einde

Het jaar is bijna ten einde.
We genieten nog even van de vakantie. Nou ja, genieten...
Het is de eerste vakantie die we nu samen thuis zijn. Andere jaren werkte André gewoon. En dat is even wennen. Daarbij komt dat ook dekinderen altijd even moeten omschakelen als het vakantie wordt. En dan heb je ook nog de spanning van kerst en oud en nieuw. Dus proberen we maar af en toe wat vertier te zoeken voor de kinderen. Straks als de school weer aangaat heb ik weer een beetje vakantie. Ik probeer nu ook echt wel te genieten hoor, maar ik blijf het lastig vinden. Alle kinderen thuis. De rommel groeit in mij ogen met de dag. En dan alles wat moet. Loslaten. Gewoon de boel de boel laten. Dat heb ik geloof ik wel gedaan de afgelopen week. Toch, als ik zie hoe de kinderen genieten dan maakt dat mijn vakantie al weer helemaal goed. Gourmetten, met elkaar. En dat is het juist waar ze ook zo van genieten. Als onze eigen kinderen gezellig thuiskomen. Een dag naar 't Klokhuus geweest. Met drie logees. Want die hadden we ook nog de eerste dagen van de vakantie. Overal lagen luchtbedden.
En als klap op de vuurpijl nog naar het kerst circus in Ahoy. Dit deden we zaterdag. Het was wel even glijden en rijden. Maar ja, beloofd is beloofd en de kaartjes waren al betaald. Het viel mee, rustig rijden en wat meer tijd nodig kwamen we veilig in Rotterdam aan. na de show nog even het Zuidplein ingedoken. En de dag en daarmee de eerste week was om.
Nu horen we alleen nog verhalen over vuurwerk. Want dat moet er komen natuurlijk. Ik ben zelf niet echt een liefhebber en vind het ook een beetje zonde van het geld. Klap en het is weg. Het wordt dan dus geen klap, maar siervuurwerk. Waar ze nog het meest naar uitkijken is het opblijven. Zouden we het redden? Heel de avond wakker blijven of gaat ons pleegje dat vorig jaar zo stoer was weer in slaap vallen?  De voorpret alleen al is leuk. En dan moet ik natuurlijk dit jaar weer zelf de oliebollen bakken. Ook dat vinden ze zo gezellig. Ik kan me zelf ook nog herinneren dat mijn vader dit vroeger deed. Hij kookte nooit, maar de oliebollen deed hij wel. De emmer met beslag ging voor de kachel en wij gingen daar weer voor zitten. Het liefst keken we steeds onder de theedoek die erboven op lag, maar dat was ten strengste verboden. Ik heb mijn oliebollen inmiddels gebakken en ook de appelbeignets. Straks heerlijk smullen.

Ik kijk terug op een bewogen jaar.
 Een jaar waarin we in spanning zaten of we wel door konden gaan met ons gezinshuis.
 Een jaar waarin we door de selectie ronde kwamen van gezinshuis.com en werden aangenomen als franchise gezinshuis bij Juvent.
 Een jaar waarin Juvent de vier kinderen die al bij ons woonden overnam en er een eind kwam aan die onzekerheid.
 Een jaar waarin we twee nieuwe kinderen kregen.
 Een jaar waarin we zelfstandig zorgondernemer werden.
 Een jaar waarin mijn eerste boek uitkwam.
 Een jaar waarin onze dochter ging trouwen en ons vertelde dat we opa en oma gaan worden.
 Een jaar waarin onze zoon weer thuis kwam wonen en uiteindelijk een goede plek vond om te wonen en geholpen te worden.

 Blijde en droevige dingen wisselden elkaar af. Met vallen en opstaan deden we ons werk. Met een lach en een traan. Soms hoopvol, soms moedeloos. Maar steeds weer kwamen we eruit. Samen en met God.
Hoopvol kijk ik uit naar het nieuwe jaar. Wat zal dat brengen?
Er gaat veel veranderen als het gaat om de jeugdzorg. Daar maak ik me soms zorgen om. Hoe gaat het met al die kinderen die in zorgelijke en onveilige situaties wonen? Zijn er straks nog wel goede professionele plekken voor deze kinderen? Hoever kan je gaan met bezuinigen?

