activiteitenslinger

De verjaardag is achter de rug. En pleegje heeft het fijn gehad. We hadden de andere kinderen woensdagmiddag ergens laten spelen. Op twee na was dit gelukt. Maar dat maakte het voor hem overzichtelijk. Zijn eigen mama en babybroertje met de papa van babybroertje kwamen. En zijn twee oudere broers en zijn vorige pleegmoeder. Dat waren er voor dat moment genoeg. Heerlijk zoals het dan gaat. De broers vinden elkaar direct en genieten van elkaar en mama. Ook toen het afscheid kwam ging het goed. Geen tranen, maar een dikke knuffel. Tot de volgende keer!
Toen alle visite weg was ging hij heerlijk spelen met zijn nieuwe speelgoed. Geen boze bui of heftige reactie. Super. 's Avonds is hij heerlijk en voldaan gaan slapen. Dat was weer een stapje vooruit. Ook de volgende morgen naar school ging hij rustig weg. Nu nog het kinderfeestje. We hebben een stevig gesprek gehad over zijn gedrag op kinderfeestjes. We hebben besloten om het klein te houden. Niet teveel kinderen en lekker thuis. Niet teveel moeten en doen. En we hebben onze toekomstige stagiaire gevraagd om te komen helpen. Dan kunnen we direct aan elkaar wennen en kijken hoe het gaat met de kinderen. En dat was een succes. De klik was er tussen de kinderen en het ging prima. Ze speelde heerlijk in op de vraag van de stuiterballetjes. Eerst mochten ze zelf pannenkoekjes bakken. Op het wokstel. Wat vonden ze dat spannend. Zelf je eten maken. Daarna even naar buiten om hun energie kwijt te raken en daarna knutselen afgewisseld met af en toe even naar buiten. Het zijn kinderen die toch even anders zijn dan anderen en dit echt nodig hebben. Inspelen op dat wat ze vragen. Pleegje ging nog even mee om ze weg te brengen en toen bij thuiskomst ging het mis. Het was bijna te verwachten. Na zoveel spanning is de druk er ineens af. Bam! Dan barst de bom. Jammer, maar ook wel begrijpelijk. Dus 's avonds maar op tijd gegeten en op tijd in bed.

We hebben de afgelopen week ook een leuke activiteit gedaan met de kinderen. Het was een idee dat ik doorkreeg van de Family Factory. Ik krijg daar mails van met leuke ideeën om met kinderen te doen. Ik heb het iets aangepast naar eigen idee en gericht op mijn kinderen. Ik heb een groot blad papier gepakt en daarop vijf vragen gezet. Daar mochten ze allemaal iets onder schrijven.

Waar verheug je je op het komende jaar?
Wat zou jij het komende jaar  voor nieuws willen beginnen/leren?
Wat zou jij het komende jaar als gezinshuisactiviteit willen doen?
Wat zou jij als graag zelf willen doen en met wie?
Waar heb jij het komende jaar hulp bij nodig?

De antwoorden zijn heel divers. De één vult alleen maar leuke dingen in en de ander heeft ook echte leerpunten. Niet alleen maar willen leren om te voetballen of te turnen maar ook om  "gezelliger" te zijn.
De activiteit zelf was bedoeld om ze een keer één op één aandacht te geven. Dus ze kunnen dan kiezen of ze met André of mij iets willen doen. Maar dan kiezen er toch ook weer om iets met alleen de meiden te doen. Het geeft ons ook inzicht in hun behoeften. We hebben afgesproken dat we niet alle activiteiten zomaar kunnen doen. Want de gezinsactiviteiten lopen erg uiteen. van skydiven tot een vakantie naar Movie Park. En ze zijn nog slim ook. Ze hebben het een beetje met elkaar besproken en dan zijn er twee die als gezinshuis activiteit naar Movie Park willen. Dus als er twee zijn met één activiteit hopen ze dat dit zeker gaat gebeuren. Maar ze begrijpen ook wel dat sommige dingen gewoon erg duur zijn en we daar echt even over moeten nadenken. Maar we hebben er een jaar voor.!
Als we een activiteit gedaan hebben maken we een foto.  Van onze gezinshuisbegeleider kreeg ik een activiteiten slinger. Met vlaggen waarop je een foto van de activiteit kan plakken en zo kan je het hele jaar volgen wat we gedaan hebben. De kinderen vinden het super leuk. Zeker omdat je het ook visueel maakt door de vragen met antwoorden op te hangen maar ook de slinger.

ik ben jarig!

