar groep 5 gaan, want dan is er geen schoolzwemmen meer. Maandag om vijf uur en dinsdag om half 5. Van die heerlijke tijden met een druk gezin. Maar de kinderen waren zo blij dat ik mee ging. Niets is leuker dan dat je zelf mee gaat. En ze hebben het gehaald.
En zo rolden we de woensdag in. Ons jongste pleegje kwam uit school niet naar huis. Hij had een kinderfeestje. En daar had hij heel veel zin in. Hij zit op het speciaal onderwijs. Kleine klassen. Dus weinig kinderen. Hij heeft niet vaak een feestje. Dus super leuk voor hem. En voor ons makkelijk, dat we even niet op de tijd hoeven te letten. Vijf uur zou hij pas thuis zijn.
En ik? Ik hield een beetje dankdag. Als ik terug kijk naar de periode dat we naar Zeeland kwamen. Er was nog zoveel onzeker. En we hadden grote dromen. Maar wat zijn we ver gekomen. Stabiliteit voor de kinderen die mee zijn verhuisd. En twee nieuwe plaatsingen. Ons eigen gezinshuis, waar we al zolang van dromen. Onze plek in Rilland. Onze plek in de kerkelijke gemeente.
Ik sta er soms te weinig bij stil. Tel je zegeningen, iedere dag. Ik laat me zo vaak iedere dag opslokken door de dingen van de dag.
Als ik al die kinderhoofdjes overzie als ze heerlijk achter hun bord patat zitten. Met elkaar pratend. Of voor de televisie met een bak chips voetbal kijkend. Terwijl er één opspringt en roept: Al die Nederlanders gaan staan. Ze willen vast al naar huis, terwijl het de rode shirts zijn die gaan staan van Costa Rica om te juichen.
Dan is dat voor mij op dat moment:
GELUK. DANKBAARHEID. VERWONDERING.ZEGEN.
We lazen met de kinderen deze week uit het dagboek over Psalm 73. Hoe herkenbaar is dit. Mopperen, het niet zien zitten, kijken naar anderen en dan....
Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot,
Nabij te wezen bij mijn God
'k Vertrouw op Hem, geheel en al
Den Heer, Wiens werk ik roemen zal.
Daarna zijn we op schoenen uit gegaan. Drie stel meiden zijn geslaagd. Heerlijk zo'n dag.
Want morgen gaat het weer beginnen. Twee daagjes school. En twee dagen met een vol programma.
En dat was het ook de afgelopen week.
Het weekend kwamen onze twee nieuwe pleegjes logeren. We hadden ons voorbereid. Op veel drukte en hectiek en wennen aan elkaar. Maar wonderbaarlijk. Het was een kalme zee. Ons gezinshuisschip ging niet eens zo erg heen en weer. Kan natuurlijk nog komen. Nu was het alleen nog maar logeren. Maar dit eerste weekend hebben we toch maar te pakken. Ze hadden beide een maatje gevonden. Allebei de andere pleeg jongens. Vrijdagmiddag zou ik direct na het eten één van de pleegjes vast ophalen. Dan konden we daarna nog even naar school. Kennis maken met de meester en de school even zien. Crisis zeg. Was er in Middelburg een straat afgesloten. Ik heb zeker drie kwartier rondgedwaald. De navigatie raakten ook van slag en stuurde me steeds naar die straat. Gelukkig waren we nog op tijd bij school.
Ondanks de regen, moest er zaterdag natuurlijk buiten gespeeld worden. De kinderen vonden twee jonge duiven. Die moesten natuurlijk mee. En verzorgen. Dat kan niet buiten hoor. Ze moeten wel binnen. We hadden nog een doos. En daar gingen ze in. Bij de achterburen haalden ze zaad. Het hele weekend zijn ze er zoet mee geweest. De vogels in de veranda. Tot ze eruit vliegen, want dan wil ik ze niet meer binnen. Zaterdagavond eerst iedereen in bad. Dat vinden ze nog steeds heel leuk. En daarna...opblijven. Want ze wilden de wedstrijd zien. Omdat we zondag een late dienst hadden zeiden we: prima. Maar morgen niet chagrijnig. Wat hadden ze het naar hun zin. Ze sliepen daarna snel. Zondag naar de kerk. Eén van de pleegjes was nog nooit naar een kerk geweest. Die heeft zijn ogen uitgekeken. En hij had het naar zijn zin. Hij ging zelfs mee zingen. We zijn dankbaar. We krijgen er twee leuke boys bij.