Wij? Wij gaan door met ons werk en bidden om de Zegen van God. Voor ons en voor onze kinderen.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn blogs het afgelopen jaar. De bemoedigende reacties. Ik hoop dat ik ook jullie hierdoor hem mogen bemoedigen.
Ik heb een jullie een inkijk gegeven in ons gezin. Soms leuk en hilarisch, maar soms ook moeilijk en kwetsbaar. Ook het komende jaar hoop ik weer de dingen van ons gezinshuis leven te delen met jullie. En hoop dat er weer met net zoveel plezier gelezen zal worden.

overwinning

Overwinning
Dat betekend je naam. Een prachtige naam heb je gekregen. En wat heb je je naam waar gemaakt. Acht jaar geleden kwam je bij ons. Kwetsbaar klein meisje. En wat moest je knokken. Drie maanden lang sliep je op mijn buik. En maanden hing je als een aapje aan mijn benen. Bang angstig kind. Zoveel al meegemaakt in je jonge leventje. En wij knokte met je mee. En ook je papa en mama knokte mee. Wat hebben we een strijd moeten leveren om jou weer vertrouwen te geven in de wereld om je heen. In grote mensen. Langzaam zagen we dit vertrouwen terug komen. Kwetsbaar en broos. Ook na zoveel jaren nog. Maar wat ben je een vrolijke meid geworden. Zingend wordt je wakker en zingend val je in slaap. Geen enge boze dromen meer, maar een heerlijke rustige slaap. Door jou wilskracht kwam je er bovenop. Door het vertrouwen van jou papa en mama, in ons als pleegpapa en pleegmama, kwamen we waar we nu staan. Vol vertrouwen kijken we met elkaar naar de toekomst. Mogen we, samen met jou papa en mama ,er voor jou zijn. Bij ons is je thuis geworden, maar ook een plek waar papa en mama zich thuis voelen en welkom weten. We hebben  je bij God mogen brengen. Ook dit mochten we samen met papa en mama doen. En daardoor konden we je leren vergeven. En konden papa en mama om vergeving vragen. Trots ben ik op jou en op jou papa en mama, die naar zichzelf konden kijken . Die konden zeggen:" het was niet goed wat er gebeurde maar we willen het nu anders doen. De plek waar jij woont is goed". Samen mogen we verder gaan op de weg naar een evenwichtig volwassen mensenkind.
Vandaag ben je jarig. 10 jaar alweer geworden. Je blijft onze vrolijke lieve kleine meid.
Wat zal het leven je verder brengen? Het zal ook in de toekomst met vallen en opstaan gaan. Maar dan zijn wij er voor je. Telkens weer zullen we je helpen op te staan. Verder te gaan en vooruit te kijken en bovenal naar boven te kijken. Zoals je zelf zo vaak zing: Ik hef mijn ogen, op naar de bergen. Waar komt mijn hulp vandaan? Ik hef mijn ogen, op naar U Heer, die mij bij zal staan.
Kinderlijk vertrouwen en kinderlijk geloof. We hopen dat we nog lang van jou mogen genieten.

Super trots op haar mooie cadeau.

sinterklaasavond

Vrijdagmiddag. De spanning steeg in de bus al. Vanavond...wat zullen we krijgen en gewoon het uitzien naar de gezelligheid met elkaar.  Gourmetten. Wat genieten de kinderen hiervan. Thuisgekomen duiken ze allemaal op hun knieën voor de hoek met alle cadeaus Wat zijn het er veeeel. Ja, met zoveel kinderen is het een hele stapel. Het lijkt Bart Smit wel.

  

 

 

 Ik maan ze even tot rust en zet ze in de speelkamer. Ga maar spelen. Spelen? Met zoveel spanning? Nou, nee dat gaat niet lukken. Dus dan maar een computerspel. Samen op de WI.
Het is uiteindelijk een hele gezellige avond geweest. De spanning was eraf en ze konden genieten. Om beurten mochten ze een kado uitkiezen en geven aan degene voor wie die was.  Hier kan ik zo van genieten. Die koppies van die kinderen. Zo blij met alles wat ze krijgen.

Het zelf bakken van je eten was ook een succes. Toen iedereen eindelijk in bed lag bleef de chaos over voor moeders.