Wat kan een week snel gaan. Zeker als je veel te doen hebt.
Afgelopen week ging André vanaf woensdag tot zondagavond naar een beurs. Dus stond ik er alleen voor. Nou, dat heb ik geweten. De achtbaan start en je komt er niet meer uit. Vroeg naar bed was er niet bij. Maar ook de kinderen schijnen het op te merken en zijn zo verschillend in reactie. De één helpt spontaan mee en de ander is niet te corrigeren. Vrijdag ging het hele spul logeren. Toen heb ik toch even om hulp gevraagd. Ik was een beetje een uitgewrongen sponsje en was toe aan weekend. Ongemerkt hebben we zo onze eigen taken gekregen en dan merk je het wel als je het weer even alleen moet doen. Ik zou vrijdag zelf drie kinderen bij onze dochter brengen en de aangeboden taxi hulp reed voor mij om twee andere kinderen op het logeeradres te krijgen. Onze jongste telg had eerst een kinderfeestje en zou daarna afgeleverd worden op het logeeradres. Managen noemen ze dat. Net voor ik de kinderen uit school wil halen gaat de telefoon. De moeder van het kinderfeestje. Ons pleegje had weer een heftige bui en sloeg en schopte iedereen en toen hij erop werd aangesproken gingen alle remmen los. Dan krijg je ook van alles naar je hoofd geslingerd. Deze moeder wist even niet hoe te handelen. Na een stevig gesprek van mijn kant naar pleegje toe door de telefoon hoopte ik dat het verder zou lukken. Dat is gelukkig ook verder goed gegaan. Of dat ze het voelen dat je ze niet kan halen. Dat is dus voorlopig ook geen kinderfeestje meer. Maar dat lijkt hem ook weinig te doen. Ik heb al gezegd dat ik nooit meer naar een feestje wil hoor!
Het weekend was heerlijk. Even samen met Thirza. Shoppen, naar de film en gewoon even niks doen.
Zondag kwam het hele spul weet thuis. Met onze jongste hebben we het even goed gehad over zijn gedrag op het kinderfeestje. Maar hij is nauwelijks te bereiken. Maakt me allemaal niks uit: roept hij. Dan hoeft er ook niemand bij mij te komen. Ik heb toch geen verjaardag.
En vandaag is het zover. Hij is zelf jarig. Ook gisteren is hij weer behoorlijk uit zijn stekker gegaan. Gedwee komt hij uit bed. Ik zet hem onder de douche en geef zijn nieuwe kleren. Hij kijkt en kijkt en zegt niets. En ik ook niet. Als hij achter zijn boterham zit (hij eet eerder omdat hij opgehaald wordt door het busje) kijkt hij nog een keer en zegt: ik ben jarig. Ik moet er eigenlijk erg om lachen. Want er hangen slingers. Er staat een traktatie klaar en er staan cadeaus. Maar hij voelt wel dat zijn gedrag toch niet echt goed geweest is. Zou mama Jenny nu doen wat ik geroepen heb? Geen verjaardag. Als de andere pleegjes binnen druppelen zegt hij nog een keer: ik ben jarig. Ik laat hem niet langer in spanning. Kom op. Jij bent jarig ja!. Na felicitaties van iedereen en het uitpakken van zijn cadeaus is het tijd voor school. Met traktatie en uitnodigingen voor zijn kinderfeestje stapt hij de bus in. Ook daar hangen slingers. Hij glimt. Ohh, was je maar altijd zo. Waarom kan je zo weinig genieten van de dingen van het leven? Nu maar hopen dat het ook vanmiddag met alle familie visite goed gaat. Want dan komen er heel veel prikkel op hem af. En heel veel emoties. Want mama komt en opa en de broers. En dan komt ook weer het afscheid. Dat is zo moeilijk voor dit mannetje.
We hebben in elk geval een goede start van de dag gehad met hem
In tegenstelling tot de anderen. De één stond al veel te vroeg aangekleed en wel in de douche terwijl hij nog niet was geroepen. En de meiden nog in de douche bezig waren. En hij had kleding aan die hij al twee dagen aan had. De ander maakte weer ruzie met haar broer en na een standje van mijn kant was ze hevig gepikeerd. En dat voelt iedereen als zij boos is. Ze kijkt niemand meer aan of ze kijkt heel vuil naar je. Ze geeft een antwoord. Haar brood schiet alle kanten op en haar thee gaat nog net niet om. Lastig hoor. Als een ander aandacht krijgt en jij nu even niet.
We zitten er dus weer helemaal in na het vrije weekend. Maar het blijft leuk en afwisselend.
Naast alle dagelijkse bezigheden als de was (enorm) de boodschappen en tussendoor nog even de babykamer behangen bij je dochter. De week vliegt voorbij.

