Ik ben zo moe. Zo ontzettend moe. Het lijkt erop dat ik aan het overleven ben. Het was onrustig in ons gezinshuis, maar het lijkt nu wel storm, onweer, hagelbuien...
We hebben een behoorlijke pittige week achter de rug waarin het met één kind heel erg mis is gegaan en waarbij de rest ook meegaat. Zo werkt dat in een gezin. De één beïnvloed de ander.
En dan weet ik het even niet meer. Waar doen we goed aan? Welke besluiten moeten we nemen?
En dan baal ik van het gedrag van het kind. Waarom luistert hij niet? Waarom doet hij niet gewoon wat we vragen? Een gesprek hierover aangaan? Dat lukt niet. Het land niet. De hele wereld is tegen hem en wij ook.
Diep van binnen wordt ik er verdrietig van. Ik baal van dit gedrag, maar niet van het kind. Maar als het zo'n negatieve uitwerking heeft op de andere kinderen, baal ik er ook van. Want hoe gaan we verder?
Ik baal van het feit dat er nu een kind hele dagen om me heen is (thuis school) en ik mijn "vrijheid" op die manier een beetje kwijt ben.
Ik wordt verdrietig als ik zie hoe klem een kind kan zitten. Wie of wat heeft ervoor gezorgd dat je zo beschadigd bent en zo weinig vertrouwen in de wereld om je heen. Angstvallig vasthouden die touwtjes. En o, als er iemand anders aan trekt. Als iemand anders bepaald wat jij moet doen. Dan ga je schoppen en slaan. Want dat betekend ANGST, ONZEKERHEID.
Maar als je alles al hebt geprobeerd? Dan weet ik niet meer wat en hoe dan nog.
Anderen adviseren wel, maar zij zitten niet 24x7 in de situatie en kunnen daardoor ook nauwelijks inschatten wat dit allemaal met ons en met ons gezinshuis in het geheel doet. Toch is het fijn dat er een groep professionals om ons heen staat die ook ieder hun inzichten hebben en hun kennis.
En dan is de groep van de bekende: de beste stuurlui staan aan wal. Die weten allemaal hoe we het moeten doen en waar ze last van hebben en plakken het kind een etiketje op van "rot kind".
Die raken van slag van gedrag dat voortkomt vanuit de vele problemen die deze kinderen al hebben meegemaakt en mee sjouwen op hun rug. Die kunnen of willen niet begrijpen, of verdiepen en weten precies hoe wij het anders zouden moeten doen. Daar wordt ik nog verdrietiger van.
Blij wordt ik van al die mensen die ons steunen. Energie krijg ik daarvan. Al die mensen die om ons gezinshuis heen staan en een luisterend oor bieden. Een hart onder de riem steken. Even iets voor je doen. Met je meedenken. Dat houd mij op de been.
Natuurlijk keur ik het gedrag van deze kinderen niet goed. Ook al weet ik dat ze soms echt niet anders kunnen reageren dan ze nu doen. Maar het heeft tijd nodig om te leren hoe het wel moet. En soms heeft een kind meer nodig dan wij kunnen bieden. En dat vind ik lastig.
Op dit moment heb ik het gevoel dat ik aan het overleven ben. Toeleven naar ons vrije weekend. Van het ene naar het andere. Het is even niet anders. En als ik weet waar we naar toe werken heb ik het er ook voor over. Op dit moment is dat nog niet helemaal duidelijk. Dus overleef ik nog maar even.
Ik zie je worstelen. Met afstand en nabijheid. Je wilt erbij horen. Maar ook weer niet. Je wilt vertrouwen maar hebt niet geleerd hoe. Geen bodem. Ik wil er niet in geloven. Dat er kinderen zijn die geen bodem hebben. Dat alles wat je erin stopt in een bodemloze put valt. Ik wil geloven in de vergiet. Alles wat ik erin stop, daar blijft toch iets van hangen en als we de tijd krijgen kunnen we ieder gaatje dichten. Maar de realiteit is anders. Is er soms echt geen bodem.
Kind. Ik zie je worstelen met de realiteit van alle dag. Je ontkomt er niet aan en je moet zo af en toe uit je ingebeelde zelfgecreëerde wereld komen. Maar dat is een wereld die bedreigend is voor jou. Jou waarheid is anders dan die van de ander. Je denkt echt dat iedereen tegen je is en dat iedereen jou leven wil verpesten. Juist dat niet begrijpen maakt jou onzeker. Je denkt dat wij je niets leren, maar ziet je leerpunten niet. Want toegeven dat je dingen moet leren is het vertrouwde loslaten en iets nieuws gaan doen. En da tis eng en maakt je bang. Je doet me soms denken aan een kat in het nauw. Die klauwt in het rond ook als je hem helpen wilt. Maar dat snapt hij niet.