Deze week moesten op de valreep ook nog twee kinderen afzwemmen. Nog even voor de vakantie. En voordat ze naar groep 5 gaan, want dan is er geen schoolzwemmen meer. Maandag om vijf uur en dinsdag om half 5. Van die heerlijke tijden met een druk gezin. Maar de kinderen waren zo blij dat ik mee ging. Niets is leuker dan dat je zelf mee gaat. En ze hebben het gehaald.
En zo rolden we de woensdag in. Ons jongste pleegje kwam uit school niet naar huis. Hij had een kinderfeestje. En daar had hij heel veel zin in. Hij zit op het speciaal onderwijs. Kleine klassen. Dus weinig kinderen. Hij heeft niet vaak een feestje. Dus super leuk voor hem. En voor ons makkelijk, dat we even niet op de tijd hoeven te letten. Vijf uur zou hij pas thuis zijn.
En ik? Ik hield een beetje dankdag. Als ik terug kijk naar de periode dat we naar Zeeland kwamen. Er was nog zoveel onzeker. En we hadden grote dromen. Maar wat zijn we ver gekomen. Stabiliteit voor de kinderen die mee zijn verhuisd. En twee nieuwe plaatsingen. Ons eigen gezinshuis, waar we al zolang van dromen. Onze plek in Rilland. Onze plek in de kerkelijke gemeente.
Ik sta er soms te weinig bij stil. Tel je zegeningen, iedere dag. Ik laat me zo vaak iedere dag opslokken door de dingen van de dag.
Als ik al die kinderhoofdjes overzie als ze heerlijk achter hun bord patat zitten. Met elkaar pratend. Of voor de televisie met een bak chips voetbal kijkend. Terwijl er één opspringt en roept: Al die Nederlanders gaan staan. Ze willen vast al naar huis, terwijl het de rode shirts zijn die gaan staan van Costa Rica om te juichen.
Dan is dat voor mij op dat moment:
GELUK. DANKBAARHEID. VERWONDERING.ZEGEN.
We lazen met de kinderen deze week uit het dagboek over Psalm 73. Hoe herkenbaar is dit. Mopperen, het niet zien zitten, kijken naar anderen en dan....
Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot,
Nabij te wezen bij mijn God
'k Vertrouw op Hem, geheel en al
Den Heer, Wiens werk ik roemen zal.
zaterdag
de achtbaan
Vanaf het moment dat we ons contract hebben ondertekend als gezinshuis heb ik het gevoel in de achtbaan te zitten. En die staat nog even niet stil. Maar gelukkig. Ik geniet ervan. Dat is het verschil met een echte achtbaan. Dan zit ik met m'n ogen dicht en gil zo hard als ik kan. Tot grote hilariteit van de kinderen, waarvoor ik in dat gekke ding ga. Mama vind dit eng. Maar deze achtbaan gaat hard maar is ook gewoon erg leuk. Dus ik geniet.
Afgelopen week hebben we gesprekken gehad. Met nieuwe ouders, kinderen. En we hebben kennis gemaakt. Met de kinderen en hun moeder. En wat hebben de twee jongens er zin in om bij ons te komen wonen. Eindelijk weg van de groep. Is de groep zo verschrikkelijk dan? Natuurlijk niet. Ook daar wordt er goed voor de kinderen gezorgd. Maar sommige kinderen passen gewoon niet in het klimaat van de groep. Voor deze twee jongens komt er dus een einde aan het wonen op een groep. Beide moeders waren ook erg blij met het plekje in ons gezin en zien het zitten. En dat is al zo fijn. Ik moet het toch met deze moeders gaan doen. Het blijft hun kind en ik heb ze nodig om deze jongens op te voeden. Een van de jongens is al komen spelen en heeft ook mee gegeten. De andere kinderen vonden hem aardig en ze hebben al heerlijk gevoetbald. Voor onze oudste pleeg super leuk om een speelkameraadje te krijgen. Hij voelde zich soms echt verloren tussen die meiden. Dat gaat straks anders worden.
En wat zijn de kinderen altijd blij met het foto boekje wat ze krijgen. Dan is het eerste bezoek aan ons gezinshuis minder spannend. Want je hebt al wat gezien.
Ook om ons eigen bedrijf vorm te geven vergt heel wat tijd. Boekhouding opzetten, verzekeringen regelen, opleiding, BHV en EHBO halen, en het keurmerk aanvragen.