rustig het nieuwe jaar in?

Het nieuwe jaar is al weer een paar dagen oud. Allereerst wens ik alle lezers een goed en gezegend nieuw jaar toe.

Oudejaarsavond. Afgezien van een kotsend kind, vuurwerk dat ineens alle kanten opvloog en wensballonnen die in de fik vlogen en als klap op de vuurpijl een dochter die van de dijk rolt waarbij ze haar knie behoorlijk verdraaid, is de oudejaarsavond rustig verlopen. Alle kinderen op de jongste na, hebben het wakker gehouden. De jongste is een apart verhaal. Hij is al weken boos en maakt ruzie. We vonden het geen goed idee om hem wakker te maken om 12 uur. Dus mocht hij al vroeger zijn vuurwerk afsteken. Dus die was tevreden en is heerlijk gaan slapen. En heeft ook doorgeslapen.
De andere kinderen wilden dvd kijken met elkaar. Dit was zo gezellig en spannend dat we de tijd vergaten.  Ineens was het 10 voor half 1. Ja, dat gebeurt er als je niet in de nieuwbouw woont. Daar hoor je het wel als het 12 uur is aan het vuurwerk dat wordt afgestoken. En wat hebben ze ervan genoten. Zeker de grotere. Die kregen zelf een aansteeklont en mochten zelf ook wat afsteken.
Het was een gezellige avond en om half 2 lag iedereen in bed. En ik? Ik hoop natuurlijk dat het morgen laat dag is. En dat was het. Om 10 uur hoorden we de eerste rommelen. Dat was dus echt uitslapen.
Het was een rare nieuwjaarsdag zo. Om half 12 waren we klaar met het ontbijt en ben ik gaan bellen. Leuke huisarts hebben we. Krijg ik een bandje met de mededeling: op woensdagmiddag neemt Kruiningen waar. Woensdagmiddag? Het is half 12 en donderdag.! Ik bel naar Kruiningen. Geen gehoor. Dus dan maar de huisartsenpost. We konden om tien voor drie terecht. Daarna door naar het ziekenhuis, foto's maken. Het blijkt gelukkig niet gebroken te zijn. Maar ze moet wel ingetaped worden. Ik zie bijna geen  verschil tussen gips en tape. Het is net zo dik. Over een week terug komen als de pijn wat minder is om te kijken of er iets is met de kniebanden. Dus nu hebben we een hinkend kind in huis dat zich voortbeweegt met krukken. Ze wordt er al aardig behendig in. Gelukkig is de pijn minder.
Vandaag dus de laatste echte vakantiedag. Eerst maar even met z'n allen door het huis gegaan. Puinruimen. De kinderen en manlief vinden dit eigenlijk niet nodig natuurlijk. Maar het moet echt even. Als alles klaar is even een broodje knakworst en dan naar opa en oma in Bleskensgraaf en als afsluiter van de vakantie: PANNENKOEKEN eten in het pannenkoeken restaurant. Mmmmm en dan ook nog zelf kiezen welke je wil. Dat ging er wel in en alle borden waren bijna leeg.

 

De kerstvakantie is weer om. Het was druk, soms heftig maar ook heel gezellig.
Toch vind ik het niet erg dat maandag de deuren van de school weer open staan.