Gelukkig zijn er mensen die ons helpen jou te begrijpen. Jou helpen om weer van het leven te kunnen genieten. Het doet me pijn als ik jou pijn ziet. Als je echt denkt dat niemand van je houd. Dat je niets waard bent. Wij willen je leren dat je waardevol bent. Maar dan moet je leren vertrouwen.
Ik hoop en bid dat dit gaat lukken.
En dan zijn er ook super mooie momenten. Pleegje die mag afzwemmen. Eindelijk na lange tijd. Was het vorig jaar op de camping nog een dagelijkse strijd om zijn zwemvest aan te doen, want hij dacht dit niet nodig te hebben. Nu mag hij zonder. Nu zijn alle kinderen voorzien van een zwemdiploma. Heerlijk. "Krijgen we nu een zwembad in de tuin?, " was zijn eerste vraag. Wie weet..eerst maar even onze centen tellen hoor. Oh ja, want dat is heel duur toch mama Jenny?
Als ik dan dat koppie zie, net boven het water uit. Glimmende trotse ogen. Zie je me mama Jenny? Oh, dan krijg ik weer energie. Dan geniet ik weer met volle teugen. Heerlijk kind. Soms ook zo in de knoop met zichzelf. Maar soms ook zo kunnen genieten. Toen hij uit school kwam was zijn eerste blik naar het cadeau wat we hadden gekocht. Smikkelend van zijn taart, want ja als je geslaagd bent hoort er taart bij, kijkt hij blij naar me op. Goed hé? van mij. Ja hoor. Ik ben super trots op je.
Gaat u ook een foto sturen naar mama? En dat hebben we gedaan. Mama mag trots zijn op je hoor. En dat is ze ook. De rest van de middag heeft hij heerlijk buiten gespeeld met zijn nieuwe wave step.
Wat genieten we van onze tuin. Bijna klaar. Het gras wil nog niet erg doorkomen. Maar het terras is super geworden. De komende tijd gaan we verder met inrichten. Dus nog genoeg te doen.
gezinshuis
de morgenster
donderdag
dinsdag
pleegje mag naar huis
Tranen stromen over m'n wangen. Ik sta met de telefoon in mijn handen en weet even geen woord uit te brengen.
Ik kwam terug van boodschappen doen en mijn zoon vertelde dat ik even de moeder van ons logeerpleegje op de groep moest bellen. Ik schrok. Wat zou er nu weer is zijn? Als ik haar stem hoor: vrolijk en opgewekt : "heb je het goede nieuws al gehoord "?, vraag ik: "wat voor goed nieuws?"
"Jenny, ik krijg mijn zoon terug!! Binnen drie maanden moet hij weer bij mij wonen".
Ik sta daar maar met de telefoon in mijn handen. Ik kan het gewoon niet geloven. We hebben er met heel veel mensen zoveel voor gebeden. We hadden er vertrouwen in dat ze het kon. Maar hij woont al 9 jaar niet bij haar van zijn 11 levensjaren en dan is het heel lastig om dat voor elkaar te krijgen.
We zagen dat het niet goed ging op de plek waar hij zat, maar mochten ons van de instanties er niet mee bemoeien. Dat hadden we al gedaan, maar dat werd ons niet in dank afgenomen. Moeder wel, die was er blij mee omdat we haar steunden. De stem van moeder haalt me weer uit mijn gedachten.
"Je bent er stil van hé?" vraagt moeder.
Eindelijk kan ik de woorden vinden. Ja, ik ben er stil van. Ik ben zo blij. Zo blij voor dit kind en voor deze moeder. Deze moeder die vanuit een heel diep dal is gekomen. Zo hard gevochten heeft om haar eigen leven op de rails te krijgen. Zoveel verloren heeft. Zo is getekend door het leven. maar er zo is uitgekomen. Dit is haar beloning. Na zoveel jaren haar kind weer thuis wonen. Weer moeder zijn. Weer zorgen. Opnieuw beginnen. Vooruit kijken.
Zodra hij hier woont komen we jullie opzoeken. Tranen van blijdschap rollen over mijn gezicht. Wat gun ik het deze moeder. Wat gun ik het dit pleegje. Nergens je thuis voelen. En nu naar huis mogen.