De komende twee weken hebben we nog een paar bezoek afspraken staan met de nieuwe kinderen en voor de vakantie, die bij ons de 11de begint, wonen ze bij ons. Dan hebben we heerlijk de vakantie voor de boeg waarin we aan elkaar kunnen wennen en gaan we ook met elkaar naar de camping. Dan zal ons karretje stilstaan. De achtbaan stopt dan vanzelf.
Dit weekend hebben we ook al even time-out. Alle kinderen zijn logeren. Vanmorgen heb ik heerlijk uitgeslapen. Echt uitgeslapen. En als je dan om 10 uur uit bed kom, hoef je niet te haasten om alle kinderen nog uit bed te trommelen, maar kan je rustig op gang komen. Heerlijk gewinkeld en mezelf verwent. En straks uit eten. Het is stil in huis. Maar voor even is het heerlijk. Dan kunnen we er de komende weken weer tegenaan. Morgenmiddag/avond komt alles terug. Dus voor nu genieten we nog even.
Afgelopen week hebben we gesprekken gehad. Met nieuwe ouders, kinderen. En we hebben kennis gemaakt. Met de kinderen en hun moeder. En wat hebben de twee jongens er zin in om bij ons te komen wonen. Eindelijk weg van de groep. Is de groep zo verschrikkelijk dan? Natuurlijk niet. Ook daar wordt er goed voor de kinderen gezorgd. Maar sommige kinderen passen gewoon niet in het klimaat van de groep. Voor deze twee jongens komt er dus een einde aan het wonen op een groep. Beide moeders waren ook erg blij met het plekje in ons gezin en zien het zitten. En dat is al zo fijn. Ik moet het toch met deze moeders gaan doen. Het blijft hun kind en ik heb ze nodig om deze jongens op te voeden. Een van de jongens is al komen spelen en heeft ook mee gegeten. De andere kinderen vonden hem aardig en ze hebben al heerlijk gevoetbald. Voor onze oudste pleeg super leuk om een speelkameraadje te krijgen. Hij voelde zich soms echt verloren tussen die meiden. Dat gaat straks anders worden.
En wat zijn de kinderen altijd blij met het foto boekje wat ze krijgen. Dan is het eerste bezoek aan ons gezinshuis minder spannend. Want je hebt al wat gezien.
Ook om ons eigen bedrijf vorm te geven vergt heel wat tijd. Boekhouding opzetten, verzekeringen regelen, opleiding, BHV en EHBO halen, en het keurmerk aanvragen.
De komende twee weken hebben we nog een paar bezoek afspraken staan met de nieuwe kinderen en voor de vakantie, die bij ons de 11de begint, wonen ze bij ons. Dan hebben we heerlijk de vakantie voor de boeg waarin we aan elkaar kunnen wennen en gaan we ook met elkaar naar de camping. Dan zal ons karretje stilstaan. De achtbaan stopt dan vanzelf.
Dit weekend hebben we ook al even time-out. Alle kinderen zijn logeren. Vanmorgen heb ik heerlijk uitgeslapen. Echt uitgeslapen. En als je dan om 10 uur uit bed kom, hoef je niet te haasten om alle kinderen nog uit bed te trommelen, maar kan je rustig op gang komen. Heerlijk gewinkeld en mezelf verwent. En straks uit eten. Het is stil in huis. Maar voor even is het heerlijk. Dan kunnen we er de komende weken weer tegenaan. Morgenmiddag/avond komt alles terug. Dus voor nu genieten we nog even.
maandag
kennismaking
De week is weer omgevlogen. Een volle en drukke week, maar ook met veel leuke dingen. Ons jongste pleegje heeft zijn schoolreis ook gehad. En wat heeft hij genoten. Het was zijn eerste schoolreis. Vol gesnoept en met veel indrukken kwam hij thuis. Met, hoe kan het anders, een pistooltje. Er kan water in, dus redelijk onschuldig. Hij was vol van de vliegtuigen. Hij is naar de vliegbasis in Gilze Rijen geweest. Maar ook de speeltuin was leuk. Moe maar voldaan lag hij op tijd in zijn bed.