Maar met hulp van dochterlief was ook dit zo aan kant. Morgen weer een dag. De kinderen hebben in elk geval genoeg om mee zoet te zijn, dus kan ik even alles vetvrij maken.
Zaterdag op naar de Intratuin voor de kerst spullen. Rollen de kinderen van de ene spanning in de andere. Toch merk ik dat, nu ik zelf de teugels wat heb laten vieren ,het goed gaat. Ze zijn wat minder gespannen en maken geen ruzie maar spelen met elkaar. En soms laat ik het gewoon even gaan. Dan lost het zich vanzelf weer op.
We hebben ook wat bedacht op het feit dat ik steeds weer moet waarschuwen en ze niet doen wat ik vraag. Wat vind ik belangrijk en wil ik echt dat ze doen en leren? Daar hebben we een lijst van gemaakt. Ieder heeft drie belangrijke dingen die op hunzelf van toepassing is op die lijst staan. Ik waarschuw daar niet meer voor maar beoordeel aan het eind van de dag of ze een krul of een kruis verdient hebben. Iedere krul is goed voor zakgeld. Dus doe je je best dan kan je het maximale verdienen aan je zakgeld. Dat had ik eerder moeten bedenken. Ik heb nog nooit zulke nette kamers gehad. Geen rommel meer dat overal slingert iedere dag. Het stimuleert ze wel heel erg. Nu maar hopen dat ze het vasthouden. Wanneer gaat u uitbetalen? vroegen ze me. Haha, ze zien het als een baantje. Zaterdag is uitbetaal dag. Ze weten nu al waar ze voor gaan sparen.! 
Toch denken ze ook aan anderen. We lazen uit ons dagboekje en het verhaal ging over armoede. De vraag van de dag was: voor wie zou jij iets kunnen betekenen? Denk na voor wie je bijvoorbeeld een boodschappen pakket kan maken en zet dat stiekem voor de deur. Doe er een kaartje bij. Een kado van God. Dat zagen ze wel zitten. En ze wisten allemaal wel iemand te noemen die ze blij konden maken. Super, dat deze kinderen die ook zoveel moeten missen toch aan anderen kunnen denken!

time out

De drukke decembermaand is weer aangebroken. Zou het daaraan liggen of veranderen de kinderen? Ik weet het niet maar de afgelopen week heb ik menig keer op het punt gestaan om te gillen. Heel hard te gillen. Wat ik nu soms maar even doe is de boel de boel te laten en te genieten. Als dat nog lukt met zoveel in mijn hoofd.
De kinderen? Ach die weten niet beter. Ze kijken me verbaasd aan als ik weer eens mopper op hun gedrag. Ze doen echt alles wat je als moeder niet wil dat ze doen. Ze maken ruzie, pesten, maken troep en troep en nog eens troep en zuchten regelmatig(in mijn ogen teveel) ik verveel me. En als je je verveel ga je irriteren. Doen ze dat mij niet dan wel een ander. Dan zeuren ze waarom ze dit niet mogen en dat niet mogen. Willen ze niet logeren want dan missen ze van alles, willen ze geen bezoeken want dan kunnen ze niet spelen. (dan wel) en vinden ze verantwoordelijkheden maar onzin. Ik wil doen waar ik zin in heb en wanneer het mij uitkomt.  
En ik wil het zo graag gezellig hebben. Menig tafelgesprek hebben we al gehad. Over dat je aardig voor elkaar moet zijn en dat je natuurlijk niet zelf gekozen hebt voor deze broers en zussen, maar heb je dat wel als je een bio broer of zus hebt? Mmm dat maakt allemaal niet zoveel uit. Die maken ook ruzie. Dat je verschillend bent omdat je allemaal andere ouders hebt en andere achtergronden. Maar we moeten het toch met elkaar doen.  En als we elkaar helpen in plaats van pesten is het toch veel fijner?  Ja, dat is wel zo. Maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze bang zijn iets tekort te komen, bang zijn dat een ander meer mag of dat een ander meer aandacht krijgt. En dan ga je elkaar maar het leven zuur maken. Uiteindelijk barst de bom. En dan is het time-out! En zit iedereen gedwee op zijn kamer. Na te denken over hun gedrag. Wat ze elkaar aandoen maar ook wat ze mij aandoen. Ik wil dat het gezellig is.