"Het is een wonder Jenny" zegt moeder. Een wonder dat dit is gebeurt. Maar het is echt waar. Ik heb de papieren in huis.
Dit had ik even nodig. Goed nieuws. Na weken van onrust in ons gezinshuis. En het is nog niet over. Na veel woede uitbarstingen, scheldpartijen en ruzies. Een post van de deur kapot, een gat in een deur, fotolijstjes en gebroken glas, kapot speelgoed en veel verdriet.
Ik maak de balans op. Is dit het waard? Zoveel investeren, en zo weinig resultaat zien? Soms overvalt me een gevoel van moedeloosheid. Waar doe ik het voor. Dan lijkt het of er niets van wat we leren en aanleren blijft hangen en gaan ze hun eigen weg. Dwars door alle adviezen heen.
Kern van veel boze buien is jaloezie. Niet altijd maar vaak wel. Hij mag meer dan ik en daarom haat ik hem. En jullie haten mij ook alleen maar, want ik krijg altijd straf en de schuld van alles. Inzicht in eigen handelen? Reflecteren? Wat is dat? Daar hebben ze nooit van gehoord. Dan hoor ik alleen maar: u haat mij, u mishandeld mij, ik mag niks, ik krijg altijd de schuld, ik heb nooit geen leuke dingen.....
Maar als ik dan zo'n telefoontje krijg. Dan weet ik het weer. Daar doe ik het voor. Niet dat alle kinderen naar huis kunnen. Maar wel dat kinderen goed terecht komen. Soms moeten kinderen bij ons weg omdat de problemen te groot zijn. Maar als er dan een goede vervolgplek komt en ze bij het opgroeien goed terecht komen. Dingen leren. Stabiele pubers worden op weg naar volwassenheid. Dan is toch het doel bereikt waarvoor ze bij ons woonden. En mochten wij een schakel zijn in het geheel. En als je dan hoort dat er nog wel heel veel is blijven hangen van wat ze geleerd hebben weet ik dat het niet voor niets is.
Dus gaan we weer vol goede moed door. Met ups en downs. Maar als we af en toe even afstand kunnen nemen. Even bijtanken samen en dan kunnen we er weer tegenaan. We zijn blij met al die mensen in ons netwerk die ons steunen. Die soms even werk uit handen nemen. Die meedenken en meeleven. Dat is super.
Zo bouwen we met elkaar aan de toekomst van kinderen die het wat minder getroffen hebben in hun leven.
Ik kwam terug van boodschappen doen en mijn zoon vertelde dat ik even de moeder van ons logeerpleegje op de groep moest bellen. Ik schrok. Wat zou er nu weer is zijn? Als ik haar stem hoor: vrolijk en opgewekt : "heb je het goede nieuws al gehoord "?, vraag ik: "wat voor goed nieuws?"
"Jenny, ik krijg mijn zoon terug!! Binnen drie maanden moet hij weer bij mij wonen".
Ik sta daar maar met de telefoon in mijn handen. Ik kan het gewoon niet geloven. We hebben er met heel veel mensen zoveel voor gebeden. We hadden er vertrouwen in dat ze het kon. Maar hij woont al 9 jaar niet bij haar van zijn 11 levensjaren en dan is het heel lastig om dat voor elkaar te krijgen.
We zagen dat het niet goed ging op de plek waar hij zat, maar mochten ons van de instanties er niet mee bemoeien. Dat hadden we al gedaan, maar dat werd ons niet in dank afgenomen. Moeder wel, die was er blij mee omdat we haar steunden. De stem van moeder haalt me weer uit mijn gedachten.
"Je bent er stil van hé?" vraagt moeder.
Eindelijk kan ik de woorden vinden. Ja, ik ben er stil van. Ik ben zo blij. Zo blij voor dit kind en voor deze moeder. Deze moeder die vanuit een heel diep dal is gekomen. Zo hard gevochten heeft om haar eigen leven op de rails te krijgen. Zoveel verloren heeft. Zo is getekend door het leven. maar er zo is uitgekomen. Dit is haar beloning. Na zoveel jaren haar kind weer thuis wonen. Weer moeder zijn. Weer zorgen. Opnieuw beginnen. Vooruit kijken.
Zodra hij hier woont komen we jullie opzoeken. Tranen van blijdschap rollen over mijn gezicht. Wat gun ik het deze moeder. Wat gun ik het dit pleegje. Nergens je thuis voelen. En nu naar huis mogen.