Ik heb ook kennis gemaakt met één van de nieuwe pleegjes. Samen met zijn mentor en zijn moeder kwam hij kijken waar hij zou mogen wonen. Gewapend met fototoestel om alles vast te leggen. Of hij vragen had? Ja, maar ik ga ze niet stellen, dat doe jij maar: knikt hij naar zijn moeder.Verlegen kruipt hij dicht tegen zijn moeder aan. Ik vertel wat over ons gezinshuis, de kinderen, onze gewoontes. Nadat hij alles gezien heeft gaan ze weer. Dinsdag horen we meer. Dan kan moeder( en hijzelf) er over nadenken. Want ja, het is wel tot je achttiende. Dus je moet wel zeker weten dat je dit wil. En ik? Ik denk dat dit mannetje best past in ons gezin. En dat we met deze moeder goed kunnen samenwerken. Want dat is belangrijk.
Het tweede jongetje gaat wat anders. Voogd wil eerst een gesprek over de situatie. Best, maar de tijd dringt wel. Anders moeten we het over de vakantie skippen. En dat is voor het kind niet fijn. Als je ergens gaat wonen als de school al is begonnen. Dus maar hopen dat we dit ook nog kunnen regelen voordat de vakantie begint. Met name voor school is dit belangrijk. Ook op school komen er nu onrustige dagen aan. Veel excursies, halve dagen, afscheid groep 8. Dus er blijft weinig over om een normale school dag mee te maken. Toch is dit wel even leuk, om te weten bij wie je in de klas komt en welke juf je krijgt. Dat neemt de spanning voor de vakantie al weg.
Het wordt dus weer een spannende week. Waarin we gaan horen wie er bij ons komen wonen. De fotoboekjes die ik altijd maak voor nieuwe kinderen en hun ouders zijn klaar. Dus die kan ik ophalen. We hebben gemerkt dat dit altijd goed wordt ontvangen. Leuk om te laten zien aan je groepsleden. Maar ook voor ouders leuk om te zien waar hun kind komt te wonen en wie er allemaal in het gezinshuis wonen.
En ik heb kennis gemaakt met de andere nieuwe gezinshuis ouders. En wat was dat leuk. Een feest van herkenning. We zullen in de toekomst meer met elkaar optrekken. Kennis en ervaring delen. Het klikte ook tussen ons allemaal. Dus dat komt best goed.
Onze kinderen hebben hun visie wat aangepast. Ze maken nu niet alleen maar armbandjes, maar vinden op internet allerlei andere dingen die stap voor stap voorgedaan worden. Een uiltje, een dolfijntje. Ze zijn zaterdag heel de dag bezig. Overal liggen elastiekjes. Grrr. Ik denk dat de helft in mijn stofzuiger terecht komt. Na een klein poosje komt er echter een gebrul uit de speelkamer. Pleegje heeft het niet naar zijn zin. De meiden moeten mij helpen en voor mij een dolfijn maken. Maar daar hebben de meiden even geen zin in. Wij zijn met iets moeilijk bezig en dan kunnen we hem niet helpen. Ik neem pleegje even mee. Hij snuift uit in de woonkamer en als hij rustig is gaat hij het weer proberen. Dit herhaalt zich een aantal keren. Tot hij helemaal uitbarst in woede. Want het lukt hem niet. Hij wil het ook doen ,maar het is gewoon te moeilijk. En dan kan hij zich er niet bij neerleggen dat hij gewoon iets anders moet maken. Als hij uit getierd en geschopt is op zijn kamer komt hij terug en kiest wat anders uit om te maken. Maar ik snap het wel. Vanmorgen (zaterdagochtend) denk je te kunnen uitslapen, maar is meneer om half 6 wakker en heeft er even voor gezorgd dat de rest van het gezin ook wakker was. En nu heeft hij te weinig geslapen. Dat is 's avonds dus heerlijk vroeg in bad en naar bed. Zondag was het niet beter. Veel gehuil en geblaas. Vandaag ging het goed. Voldoende uitgerust. Heerlijk geloomd. Ik hoop toch dat ze straks iets anders bedenken om te doen. Want het is een kostbare geschiedenis.
Ik heb ook kennis gemaakt met één van de nieuwe pleegjes. Samen met zijn mentor en zijn moeder kwam hij kijken waar hij zou mogen wonen. Gewapend met fototoestel om alles vast te leggen. Of hij vragen had? Ja, maar ik ga ze niet stellen, dat doe jij maar: knikt hij naar zijn moeder.Verlegen kruipt hij dicht tegen zijn moeder aan. Ik vertel wat over ons gezinshuis, de kinderen, onze gewoontes. Nadat hij alles gezien heeft gaan ze weer. Dinsdag horen we meer. Dan kan moeder( en hijzelf) er over nadenken. Want ja, het is wel tot je achttiende. Dus je moet wel zeker weten dat je dit wil. En ik? Ik denk dat dit mannetje best past in ons gezin. En dat we met deze moeder goed kunnen samenwerken. Want dat is belangrijk.