Als ik aan de strijk sta , in alle rust , overdenk ik ook mijn eigen aandeel. Wil ik het niet te krampachtig gezellig hebben? En wat verstaan de kinderen onder gezellig en is dat ook wat ik gezellig vind? Misschien moet ik mijn verwachting ook even bijstellen. Misschien leg ik de lat wel erg hoog deze dagen. Want ruzie maken is niet leuk maar wel leerzaam. Ongehoorzaam zijn is misschien ook andere prioriteiten hebben. Als ik na twee dagen vragen of de kamer opgeruimd kan worden het nog niet gebeurt is kijken twee donkere ogen me verbaasd aan. Dat heb ik gedaan hoor. Ik noem het ongehoorzaamheid, maar het kind is zich van geen kwaad bewust. Haar definitie van opruimen is anders dan die van mij.
 De hoop strijk slinkt aardig en mijn gedachten gaan alle kanten heen. Ik heb ook wel wat om over na te denken. "Ik vind u helemaal geen leuke moeder meer en u bent altijd boos"! Ik weet wel dat ik niet altijd een aardige moeder hoeft te zijn en dat dit ook niet kan. Maar zit er niet een kern van waarheid in? Ik heb het zelf ook druk. We hebben een bruiloft achter de rug van onze dochter. Dat geeft nogal wat spanning. Iedereen nieuwe kleding, kapper..noem maar op. Ook is dit voor de kinderen spannend.
 Dan die Sint. Ja die kunnen we niet overslaan. Maar voordat ik voor 14 kinderen kadootjes hebt ingeslagen ben ik weer vergeten wat er in die pakjes zat die ik als eerste heb gekocht. Ik heb maar een lijst gemaakt maar als ik denk dat ik alles heb kom ik tot de ontdekking dat ik nog één kado mis. En ja, de kinderen tellen natuurlijk wel hoeveel iedereen er heeft, dus iedereen evenveel pakjes. Alle andere dingen gaan ook gewoon door. Overleg over de kinderen, cursus, bezoeken, schoolgesprekken, sport... En ja, dat heeft allemaal zijn invloed op de kinderen. Tijdens mijn gemijmer schuift er iets onder de deur door. Een briefje. Een sorry briefje. Er staat heel wat in, maar wat er wel twee keer stond was: wilt u alstublieft niet meer boos zijn."?
Mijn boosheid (al was die al gezakt) smelt als sneeuw voor de zon. Ach, soms is het nodig om even deze momenten te hebben om allemaal weer even stil te worden gezet. Waarom doen we de dingen zoals we ze doen. En waarom vinden we bepaalde dingen belangrijk? Blijkbaar vinden ze het toch heel vervelend als ik echt boos ben. Ze merken ook dat het nu echt klaar is. Of we het nu wel of niet gezellig hebben, je pest elkaar niet en je bent aardig voor elkaar. Is dat zoveel gevraagd.? Maar hoe doe je dat als je je bedreigd voelt in je plekje? Hoe doe je dat als je het gevoel hebt dat de ander je uitdaagt? Hier ligt voor ons dus de uitdaging. Hiervoor gebruiken we vaak een spel. En dan praten we met elkaar over je gevoelens Wat doet bepaald gedrag of dingen die gebeuren met jou. Vertel het de anderen maar. Dat vinden ze leuk. Met elkaar iets doen. Dat maakt het ook makkelijker om bij je gevoel te komen.
De negatieve cirkel is weer doorbroken. De maand is nog niet om. Er komt nog heel wat.  Kerstvieringen en oudejaarsavond. Allemaal spannende momenten. Vakantie met logeermomenten. Het komt wel goed. Soms moeten we even stilstaan en in de spiegel kijken. En eerlijk zijn tegen onszelf. Is dit hoe ik het wil? Blijf ik hierin hangen of stap ik uit de negatieve cirkel. Als ik die eerste stap zet volgt de rest. We gaan genieten. Vrijdag pakjesavond. De kinderen piepen soms stiekem even mijn kamer in om naar de kadootjes te kijken. Wat zou erin zitten? Ze genieten er nu al van. Heerlijk gourmetten met elkaar en dan ook nog pakjes openmaken.
Logisch dat de gespannen zijn. Ik hou mijn adem nog maar even in.
Bijna vrijdag...