"Het is een wonder Jenny" zegt moeder. Een wonder dat dit is gebeurt. Maar het is echt waar. Ik heb de papieren in huis.
Dit had ik even nodig. Goed nieuws. Na weken van onrust in ons gezinshuis. En het is nog niet over. Na veel woede uitbarstingen, scheldpartijen en ruzies. Een post van de deur kapot, een gat in een deur, fotolijstjes en gebroken glas, kapot speelgoed en veel verdriet.
Ik maak de balans op. Is dit het waard? Zoveel investeren, en zo weinig resultaat zien? Soms overvalt me een gevoel van moedeloosheid. Waar doe ik het voor. Dan lijkt het of er niets van wat we leren en aanleren blijft hangen en gaan ze hun eigen weg. Dwars door alle adviezen heen.
Kern van veel boze buien is jaloezie. Niet altijd maar vaak wel. Hij mag meer dan ik en daarom haat ik hem. En jullie haten mij ook alleen maar, want ik krijg altijd straf en de schuld van alles. Inzicht in eigen handelen? Reflecteren? Wat is dat? Daar hebben ze nooit van gehoord. Dan hoor ik alleen maar: u haat mij, u mishandeld mij, ik mag niks, ik krijg altijd de schuld, ik heb nooit geen leuke dingen.....
Maar als ik dan zo'n telefoontje krijg. Dan weet ik het weer. Daar doe ik het voor. Niet dat alle kinderen naar huis kunnen. Maar wel dat kinderen goed terecht komen. Soms moeten kinderen bij ons weg omdat de problemen te groot zijn. Maar als er dan een goede vervolgplek komt en ze bij het opgroeien goed terecht komen. Dingen leren. Stabiele pubers worden op weg naar volwassenheid. Dan is toch het doel bereikt waarvoor ze bij ons woonden. En mochten wij een schakel zijn in het geheel. En als je dan hoort dat er nog wel heel veel is blijven hangen van wat ze geleerd hebben weet ik dat het niet voor niets is.
Dus gaan we weer vol goede moed door. Met ups en downs. Maar als we af en toe even afstand kunnen nemen. Even bijtanken samen en dan kunnen we er weer tegenaan. We zijn blij met al die mensen in ons netwerk die ons steunen. Die soms even werk uit handen nemen. Die meedenken en meeleven. Dat is super.
Zo bouwen we met elkaar aan de toekomst van kinderen die het wat minder getroffen hebben in hun leven.
briefjes
Lieve mama Jenny
Ik ben heel erg blij dat jullie voor mij zorgen en heeeeeeel veel geven!!! Ik hou heel veel van jullie
Lieve mama. U bent heel aardig maar u bent soms streng maar dat is onze eigen schuld. Ik wens u een fijne Moederdag en ik hoop dat u het leuk vind.
Liefe mama. ik find het leuk dat het Moederdag is ..
Zomaar wat dingen die de kinderen op een kaartje (zelfgemaakt) hadden geschreven.
Ik glimlach. Ik kan hier zoveel uithalen. Het kind dat gericht is van alles krijgen. Het kind dat gericht is op aandacht of op lief zijn. Allemaal vanuit hun verleden dat ze nog altijd met zich meedragen. Soms is het geschrevene sociaal wenselijk. Dat wat ze denken wat ik horen wil. Soms nog steeds vanuit hun trauma. Als ik maar lief ben dan vinden ze mij ook wel lief.
Ze hadden geld gekregen om zelf de cadeautjes te kopen. Dat vraagt ook wat. Nadenken hoeveel geld we hebben. Hoeveel cadeautje willen we kopen en wat kopen we dan. Overleg en samenwerken (soms niet echt hun sterkste kant) moest nu wel gebeuren. En dat ging goed. Met elkaar duiken ze dan de speelkamer in om kaartjes te maken en te schrijven. Ook dat kan je zien aan de briefjes. Het ene kind heeft geen moeite om iets te bedenken om op te schrijven. Het andere kind kijkt het af.