Het tweede jongetje gaat wat anders. Voogd wil eerst een gesprek over de situatie. Best, maar de tijd dringt wel. Anders moeten we het over de vakantie skippen. En dat is voor het kind niet fijn. Als je ergens gaat wonen als de school al is begonnen. Dus maar hopen dat we dit ook nog kunnen regelen voordat de vakantie begint. Met name voor school is dit belangrijk. Ook op school komen er nu onrustige dagen aan. Veel excursies, halve dagen, afscheid groep 8. Dus er blijft weinig over om een normale school dag mee te maken. Toch is dit wel even leuk, om te weten bij wie je in de klas komt en welke juf je krijgt. Dat neemt de spanning voor de vakantie al weg.
Het wordt dus weer een spannende week. Waarin we gaan horen wie er bij ons komen wonen. De fotoboekjes die ik altijd maak voor nieuwe kinderen en hun ouders zijn klaar. Dus die kan ik ophalen. We hebben gemerkt dat dit altijd goed wordt ontvangen. Leuk om te laten zien aan je groepsleden. Maar ook voor ouders leuk om te zien waar hun kind komt te wonen en wie er allemaal in het gezinshuis wonen.
En ik heb kennis gemaakt met de andere nieuwe gezinshuis ouders. En wat was dat leuk. Een feest van herkenning. We zullen in de toekomst meer met elkaar optrekken. Kennis en ervaring delen. Het klikte ook tussen ons allemaal. Dus dat komt best goed.
Onze kinderen hebben hun visie wat aangepast. Ze maken nu niet alleen maar armbandjes, maar vinden op internet allerlei andere dingen die stap voor stap voorgedaan worden. Een uiltje, een dolfijntje. Ze zijn zaterdag heel de dag bezig. Overal liggen elastiekjes. Grrr. Ik denk dat de helft in mijn stofzuiger terecht komt. Na een klein poosje komt er echter een gebrul uit de speelkamer. Pleegje heeft het niet naar zijn zin. De meiden moeten mij helpen en voor mij een dolfijn maken. Maar daar hebben de meiden even geen zin in. Wij zijn met iets moeilijk bezig en dan kunnen we hem niet helpen. Ik neem pleegje even mee. Hij snuift uit in de woonkamer en als hij rustig is gaat hij het weer proberen. Dit herhaalt zich een aantal keren. Tot hij helemaal uitbarst in woede. Want het lukt hem niet. Hij wil het ook doen ,maar het is gewoon te moeilijk. En dan kan hij zich er niet bij neerleggen dat hij gewoon iets anders moet maken. Als hij uit getierd en geschopt is op zijn kamer komt hij terug en kiest wat anders uit om te maken. Maar ik snap het wel. Vanmorgen (zaterdagochtend) denk je te kunnen uitslapen, maar is meneer om half 6 wakker en heeft er even voor gezorgd dat de rest van het gezin ook wakker was. En nu heeft hij te weinig geslapen. Dat is 's avonds dus heerlijk vroeg in bad en naar bed. Zondag was het niet beter. Veel gehuil en geblaas. Vandaag ging het goed. Voldoende uitgerust. Heerlijk geloomd. Ik hoop toch dat ze straks iets anders bedenken om te doen. Want het is een kostbare geschiedenis.
zondag
vol verwachting
Tweede Pinksterdag. Na een heerlijk laat ontbijt zijn we even naar het huis schuin achter ons gelopen. Er zou een tocht zijn met paarden en span. Dus voor de kinderen wel erg leuk om te kijken. En dat vonden ze inderdaad super leuk. Het ene span was nog mooier dan het andere. Toen we terug liepen naar huis kwam er een span achter ons en vroeg: waar wonen jullie? " Daar om de hoek": zeiden de kinderen. "Willen jullie misschien meerijden dan?"Dat laten de kinderen zich geen twee keer zeggen. En moeders ging achterop staan. Want met vijf kinderen was de kar vol. Maar dat drukte de pret niet.