 

einde

Het jaar is bijna ten einde.
We genieten nog even van de vakantie. Nou ja, genieten...
Het is de eerste vakantie die we nu samen thuis zijn. Andere jaren werkte André gewoon. En dat is even wennen. Daarbij komt dat ook dekinderen altijd even moeten omschakelen als het vakantie wordt. En dan heb je ook nog de spanning van kerst en oud en nieuw. Dus proberen we maar af en toe wat vertier te zoeken voor de kinderen. Straks als de school weer aangaat heb ik weer een beetje vakantie. Ik probeer nu ook echt wel te genieten hoor, maar ik blijf het lastig vinden. Alle kinderen thuis. De rommel groeit in mij ogen met de dag. En dan alles wat moet. Loslaten. Gewoon de boel de boel laten. Dat heb ik geloof ik wel gedaan de afgelopen week. Toch, als ik zie hoe de kinderen genieten dan maakt dat mijn vakantie al weer helemaal goed. Gourmetten, met elkaar. En dat is het juist waar ze ook zo van genieten. Als onze eigen kinderen gezellig thuiskomen. Een dag naar 't Klokhuus geweest. Met drie logees. Want die hadden we ook nog de eerste dagen van de vakantie. Overal lagen luchtbedden.
En als klap op de vuurpijl nog naar het kerst circus in Ahoy. Dit deden we zaterdag. Het was wel even glijden en rijden. Maar ja, beloofd is beloofd en de kaartjes waren al betaald. Het viel mee, rustig rijden en wat meer tijd nodig kwamen we veilig in Rotterdam aan. na de show nog even het Zuidplein ingedoken. En de dag en daarmee de eerste week was om.
Nu horen we alleen nog verhalen over vuurwerk. Want dat moet er komen natuurlijk. Ik ben zelf niet echt een liefhebber en vind het ook een beetje zonde van het geld. Klap en het is weg. Het wordt dan dus geen klap, maar siervuurwerk. Waar ze nog het meest naar uitkijken is het opblijven. Zouden we het redden? Heel de avond wakker blijven of gaat ons pleegje dat vorig jaar zo stoer was weer in slaap vallen?  De voorpret alleen al is leuk. En dan moet ik natuurlijk dit jaar weer zelf de oliebollen bakken. Ook dat vinden ze zo gezellig. Ik kan me zelf ook nog herinneren dat mijn vader dit vroeger deed. Hij kookte nooit, maar de oliebollen deed hij wel. De emmer met beslag ging voor de kachel en wij gingen daar weer voor zitten. Het liefst keken we steeds onder de theedoek die erboven op lag, maar dat was ten strengste verboden. Ik heb mijn oliebollen inmiddels gebakken en ook de appelbeignets. Straks heerlijk smullen.

Ik kijk terug op een bewogen jaar.
 Een jaar waarin we in spanning zaten of we wel door konden gaan met ons gezinshuis.
 Een jaar waarin we door de selectie ronde kwamen van gezinshuis.com en werden aangenomen als franchise gezinshuis bij Juvent.
 Een jaar waarin Juvent de vier kinderen die al bij ons woonden overnam en er een eind kwam aan die onzekerheid.
 Een jaar waarin we twee nieuwe kinderen kregen.
 Een jaar waarin we zelfstandig zorgondernemer werden.
 Een jaar waarin mijn eerste boek uitkwam.
 Een jaar waarin onze dochter ging trouwen en ons vertelde dat we opa en oma gaan worden.
 Een jaar waarin onze zoon weer thuis kwam wonen en uiteindelijk een goede plek vond om te wonen en geholpen te worden.

 Blijde en droevige dingen wisselden elkaar af. Met vallen en opstaan deden we ons werk. Met een lach en een traan. Soms hoopvol, soms moedeloos. Maar steeds weer kwamen we eruit. Samen en met God.
Hoopvol kijk ik uit naar het nieuwe jaar. Wat zal dat brengen?
Er gaat veel veranderen als het gaat om de jeugdzorg. Daar maak ik me soms zorgen om. Hoe gaat het met al die kinderen die in zorgelijke en onveilige situaties wonen? Zijn er straks nog wel goede professionele plekken voor deze kinderen? Hoever kan je gaan met bezuinigen?