Maar soms, soms krijg je ineens een briefje waaruit de puurheid en echtheid spat. Een kind dat zo enorm gegroeid is en haar verleden al zover achter zich heeft kunnen laten. Dit was geen Moederdag briefje maar een briefje naar aanleiding van een zeer heftige dag een tijdje geleden. De kinderen (uitgezonderd de briefschrijver) waren echt heel druk, ruzie makend en brutaal. Dat vooral. Heel brutaal en ongezeglijk. Van: u bent altijd boos en nooit gezellig, tot ik woon liever ergens anders. Ik voelde me even de deurmat en dan schiet het bij mij ineens zo verkeerd. Dat maakt dat we een tafelgesprek hebben. Dan moet iedereen blijven zitten en wil ik van elk kind afzonderlijk horen wat ze van de dag vonden. Maar als ik eerst mijn eigen "preek" wil houden schiet ik vol. Ik praat toch door en laat het weten hoe verdrietig ik hiervan wordt. Ook nu zag je weer het verschil in beleving en het niet kunnen beleven of inleven. De één begint ook te huilen ( kan dus inleven en toont emotie) en bied excuses aan. De ander kijkt of het in Keulen dondert en begrijpt er echt niets van. Totaal geen inlevingsvermogen., totaal geen inzicht in eigen handelen. Maar dit pleegje zat er dus wel bij en had gewoon huiswerk gemaakt. Ik vroeg haar ook niets en zei ook dat ze wel van tafel mocht gaan. Even later kreeg ik haar briefje in mijn handen geduwd. Ons pleegje dat nog steeds moeilijk praat. Zeker niet over je gevoelens, maar dus wel ontdekt heeft dat ze het op papier kan zetten.
Een klein stukje uit haar brief raakte mij enorm. ....U bent voor mij gewoon een echte moeder. Ik zou echt nooit hier weg willen. Dat zou ik echt niet leuk vinden. Ik vind het zelfs naar om u pleegmoeder te noemen want u voelt gewoon als mijn eigen moeder. .......
Woh, dat maakt mijn dag weer goed. Het heeft allemaal tijd nodig en veel geduld. Maar ieder kind dat hier weggaat zal rijker weggaan. Ze zullen zeker heel veel geleerd hebben en meenemen hun verdere leven in. Ik hoef hun moeder niet te vervangen, maar ik hoop wel dat ze zich allemaal net zo thuis voelen als dit pleegje. Soms lijkt het of ik bezig ben alles in een bodemloze put te gooien. Maar dan ineens zie je weer terug wat je erin hebt gebracht. Soms moeten we die bodem nog aanleggen. Soms lukt zelfs dat niet. Maar ik neem me bij ieder kind dat in mijn huis komt voor om van dat kind te houden. Liefde te geven en er niets voor terug te verlangen. Dat alleen is al een taak op zich.
Ik ben heel erg blij dat jullie voor mij zorgen en heeeeeeel veel geven!!! Ik hou heel veel van jullie
Lieve mama. U bent heel aardig maar u bent soms streng maar dat is onze eigen schuld. Ik wens u een fijne Moederdag en ik hoop dat u het leuk vind.
Liefe mama. ik find het leuk dat het Moederdag is ..
Zomaar wat dingen die de kinderen op een kaartje (zelfgemaakt) hadden geschreven.
Ik glimlach. Ik kan hier zoveel uithalen. Het kind dat gericht is van alles krijgen. Het kind dat gericht is op aandacht of op lief zijn. Allemaal vanuit hun verleden dat ze nog altijd met zich meedragen. Soms is het geschrevene sociaal wenselijk. Dat wat ze denken wat ik horen wil. Soms nog steeds vanuit hun trauma. Als ik maar lief ben dan vinden ze mij ook wel lief.
Ze hadden geld gekregen om zelf de cadeautjes te kopen. Dat vraagt ook wat. Nadenken hoeveel geld we hebben. Hoeveel cadeautje willen we kopen en wat kopen we dan. Overleg en samenwerken (soms niet echt hun sterkste kant) moest nu wel gebeuren. En dat ging goed. Met elkaar duiken ze dan de speelkamer in om kaartjes te maken en te schrijven. Ook dat kan je zien aan de briefjes. Het ene kind heeft geen moeite om iets te bedenken om op te schrijven. Het andere kind kijkt het af.