In de middag werd het bad opgezet. En dan denken ze dat je er direct in kan. Maar nee, dat duurt wel even voor dat die vol is. Zin om te koken had ik niet echt dus bedachten we dat het wel leuk is om een keer met de club te gaan wokken. André belt even naar Hoogerheide om te vragen of er plek is voor 11 personen. En dat was er. Toen we op het punt stonden om weg te gaan druppelde er nog twee kinderen binnen. Wokken? Mmmm, dan gaan we ook mee. Dus togen we niet met elf maar met dertien man naar Hoogerheide.We zijn hier nog niet geweest, dus het is even afwachten hoe het is. Maar we zijn niet teleurgesteld. Super goed. En de kinderen hebben genoten. Zelf je eten halen is zo leuk. Ze deden het ook super goed. We hadden van te voren gezegd: pak niet teveel ineens maar ga een paar keer voor een beetje. Dan eet je in elk geval alles op. En dat deden ze.
Dinsdag mochten we mee met de schoolreis van de basisschool van onze kinderen. En wat was dat gezellig. Juf Jenny en Meester André. Wat moesten onze kinderen daarom lachen. Als eerste bezochten we het museum in Eindhoven. Van begin tot Eindhoven De kinderen kregen in drie leeftijdscategorieën allerlei dingen te doen. André en ik zaten in dezelfde leeftijdsgroep. De kinderen maakten bij ons van wol een armband, een kaars, ze bakten pannenkoeken op een vuur en mochten hout hakken en touwslaan. Er werd overal goed uitleg bij gegeven. Het was ontzettend leuk en leerzaam. In de middag zijn we naar speeltuin de Vrouwenhof in Roosendaal geweest. Een beetje jammer dat het ging regenen. Maar dat mocht de pret niet drukken. De schoenen en sokken gingen uit en hup, iedereen ging de speeltuin in. Koud was het niet. Thuis gekomen stond ons jongste pleegje al te wachten. Hij is opgevangen door zijn vorige pleegmoeder. Dit pleegje zit op het speciaal onderwijs, dus zijn schoolreis komt nog. Direct toen hij ons zag betrok zijn gezicht. Boos en tranen. Hij wilde niet met ons mee, maar daar blijven. En dat gaat nu eenmaal niet. Je woont bij ons. Tot we thuis waren heeft hij boos gekeken en gesnoven. Maar al snel draaide hij bij.
Hij heeft een leuk vooruitzicht. Want woensdag gaat hij naar mama en komen daar ook zijn broers. En dan kunnen ze weer heerlijk genieten van elkaar en spelen.
Woensdagmiddag was het speelmiddag. De kinderen hebben heerlijk gezwommen. Het bad is vol en de zon heeft er al opgestaan. Dus op ons jongste pleegje na die naar mama ging, bleven alle andere kinderen thuis spelen. Met nog een vriendje en vriendinnetje.
En toen was daar het telefoontje waar we al zolang naar uitkijken.
We hebben twee kinderen (jongens) uitgezocht die we op papier bij jullie vinden passen. Mogen we hun profiel sturen? Jaaaa, natuurlijk. En wat is dit leuk. Of het echt wat gaat worden moeten we nog afwachten. Maar dat wat we hebben kunnen lezen ziet er goed uit. Deze jongens zullen zeker in ons gezin passen. De komende tijd zal dus een tijd van kennismaken worden, logeren, ouders ontmoeten. Oh wat vind ik dit leuk. Ik ga direct aan de slag om voor beide jongens een fotoboekje te maken en voor hun ouders. Ik maak altijd een boekje met foto's van ons huis, onze gezinsleden. En ik beschrijf de dingen die we doen met elkaar. Zo krijgen ze een indruk hoe het is om bij ons te wonen. We hopen dat ze voor de zomervakantie kunnen komen. Dan kunnen ze alvast wennen voordat ze weer naar school moeten. Ik vertelde het iemand uit mijn vriendinnenkring. Leuk zeg dan ben je een beetje zwanger: zei ze. In verwachting van een kind, twee kinderen, dat in je hart mag groeien. Waarmee we even op weg mogen gaan, met de familie die soms wel soms niet betrokken is. Voor wie we mogen zorgen, ze mogen leren en gewoon met elkaar genieten van de gewone dingen. Vol verwachting kijken we uit naar de komende tijd.