oordeel niet

Veel tranen hebben gevloeid het afgelopen jaar. Soms zoveel dat ik dacht geen tranen meer te hebben. God leek dan soms zo ver weg. Ik heb gebeden. Ik heb als het ware op de hemeldeur gebonkt en gebeukt. Wat kan je als moeder wanhopig verdrietig zijn als je kind een andere weg gaat. En dan heb ik het niet zomaar over andere keuzes of manier van leven. Maar echt een weg die fout is. Weg van God en steeds verder de wereld in. Als ik vroeg: hoe gaat het? Kreeg ik het antwoord. Goed, maak je niet druk ma. Maar ik zag en voelde wat anders. Je staat aan de zijlijn en het enige wat ik nog kon is liefhebben. Er zijn als hij me nodig had. Ik begreep niet waarom God niet ingreep. Hoever moest het komen? En toch wilde ik steeds weer de keus maken om God te vertrouwen. Hij weet wat er gebeurt en al heb ik geen antwoorden: Hij weet het. Hij heeft al mijn tranen zorgvuldig bewaard.  Al mijn gebeden lagen voor Zijn aangezicht. Ik klampte me dan ook vast aan het feit dat Hij zelf beloofd niet los te laten wat Zijn hand eenmaal begonnen is. Een van onze pleegjes heeft de eerste maanden dat ze bij ons woonde letterlijk aan me gehangen als een aapje. Zo voelde ik me soms bij God. Ik kalmte me vast totdat mijn handen moe werden en ik ontdekte dat Hij er was en me opving.
Het feit dat ik telkens weer mijn kind bij God kan brengen en ook mag vertrouwen en geloven dat God er Zijn weg mee gaat, zorgde ervoor dat ik verder kon.

 Ik kom het ook bij anderen tegen. Onmacht om het feit dat kinderen andere wegen gaan. En dat heeft zijn weerslag op het hele gezin. Ik ervaar als ik anderen spreek zoveel eenzaamheid. Het niet kunnen delen met anderen. Schaamte, vragen; wat deed ik fout? Verdriet en onbegrip. En dat onbegrip is het ergste. Dat kan als je niet oppast je onderuit halen. Al die opmerkingen van mensen. Als je één kind hebt komt het doordat dit verwent is en je als ouders gefaald hebt. Als je een groot gezin hebt had je maar niet zoveel kinderen moeten krijgen want dat is in deze tijd toch niet verantwoord meer en krijgen de kinderen te weinig aandacht. In mijn geval waren de pleegjes de schuld. Door hen deden we onze kinderen tekort. Ze kregen te weinig aandacht waardoor ons kind verkeerde keuzes maakte. Dan vraag ik me af: hebben kinderen geen eigen verantwoordelijkheid? Ik wil echt niet zeggen dat ik als moeder foutloos ben. Natuurlijk heb ik dingen niet goed gedaan en fouten gemaakt en zullen mijn kinderen straks als ze zelf kinderen krijgen zichzelf voornemen om het anders te doen. Om dan vervolgens tot de ontdekking te komen dat sommige patronen zo zijn ingesleten dat ze moeilijk te veranderen zijn. Maar kinderen zijn zelf verantwoordelijk voor hun daden. Wij al ouders zijn verantwoordelijk om hen te leren die verantwoordelijkheid te nemen.

Het is een leugen als mensen ons zeggen dat onze kinderen foute keuzes maken doordat wij het niet goed hebben gedaan. Satan wil ons dit laten geloven en wil ons roven van ons vertrouwen in God. Want als we God niet meer vertrouwen zullen we stoppen met bidden. En dat is juist ons krachtigste wapen. Het zal ons roven van de liefde voor onze kinderen en ons bitter maken. Ik heb de keuze gemaakt om niet verbitterd te raken en me niet te laten beïnvloeden door wat anderen zeggen. Ook als doet het zeer. Maar ik ging ermee naar God. Ik ging ermee naar vriendinnen. Daardoor werd ik sterker en krachtiger. Ik zag de worsteling bij mijn kind. Hij wilde zo onwijs graag een ander leven maar wist niet hoe. Ik kon hem steeds weer overstelpen met mijn liefde. De boodschap geven: ik hou van jou. Je bent mijn kind. En daarom hou ik van je. God zegt dat ook iedere dag tegen mij. Als ik struikel. Als ik fouten maak en ik kom weer bij Hem. Kind, je bent van mij en daarom hou ik van je.