Maar soms, soms krijg je ineens een briefje waaruit de puurheid en echtheid spat. Een kind dat zo enorm gegroeid is en haar verleden al zover achter zich heeft kunnen laten. Dit was geen Moederdag briefje maar een briefje naar aanleiding van een zeer heftige dag een tijdje geleden. De kinderen (uitgezonderd de briefschrijver) waren echt heel druk, ruzie makend en brutaal. Dat vooral. Heel brutaal en ongezeglijk. Van: u bent altijd boos en nooit gezellig, tot ik woon liever ergens anders. Ik voelde me even de deurmat en dan schiet het bij mij ineens zo verkeerd. Dat maakt dat we een tafelgesprek hebben. Dan moet iedereen blijven zitten en wil ik van elk kind afzonderlijk horen wat ze van de dag vonden. Maar als ik eerst mijn eigen "preek" wil houden schiet ik vol. Ik praat toch door en laat het weten hoe verdrietig ik hiervan wordt. Ook nu zag je weer het verschil in beleving en het niet kunnen beleven of inleven. De één begint ook te huilen ( kan dus inleven en toont emotie) en bied excuses aan. De ander kijkt of het in Keulen dondert en begrijpt er echt niets van. Totaal geen inlevingsvermogen., totaal geen inzicht in eigen handelen. Maar dit pleegje zat er dus wel bij en had gewoon huiswerk gemaakt. Ik vroeg haar ook niets en zei ook dat ze wel van tafel mocht gaan. Even later kreeg ik haar briefje in mijn handen geduwd. Ons pleegje dat nog steeds moeilijk praat. Zeker niet over je gevoelens, maar dus wel ontdekt heeft dat ze het op papier kan zetten.
Een klein stukje uit haar brief raakte mij enorm. ....U bent voor mij gewoon een echte moeder. Ik zou echt nooit hier weg willen. Dat zou ik echt niet leuk vinden. Ik vind het zelfs naar om u pleegmoeder te noemen want u voelt gewoon als mijn eigen moeder. .......
Woh, dat maakt mijn dag weer goed. Het heeft allemaal tijd nodig en veel geduld. Maar ieder kind dat hier weggaat zal rijker weggaan. Ze zullen zeker heel veel geleerd hebben en meenemen hun verdere leven in. Ik hoef hun moeder niet te vervangen, maar ik hoop wel dat ze zich allemaal net zo thuis voelen als dit pleegje. Soms lijkt het of ik bezig ben alles in een bodemloze put te gooien. Maar dan ineens zie je weer terug wat je erin hebt gebracht. Soms moeten we die bodem nog aanleggen. Soms lukt zelfs dat niet. Maar ik neem me bij ieder kind dat in mijn huis komt voor om van dat kind te houden. Liefde te geven en er niets voor terug te verlangen. Dat alleen is al een taak op zich.
zondag
vakantie en oma
Het is altijd even hectisch als de kinderen gaan logeren en we ook zelf nog weg gaan.
Vrijdag alle kinderen weggebracht op twee na. Die blijven thuis en onze dochter en schoonzoon komen in huis zodat als de andere kinderen weer thuis komen ze opgevangen worden.
Zaterdag had ik zelf eerst nog een gezellige dag met schoonmama en schoonzussen. Dit hebben we vorig jaar voor het eerst gedaan als verjaardagscadeau voor moeders. En dat is zo goed bevallen dat we dit jaar weer kozen voor een uitje. Intratuin Halsteren. Met een heerlijke High Tea.
Thuisgekomen direct inladen en weg. Samen tot dinsdag naar België. We hebben er erg van genoten. Even geen hechtingsproblematiek, boze kinderen, ruzie makende kinderen, rommel, was en strijk en alle andere pleegzorg perikelen. Even wij samen. De accu laad weer op. Mobiel binnen handbereik, want onze dochter kan elk moment bevallen. Bij binnenkomst in onze hotelkamer kijkt André wat verbaast in het rond. Waar is de badkamer? Ja het was ook een zoekplaatje...
Vind hier de deur maar eens in. Maar de badkamer was er.
We bezoeken Brussel. Het Atomium en Mini Europa.
We bezoeken ook Brugge en Gent. We hebben, op een fikse bui op dinsdag na, ook erg goed weer gehad.
Wat is het toch heerlijk om zo even te kunnen genieten. Ontspannen samen dingen te doen.
Wij kunnen er weer even tegen. Ik voel me gezegend dat we dit kunnen doen. En dat thuis de boel gewoon doorgaat.
Dinsdagochtend in alle vroegte ging mijn mobiel. Dochterlief. De baby was er nog niet maar ze lag al in het ziekenhuis en was al de vorige dag vroeg begonnen. Het zat haar niet mee. Ze had even een praatje en steun nodig. Nog geen twee uurtjes later kregen we bericht. Onze kleinzoon was geboren. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelt. Dat moet je meemaken.
Kind van mijn kind.
Toen ik hem zag liggen in de familiewieg (dochterlief in bed). Dan gaan mijn gedachten terug in de tijd.
Lenny. Ons tweede kind. Na een zoon nu een dochter. Fantastisch. Twee weken liet ze op zich wachten. Maar toen de bevalling op gang kwam ging ze als een trein. Met een half uur was ze er.