In de middag werd het bad opgezet. En dan denken ze dat je er direct in kan. Maar nee, dat duurt wel even voor dat die vol is. Zin om te koken had ik niet echt dus bedachten we dat het wel leuk is om een keer met de club te gaan wokken. André belt even naar Hoogerheide om te vragen of er plek is voor 11 personen. En dat was er. Toen we op het punt stonden om weg te gaan druppelde er nog twee kinderen binnen. Wokken? Mmmm, dan gaan we ook mee. Dus togen we niet met elf maar met dertien man naar Hoogerheide.We zijn hier nog niet geweest, dus het is even afwachten hoe het is. Maar we zijn niet teleurgesteld. Super goed. En de kinderen hebben genoten. Zelf je eten halen is zo leuk. Ze deden het ook super goed. We hadden van te voren gezegd: pak niet teveel ineens maar ga een paar keer voor een beetje. Dan eet je in elk geval alles op. En dat deden ze.
Dinsdag mochten we mee met de schoolreis van de basisschool van onze kinderen. En wat was dat gezellig. Juf Jenny en Meester André. Wat moesten onze kinderen daarom lachen. Als eerste bezochten we het museum in Eindhoven. Van begin tot Eindhoven De kinderen kregen in drie leeftijdscategorieën allerlei dingen te doen. André en ik zaten in dezelfde leeftijdsgroep. De kinderen maakten bij ons van wol een armband, een kaars, ze bakten pannenkoeken op een vuur en mochten hout hakken en touwslaan. Er werd overal goed uitleg bij gegeven. Het was ontzettend leuk en leerzaam. In de middag zijn we naar speeltuin de Vrouwenhof in Roosendaal geweest. Een beetje jammer dat het ging regenen. Maar dat mocht de pret niet drukken. De schoenen en sokken gingen uit en hup, iedereen ging de speeltuin in. Koud was het niet. Thuis gekomen stond ons jongste pleegje al te wachten. Hij is opgevangen door zijn vorige pleegmoeder. Dit pleegje zit op het speciaal onderwijs, dus zijn schoolreis komt nog. Direct toen hij ons zag betrok zijn gezicht. Boos en tranen. Hij wilde niet met ons mee, maar daar blijven. En dat gaat nu eenmaal niet. Je woont bij ons. Tot we thuis waren heeft hij boos gekeken en gesnoven. Maar al snel draaide hij bij.
Hij heeft een leuk vooruitzicht. Want woensdag gaat hij naar mama en komen daar ook zijn broers. En dan kunnen ze weer heerlijk genieten van elkaar en spelen.
Woensdagmiddag was het speelmiddag. De kinderen hebben heerlijk gezwommen. Het bad is vol en de zon heeft er al opgestaan. Dus op ons jongste pleegje na die naar mama ging, bleven alle andere kinderen thuis spelen. Met nog een vriendje en vriendinnetje.
En toen was daar het telefoontje waar we al zolang naar uitkijken.
We hebben twee kinderen (jongens) uitgezocht die we op papier bij jullie vinden passen. Mogen we hun profiel sturen? Jaaaa, natuurlijk. En wat is dit leuk. Of het echt wat gaat worden moeten we nog afwachten. Maar dat wat we hebben kunnen lezen ziet er goed uit. Deze jongens zullen zeker in ons gezin passen. De komende tijd zal dus een tijd van kennismaken worden, logeren, ouders ontmoeten. Oh wat vind ik dit leuk. Ik ga direct aan de slag om voor beide jongens een fotoboekje te maken en voor hun ouders. Ik maak altijd een boekje met foto's van ons huis, onze gezinsleden. En ik beschrijf de dingen die we doen met elkaar. Zo krijgen ze een indruk hoe het is om bij ons te wonen. We hopen dat ze voor de zomervakantie kunnen komen. Dan kunnen ze alvast wennen voordat ze weer naar school moeten. Ik vertelde het iemand uit mijn vriendinnenkring. Leuk zeg dan ben je een beetje zwanger: zei ze. In verwachting van een kind, twee kinderen, dat in je hart mag groeien. Waarmee we even op weg mogen gaan, met de familie die soms wel soms niet betrokken is. Voor wie we mogen zorgen, ze mogen leren en gewoon met elkaar genieten van de gewone dingen. Vol verwachting kijken we uit naar de komende tijd.
maandag
Ons eigen gezinshuis!
Ons gezinshuis is een feit!
Maandag hebben we ons gezinshuis ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En wat ben ik er trots op. Hier hebben we zolang naar uitgekeken. Onze eigen onderneming.
Officieel heet ons gezinshuis:
Gezinshuis De Morgenster t.h.o.d.n. gezinshuis.com.