Waarom doen mensen dit elkaar aan vraag ik me dan af? Waarom bemoedigen we elkaar zo weinig? Als er iets gebeurt bij een ander hebben we zo vaak ons oordeel al klaar. En wijzen met onze vinger de fouten van andere ouders aan.
Wat ben ik blij dat ik het niet van mensen alleen hoef te hebben. Maar dat ik een grote God heb, die Zijn eigen werk voorzet. Met de bedoeling om er iets groters van te maken dan dat wij als ouders kunnen.
 En toch is het onze opdracht om eensgezind te zijn. Als christenen zorg te dragen voor elkaar. De wereld trekt aan onze kinderen. Dat voorkom je niet door een perfecte opvoeding. En wat is dan de perfecte opvoeding? Daar verschillen we allemaal over van mening. Maar laten we elkaar liefhebben zoals God ons liefheeft. Als we aan die opdracht beginnen hebben we aan een héél leven niet genoeg.

Ik roep ouders op: blijf, ook als je kind een andere weg gaat, van hem houden. Je kan niet alles goed vinden. Maar wees er als ze je nodig hebben. Veroordeel niet. En blijf bidden. Ook al lijkt het soms uitzichtloos. En soms moeten we alleen maar luisteren, echt luisteren, en zitten ze niet te wachten op al onze adviezen.

Het leven van ons kind is letterlijk tot op de bodem toe afgebroken. Maar nu kan God gaan bouwen. En we zien iets prachtigs moois ontstaan. Bruikbaar voor God. Radicale omkeer vanuit de wereld. Het water stond ons allemaal aan de lippen. We wisten geen uitweg meer, tot God een weg opende.
Zo groot is mijn God. Ik hoop die van u ook!

mijn eerste boek

"....met een schone lei beginnen?" Twee donkere ogen kijken me niet- begrijpend aan. "Ik heb u wel in het gezicht gespuugd hé? Dan stuurt u me toch zeker wel weg?""Nee", probeer ik nog een keer, "ik stuur je niet weg. Ik wil hier met jou over praten en dan beginnen we opnieuw." Twee ogen kijken me vol verbazing aan. Hij snapt het écht niet...



Het is zover. Mijn boek is een feit!!!
Ik ben er super blij mee. Het heeft best nog veel tijd gekost. Maar het is af.
Het is als de geboorte van een kind. Soort van dan. Je kijkt ernaar uit en dan heb je het eindelijk in handen. Ik hoop dat de verhalen zullen spreken. Het is zo belangrijk om te vertellen. Deze kinderen die ogenschijnlijk "gewone "kinderen zijn. En dat ook zo wanhopig graag willen zijn. Maar toch zoveel hebben meegemaakt. Zo gecompliceerd soms zijn in gedrag. Mensen die het verhaal niet kennen of helemaal niet bekent zijn met pleegzorg hoor ik vaak zeggen. Wat een rot kinderen. Ik hoop dat met het lezen van mijn boek een beetje helder wordt waarvandaan bepaald gedrag komt. Rot kinderen bestaan niet! Wel angstige, beschadigde kinderen die vanuit hun "veilige" gedrag reageren. Aangeleerd gedrag soms om te overleven. Ik heb geprobeerd mijn passie voor deze kinderen over te brengen.
Ook wat dit doet met ons als gezin. Met onze kinderen. Het is soms heel moeilijk. Moeten we onze grenzen bewaken naar onszelf, in onze relatie en naar onze eigen kinderen. Maar uiteindelijk komen we er rijker uit.
Dan blijft het verdrietig als mensen oordelen. Dat je jezelf of je kinderen tekort doet. Maar geloof me|: ik heb genoeg tijd voor mezelf.(ik heb zelfs tijd om een boek te schrijven!) En zoveel tijd voor mezelf heb ik niet nodig. En onze kinderen? Die vinden het geweldig. Natuurlijk baalden ze soms van de drukte, het vervelende gedrag, de boze buien en schelpartijen. Maar ze snappen ook waar dit vandaan komt. En wat we altijd hebben gedaan is apart tijd inruimen voor onze eigen kinderen. Het is anders dan in andere gezinnen, maar de tijd die we samen doorbrengen is wel van goede kwaliteit om zo maar te zeggen. Een deel van onze passie hebben onze kinderen meegekregen en doen daar iets mee ieder op zijn eigen manier.
Wil je dit boek aanschaffen? Ga naar onze eigen website: www.projectgezindemorgenster.com

herfstvakantie

Wat een heerlijke herfstvakantie hebben we achter de rug. We zijn met z'n viertjes naar Venetië geweest. Soms voelt het niet fijn voor de pleegjes, maar ook een gezinshuis moeder heeft af en toe tijd nodig voor haar eigen gezin en zichzelf.