Wij? Wij gaan door met ons werk en bidden om de Zegen van God. Voor ons en voor onze kinderen.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn blogs het afgelopen jaar. De bemoedigende reacties. Ik hoop dat ik ook jullie hierdoor hem mogen bemoedigen.
Ik heb een jullie een inkijk gegeven in ons gezin. Soms leuk en hilarisch, maar soms ook moeilijk en kwetsbaar. Ook het komende jaar hoop ik weer de dingen van ons gezinshuis leven te delen met jullie. En hoop dat er weer met net zoveel plezier gelezen zal worden.

overwinning

Overwinning
Dat betekend je naam. Een prachtige naam heb je gekregen. En wat heb je je naam waar gemaakt. Acht jaar geleden kwam je bij ons. Kwetsbaar klein meisje. En wat moest je knokken. Drie maanden lang sliep je op mijn buik. En maanden hing je als een aapje aan mijn benen. Bang angstig kind. Zoveel al meegemaakt in je jonge leventje. En wij knokte met je mee. En ook je papa en mama knokte mee. Wat hebben we een strijd moeten leveren om jou weer vertrouwen te geven in de wereld om je heen. In grote mensen. Langzaam zagen we dit vertrouwen terug komen. Kwetsbaar en broos. Ook na zoveel jaren nog. Maar wat ben je een vrolijke meid geworden. Zingend wordt je wakker en zingend val je in slaap. Geen enge boze dromen meer, maar een heerlijke rustige slaap. Door jou wilskracht kwam je er bovenop. Door het vertrouwen van jou papa en mama, in ons als pleegpapa en pleegmama, kwamen we waar we nu staan. Vol vertrouwen kijken we met elkaar naar de toekomst. Mogen we, samen met jou papa en mama ,er voor jou zijn. Bij ons is je thuis geworden, maar ook een plek waar papa en mama zich thuis voelen en welkom weten. We hebben  je bij God mogen brengen. Ook dit mochten we samen met papa en mama doen. En daardoor konden we je leren vergeven. En konden papa en mama om vergeving vragen. Trots ben ik op jou en op jou papa en mama, die naar zichzelf konden kijken . Die konden zeggen:" het was niet goed wat er gebeurde maar we willen het nu anders doen. De plek waar jij woont is goed". Samen mogen we verder gaan op de weg naar een evenwichtig volwassen mensenkind.
Vandaag ben je jarig. 10 jaar alweer geworden. Je blijft onze vrolijke lieve kleine meid.
Wat zal het leven je verder brengen? Het zal ook in de toekomst met vallen en opstaan gaan. Maar dan zijn wij er voor je. Telkens weer zullen we je helpen op te staan. Verder te gaan en vooruit te kijken en bovenal naar boven te kijken. Zoals je zelf zo vaak zing: Ik hef mijn ogen, op naar de bergen. Waar komt mijn hulp vandaan? Ik hef mijn ogen, op naar U Heer, die mij bij zal staan.
Kinderlijk vertrouwen en kinderlijk geloof. We hopen dat we nog lang van jou mogen genieten.

Super trots op haar mooie cadeau.

sinterklaasavond

Vrijdagmiddag. De spanning steeg in de bus al. Vanavond...wat zullen we krijgen en gewoon het uitzien naar de gezelligheid met elkaar.  Gourmetten. Wat genieten de kinderen hiervan. Thuisgekomen duiken ze allemaal op hun knieën voor de hoek met alle cadeaus Wat zijn het er veeeel. Ja, met zoveel kinderen is het een hele stapel. Het lijkt Bart Smit wel.

  

 

 

 Ik maan ze even tot rust en zet ze in de speelkamer. Ga maar spelen. Spelen? Met zoveel spanning? Nou, nee dat gaat niet lukken. Dus dan maar een computerspel. Samen op de WI.
Het is uiteindelijk een hele gezellige avond geweest. De spanning was eraf en ze konden genieten. Om beurten mochten ze een kado uitkiezen en geven aan degene voor wie die was.  Hier kan ik zo van genieten. Die koppies van die kinderen. Zo blij met alles wat ze krijgen.

Het zelf bakken van je eten was ook een succes. Toen iedereen eindelijk in bed lag bleef de chaos over voor moeders.