Dit was ook direct de start van onze samenwerking met Juvent. Twee kinderen zijn al officieel Zeeuwse kinderen. De ander volgen snel. En dan hopen we in de tussentijd ook onze twee nieuwe kinderen te kunnen verwelkomen. Het was wel een week van veel geregel. Eerst de afspraak bij de Kamer van Koophandel. Toen de bank regelen. Verzekeringen....Er komt veel bij kijken. Natuurlijk had ik al veel vooraf bekeken en geïnformeerd.
En dan de eindverslagen schrijven van de kinderen, om ze goed te kunnen overdragen. Nog kasten gekocht voor één van de kamers. En kennis gemaakt met onze gedragskundige van Juvent, die een prachtige bos bloemen meebracht van Juvent. Op onze samenwerking en als welkom bij Juvent. We voelen ons ook echt welkom. En we gaan er zeker met elkaar en voor de kinderen een mooie tijd van maken.
En ons tweede feestje deze week. De verjaardag van André. Dat was even een geregel. Want de kinderen hadden vanuit school een pinksterviering in de kerk. En dat was 's avonds. Dus deze keer geen papa André en mama Jenny die kwamen genieten van hun ingestudeerde teksten en liedjes. Maar het ging even wel goed. Het was een drukke maar gezellige dag geweest
Verder hebben ze in huize Zwijnenburg iets nieuws. En met hen velen andere kinderen en hun ouders,(denk ik). "Stieken" noemen ze dit hier. Loom bandjes maken. We hebben er twee boeken bij gekocht waarin allerlei modellen in staan. Ze kunnen dus ook allerlei andere dingetjes maken. Maar dat vinden ze nog best moeilijk. Uren zijn ze er zoet mee. Waren het eerst de strijkkralen die ik overal in huis kon opzuigen. Zijn het nu elastiekjes die ik overal vind.
En onze pleegdochter heeft weer prachtig haar. Ze wilde een keer vlechten met onderaan krullen. Ze ziet er echt weer prachtig uit. Het heeft wel veel pijn gedaan. Dat went nooit. Maar het resultaat mag er zijn. Ze is super trots.
Nu gaan we nog even genieten van het Pinksterweekend.
Maandag hebben we ons gezinshuis ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En wat ben ik er trots op. Hier hebben we zolang naar uitgekeken. Onze eigen onderneming.
Officieel heet ons gezinshuis:
Gezinshuis De Morgenster t.h.o.d.n. gezinshuis.com.
Dit was ook direct de start van onze samenwerking met Juvent. Twee kinderen zijn al officieel Zeeuwse kinderen. De ander volgen snel. En dan hopen we in de tussentijd ook onze twee nieuwe kinderen te kunnen verwelkomen. Het was wel een week van veel geregel. Eerst de afspraak bij de Kamer van Koophandel. Toen de bank regelen. Verzekeringen....Er komt veel bij kijken. Natuurlijk had ik al veel vooraf bekeken en geïnformeerd.
En dan de eindverslagen schrijven van de kinderen, om ze goed te kunnen overdragen. Nog kasten gekocht voor één van de kamers. En kennis gemaakt met onze gedragskundige van Juvent, die een prachtige bos bloemen meebracht van Juvent. Op onze samenwerking en als welkom bij Juvent. We voelen ons ook echt welkom. En we gaan er zeker met elkaar en voor de kinderen een mooie tijd van maken.
En ons tweede feestje deze week. De verjaardag van André. Dat was even een geregel. Want de kinderen hadden vanuit school een pinksterviering in de kerk. En dat was 's avonds. Dus deze keer geen papa André en mama Jenny die kwamen genieten van hun ingestudeerde teksten en liedjes. Maar het ging even wel goed. Het was een drukke maar gezellige dag geweest
Verder hebben ze in huize Zwijnenburg iets nieuws. En met hen velen andere kinderen en hun ouders,(denk ik). "Stieken" noemen ze dit hier. Loom bandjes maken. We hebben er twee boeken bij gekocht waarin allerlei modellen in staan. Ze kunnen dus ook allerlei andere dingetjes maken. Maar dat vinden ze nog best moeilijk. Uren zijn ze er zoet mee. Waren het eerst de strijkkralen die ik overal in huis kon opzuigen. Zijn het nu elastiekjes die ik overal vind.
En onze pleegdochter heeft weer prachtig haar. Ze wilde een keer vlechten met onderaan krullen. Ze ziet er echt weer prachtig uit. Het heeft wel veel pijn gedaan. Dat went nooit. Maar het resultaat mag er zijn. Ze is super trots.
Abonneren op:
Posts (Atom)