Toen ze anderhalf jaar was kreeg ze een broertje. Haar toch al tere huidje kreeg van de spanning nog meer eczeem. Ze is daar een tijd heel ziek van geweest. Wat hebben die drie veel met elkaar opgetrokken.
Een rustig en makkelijk kind. Ook toen ze groter werd. Zingend ging ze slapen en zingend werd ze wakker. Ze was werkelijk ons zonnetje in huis. Ook moeilijke jaren werden haar niet bespaart en dat deed ook mijn moederhart verdriet. Als je moet zien dat je kind niet gelukkig is. Maar ze krabbelde erbovenop. Met ups en downs. Al jong ging ze het huis uit. Maar een paar keer in de week wipte ze even thuis aan. Toen wij naar Zeeland verhuisden was dat wel iets wat we beide mistte. Niet even zomaar binnen kunnen vallen voor een praatje. Als ik aan haar denk hoe ze was als kind dan denk ik aan: zingen, knutselen, plakband, heel veel plakband, lijm en heel veel papier. Uitgegroeid tot een evenwichtig, volwassen persoon.
Ik ben zo trots op haar. Hoe ze door al die fases van het leven is gegaan om hier te komen. Soms kopje onderging en weer boven kwam.
En nu: mama geworden. Mama van een prachtige zoon. Jevano.
En ik? Ik ben een trotse oma.
We hebben er een nieuwe taak bij gekregen. Zoals we al onze kinderen steeds weer voor de troon van God brengen, zo mogen we ook dit nieuwe leven bij Hem brengen.
Welkom Jevano op deze wereld. Welkom in ons gezin. Ik raak hier niet over uitverwonderd. Mijn hart stroomt over van dankbaarheid en liefde. Voor onze kinderen en voor dit kleine mannetje. Generaties komen en generaties gaan. Mijn eigen opa mag dit nog meemaken. Het vijfde geslacht. Zoveel zegeningen. Ik raak niet uitgeteld.
Vrijdag alle kinderen weggebracht op twee na. Die blijven thuis en onze dochter en schoonzoon komen in huis zodat als de andere kinderen weer thuis komen ze opgevangen worden.
Zaterdag had ik zelf eerst nog een gezellige dag met schoonmama en schoonzussen. Dit hebben we vorig jaar voor het eerst gedaan als verjaardagscadeau voor moeders. En dat is zo goed bevallen dat we dit jaar weer kozen voor een uitje. Intratuin Halsteren. Met een heerlijke High Tea.
Thuisgekomen direct inladen en weg. Samen tot dinsdag naar België. We hebben er erg van genoten. Even geen hechtingsproblematiek, boze kinderen, ruzie makende kinderen, rommel, was en strijk en alle andere pleegzorg perikelen. Even wij samen. De accu laad weer op. Mobiel binnen handbereik, want onze dochter kan elk moment bevallen. Bij binnenkomst in onze hotelkamer kijkt André wat verbaast in het rond. Waar is de badkamer? Ja het was ook een zoekplaatje...
We bezoeken Brussel. Het Atomium en Mini Europa.
We bezoeken ook Brugge en Gent. We hebben, op een fikse bui op dinsdag na, ook erg goed weer gehad.
Wij kunnen er weer even tegen. Ik voel me gezegend dat we dit kunnen doen. En dat thuis de boel gewoon doorgaat.
Dinsdagochtend in alle vroegte ging mijn mobiel. Dochterlief. De baby was er nog niet maar ze lag al in het ziekenhuis en was al de vorige dag vroeg begonnen. Het zat haar niet mee. Ze had even een praatje en steun nodig. Nog geen twee uurtjes later kregen we bericht. Onze kleinzoon was geboren. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelt. Dat moet je meemaken.
Kind van mijn kind.
Toen ik hem zag liggen in de familiewieg (dochterlief in bed). Dan gaan mijn gedachten terug in de tijd.
Lenny. Ons tweede kind. Na een zoon nu een dochter. Fantastisch. Twee weken liet ze op zich wachten. Maar toen de bevalling op gang kwam ging ze als een trein. Met een half uur was ze er.
Toen ze anderhalf jaar was kreeg ze een broertje. Haar toch al tere huidje kreeg van de spanning nog meer eczeem. Ze is daar een tijd heel ziek van geweest. Wat hebben die drie veel met elkaar opgetrokken.