Maar met hulp van dochterlief was ook dit zo aan kant. Morgen weer een dag. De kinderen hebben in elk geval genoeg om mee zoet te zijn, dus kan ik even alles vetvrij maken.
Zaterdag op naar de Intratuin voor de kerst spullen. Rollen de kinderen van de ene spanning in de andere. Toch merk ik dat, nu ik zelf de teugels wat heb laten vieren ,het goed gaat. Ze zijn wat minder gespannen en maken geen ruzie maar spelen met elkaar. En soms laat ik het gewoon even gaan. Dan lost het zich vanzelf weer op.
We hebben ook wat bedacht op het feit dat ik steeds weer moet waarschuwen en ze niet doen wat ik vraag. Wat vind ik belangrijk en wil ik echt dat ze doen en leren? Daar hebben we een lijst van gemaakt. Ieder heeft drie belangrijke dingen die op hunzelf van toepassing is op die lijst staan. Ik waarschuw daar niet meer voor maar beoordeel aan het eind van de dag of ze een krul of een kruis verdient hebben. Iedere krul is goed voor zakgeld. Dus doe je je best dan kan je het maximale verdienen aan je zakgeld. Dat had ik eerder moeten bedenken. Ik heb nog nooit zulke nette kamers gehad. Geen rommel meer dat overal slingert iedere dag. Het stimuleert ze wel heel erg. Nu maar hopen dat ze het vasthouden. Wanneer gaat u uitbetalen? vroegen ze me. Haha, ze zien het als een baantje. Zaterdag is uitbetaal dag. Ze weten nu al waar ze voor gaan sparen.! 
Toch denken ze ook aan anderen. We lazen uit ons dagboekje en het verhaal ging over armoede. De vraag van de dag was: voor wie zou jij iets kunnen betekenen? Denk na voor wie je bijvoorbeeld een boodschappen pakket kan maken en zet dat stiekem voor de deur. Doe er een kaartje bij. Een kado van God. Dat zagen ze wel zitten. En ze wisten allemaal wel iemand te noemen die ze blij konden maken. Super, dat deze kinderen die ook zoveel moeten missen toch aan anderen kunnen denken!

time out

De drukke decembermaand is weer aangebroken. Zou het daaraan liggen of veranderen de kinderen? Ik weet het niet maar de afgelopen week heb ik menig keer op het punt gestaan om te gillen. Heel hard te gillen. Wat ik nu soms maar even doe is de boel de boel te laten en te genieten. Als dat nog lukt met zoveel in mijn hoofd.
De kinderen? Ach die weten niet beter. Ze kijken me verbaasd aan als ik weer eens mopper op hun gedrag. Ze doen echt alles wat je als moeder niet wil dat ze doen. Ze maken ruzie, pesten, maken troep en troep en nog eens troep en zuchten regelmatig(in mijn ogen teveel) ik verveel me. En als je je verveel ga je irriteren. Doen ze dat mij niet dan wel een ander. Dan zeuren ze waarom ze dit niet mogen en dat niet mogen. Willen ze niet logeren want dan missen ze van alles, willen ze geen bezoeken want dan kunnen ze niet spelen. (dan wel) en vinden ze verantwoordelijkheden maar onzin. Ik wil doen waar ik zin in heb en wanneer het mij uitkomt.  
En ik wil het zo graag gezellig hebben. Menig tafelgesprek hebben we al gehad. Over dat je aardig voor elkaar moet zijn en dat je natuurlijk niet zelf gekozen hebt voor deze broers en zussen, maar heb je dat wel als je een bio broer of zus hebt? Mmm dat maakt allemaal niet zoveel uit. Die maken ook ruzie. Dat je verschillend bent omdat je allemaal andere ouders hebt en andere achtergronden. Maar we moeten het toch met elkaar doen.  En als we elkaar helpen in plaats van pesten is het toch veel fijner?  Ja, dat is wel zo. Maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze bang zijn iets tekort te komen, bang zijn dat een ander meer mag of dat een ander meer aandacht krijgt. En dan ga je elkaar maar het leven zuur maken. Uiteindelijk barst de bom. En dan is het time-out! En zit iedereen gedwee op zijn kamer. Na te denken over hun gedrag. Wat ze elkaar aandoen maar ook wat ze mij aandoen. Ik wil dat het gezellig is.