Dochter Mariëtte met haar man Mark kwamen in huis. Dus kon ik ook met een gerust hart weggaan. Nou ja, een gerust hart wel maar loslaten is weer iets anders. Het is nogal wat. Zeven kinderen!
Met ook de nodige afspraken. Maar ze hebben het super gedaan. En ook de kinderen hebben ervan genoten. Want mama Jenny is veel strenger. Dus ik mocht best langer weg blijven.
Met z'n allen zijn ze nog wezen zwemmen. Dat is iets wat mama Jenny niet echt leuk vind dus ook niet vaak doet. Daar ging het even met de jongste spruit niet goed. Hij durft veel te veel en heeft nog geen zwemdiploma. Als je dan van de hoge duikplank wil en dat mag niet van de badjuffrouw wordt je natuurlijk heeeel boos.
Ons andere pleegje heeft een beugel. Eindelijk is alles gewisseld. Eerst alleen onder. Over een paar weken boven. Maar na een uur was er al een slotje af. Hij kijken in de spiegel. Oh er zijn wel drie slotjes af. Dan heb ik er twee ingeslikt. 's Avonds kwam hij zeggen dat hij bukpijn had. Van de slotjes in zijn buik. En toen hij naar het toilet moest voelde hij de slotjes ook. We moesten erom lachen. Dat zit tussen je oren hoor. Toen hij bij de ortho kwam (in onze vakantie) om het slotje er weer op te doen bleek hij maar één slotje te zijn verloren. En die had hij bewaard. Zat het tussen je oren of niet? Maar dan blijf je toch zeggen dat je het echt voelde. Daar hebben ze natuurlijk smakelijk om moeten lachen. De verhalen waren leuk. De kinderen hebben genoten van de vakantie. Ook zij kunnen er weer tegenaan.

En ik ben ook  weer opgeladen. Na alle drukte van de afgelopen tijd.
Het is ook best veel geweest waar we voor kwamen te staan. Het opzetten van ons eigen gezinshuis vergt best veel. Zeker in de start, zoals je ook hebt bij een bedrijf opstarten. Maar het meeste werk zit er nu op. Nu alles een beetje op poten staat kunnen we ons nog meer gaan richten op waar we het voor doen. De kinderen.

Allemaal hebben ze nu een sport gekozen. Is ook nogal wat hoor. Zeven kinderen plus die van onszelf is acht naar een sport heen en weer rijden. We komen avonden tekort (hahha). Maar het lukt ons. En voor de kids is het zo goed om ergens mee bezig te zijn wat ze leuk vinden.
Inmiddels is onze zoon weer doorgestroomd naar een ander adres om te wonen, dus staat onze caravan weer leeg. Hier gaan we even over nadenken wat we hiermee verder gaan doen. Dochter Thirza wil er wel in. " Ga ik begeleid wonen mam".

En dan wordt het deze week ook weer heel spannend. Eind van de week komt mijn boek uit. Ik ben heel benieuwd wat iedereen ervan gaat vinden. De titel is: Moeder van veel. Het leven in een gezinshuis.

Vandaag is het leven van alle dag weer begonnen. Zemen, zuigen en wassen en strijken. Gelukkig heb ik er geen hekel aan. De kasten met kleding zijn aardig gewisseld. Zomer gewassen in de kratten en het winter in de kast. Dat is voor mij altijd weer een sport. Iedereen weer voorzien van kleding. Ik rij wat af naar de stad. Het grootste drama met twee meiden pleegjes zijn de schoenen. De één heeft lange smalle voeten en de ander heeft brede voeten. En ze vinden niks leuk. Maar na zeven schoenenwinkels zijn we geslaagd. Pfff, als ze er nu maar even mee doen.