Als ik aan de strijk sta , in alle rust , overdenk ik ook mijn eigen aandeel. Wil ik het niet te krampachtig gezellig hebben? En wat verstaan de kinderen onder gezellig en is dat ook wat ik gezellig vind? Misschien moet ik mijn verwachting ook even bijstellen. Misschien leg ik de lat wel erg hoog deze dagen. Want ruzie maken is niet leuk maar wel leerzaam. Ongehoorzaam zijn is misschien ook andere prioriteiten hebben. Als ik na twee dagen vragen of de kamer opgeruimd kan worden het nog niet gebeurt is kijken twee donkere ogen me verbaasd aan. Dat heb ik gedaan hoor. Ik noem het ongehoorzaamheid, maar het kind is zich van geen kwaad bewust. Haar definitie van opruimen is anders dan die van mij.
 De hoop strijk slinkt aardig en mijn gedachten gaan alle kanten heen. Ik heb ook wel wat om over na te denken. "Ik vind u helemaal geen leuke moeder meer en u bent altijd boos"! Ik weet wel dat ik niet altijd een aardige moeder hoeft te zijn en dat dit ook niet kan. Maar zit er niet een kern van waarheid in? Ik heb het zelf ook druk. We hebben een bruiloft achter de rug van onze dochter. Dat geeft nogal wat spanning. Iedereen nieuwe kleding, kapper..noem maar op. Ook is dit voor de kinderen spannend.
 Dan die Sint. Ja die kunnen we niet overslaan. Maar voordat ik voor 14 kinderen kadootjes hebt ingeslagen ben ik weer vergeten wat er in die pakjes zat die ik als eerste heb gekocht. Ik heb maar een lijst gemaakt maar als ik denk dat ik alles heb kom ik tot de ontdekking dat ik nog één kado mis. En ja, de kinderen tellen natuurlijk wel hoeveel iedereen er heeft, dus iedereen evenveel pakjes. Alle andere dingen gaan ook gewoon door. Overleg over de kinderen, cursus, bezoeken, schoolgesprekken, sport... En ja, dat heeft allemaal zijn invloed op de kinderen. Tijdens mijn gemijmer schuift er iets onder de deur door. Een briefje. Een sorry briefje. Er staat heel wat in, maar wat er wel twee keer stond was: wilt u alstublieft niet meer boos zijn."?
Mijn boosheid (al was die al gezakt) smelt als sneeuw voor de zon. Ach, soms is het nodig om even deze momenten te hebben om allemaal weer even stil te worden gezet. Waarom doen we de dingen zoals we ze doen. En waarom vinden we bepaalde dingen belangrijk? Blijkbaar vinden ze het toch heel vervelend als ik echt boos ben. Ze merken ook dat het nu echt klaar is. Of we het nu wel of niet gezellig hebben, je pest elkaar niet en je bent aardig voor elkaar. Is dat zoveel gevraagd.? Maar hoe doe je dat als je je bedreigd voelt in je plekje? Hoe doe je dat als je het gevoel hebt dat de ander je uitdaagt? Hier ligt voor ons dus de uitdaging. Hiervoor gebruiken we vaak een spel. En dan praten we met elkaar over je gevoelens Wat doet bepaald gedrag of dingen die gebeuren met jou. Vertel het de anderen maar. Dat vinden ze leuk. Met elkaar iets doen. Dat maakt het ook makkelijker om bij je gevoel te komen.
De negatieve cirkel is weer doorbroken. De maand is nog niet om. Er komt nog heel wat.  Kerstvieringen en oudejaarsavond. Allemaal spannende momenten. Vakantie met logeermomenten. Het komt wel goed. Soms moeten we even stilstaan en in de spiegel kijken. En eerlijk zijn tegen onszelf. Is dit hoe ik het wil? Blijf ik hierin hangen of stap ik uit de negatieve cirkel. Als ik die eerste stap zet volgt de rest. We gaan genieten. Vrijdag pakjesavond. De kinderen piepen soms stiekem even mijn kamer in om naar de kadootjes te kijken. Wat zou erin zitten? Ze genieten er nu al van. Heerlijk gourmetten met elkaar en dan ook nog pakjes openmaken.
Logisch dat de gespannen zijn. Ik hou mijn adem nog maar even in.
Bijna vrijdag...