Een rustig en makkelijk kind. Ook toen ze groter werd. Zingend ging ze slapen en zingend werd ze wakker. Ze was werkelijk ons zonnetje in huis. Ook moeilijke jaren werden haar niet bespaart en dat deed ook mijn moederhart verdriet. Als je moet zien dat je kind niet gelukkig is. Maar ze krabbelde erbovenop. Met ups en downs. Al jong ging ze het huis uit. Maar een paar keer in de week wipte ze even thuis aan. Toen wij naar Zeeland verhuisden was dat wel iets wat we beide mistte. Niet even zomaar binnen kunnen vallen voor een praatje. Als ik aan haar denk hoe ze was als kind dan denk ik aan: zingen, knutselen, plakband, heel veel plakband, lijm en heel veel papier. Uitgegroeid tot een evenwichtig, volwassen persoon.
Ik ben zo trots op haar. Hoe ze door al die fases van het leven is gegaan om hier te komen. Soms kopje onderging en weer boven kwam.
En nu: mama geworden. Mama van een prachtige zoon. Jevano.
En ik? Ik ben een trotse oma.
We hebben er een nieuwe taak bij gekregen. Zoals we al onze kinderen steeds weer voor de troon van God brengen, zo mogen we ook dit nieuwe leven bij Hem brengen.
Welkom Jevano op deze wereld. Welkom in ons gezin. Ik raak hier niet over uitverwonderd. Mijn hart stroomt over van dankbaarheid en liefde. Voor onze kinderen en voor dit kleine mannetje. Generaties komen en generaties gaan. Mijn eigen opa mag dit nog meemaken. Het vijfde geslacht. Zoveel zegeningen. Ik raak niet uitgeteld.
maandag
welkom luka..
We rollen van het één in het ander.
Deze week was weer onrustig en druk.
Allereerst hebben we er een huisgenoot bij. We zouden voor een weekend een logeerhond krijgen. Om te kijken of het klikt tussen de kinderen. Maar iedereen was direct verkocht. Hij hoeft nu toch niet meer weg?. Ik twijfel. Ik wist nog niet zeker of ik wel weer een hond wilde. Maar deze is wel heel lief. Ook zie ik hoe goed het is voor de kinderen. Om een maatje te hebben. Iemand die geen vragen stelt, maar waar je lekker even bij kunt kroelen als je verdrietig bent. Dus ging ik overstag. Hij is nu ruim een week bij ons. Luka is zijn naam. De kinderen hebben hem warm welkom geheten in huize Zwijnenburg
Er is begonnen met de tuin. Wat een puinhoop kan je dan toch hebben. Maar ja, het moet eerst een troep worden voordat het opruimt (heb ik vroeger geleerd). Maar dan moet je wel soms even je verstand op nul zetten. Gelukkig was het mooi weer. Maar de kinderen konden voor hun gevoel geen kant op. Begin van de week ging het nog wel. Toen konden ze nog omlopen en achter in de tuin voetballen of spelen. Maar nu is bijna alles omgeploegd. Je kan al goed zien hoe het gaat worden. Dat geeft moed.
Maar we hadden nog zoveel andere dingen.
De trap werd ook gedaan. We hadden een leuning van touw. Was niet bepaald prettig en ook niet echt veilig. Nu is er een houten leuning gemaakt en opgezet. Maar ook dat ging even mis. Toen hij klaar was en erop ging was het knap. Kapot. Er stond teveel spanning op en hoe het dan gebeurt? Het gebeurde. Dus konden ze weer overnieuw beginnen. Dit moest 's avonds gebeuren omdat het door een vriend gedaan werd. Maar ook de tuinmannen gingen nog laat door. Dus de kinderen hadden ook een paar rommelige avonden en korte nachtjes. Of dat het is weet ik natuurlijk niet, maar ze zijn een partij druk. En kort voor de kar. Veel ruzie en een gespannen sfeer onderling. Ik weet ook wel dat deze kinderen moeilijk kunnen omgaan met veranderingen. En dat is deze week wel veel geweest. de structuur was een beetje weg. Het ging anders dan anders. Maar het moet toch allemaal even gebeuren. Dus dan maar even wat meer tot tien tellen.
We moesten nog veel regelen voor Thirza. Haar reis naar de USA staat voor de deur. Haar bankpas moest nog ingesteld worden op internationaal. Kleding bijkopen. Spanning ten top. Meer voor moeders dan voor dochter. En dan is het zaterdagochtend. André ging al vroeg op pad. Hij zou ze wegbrengen. Om half 9 gaat de telefoon. Thirza: ik mag niet mee. Mijn Esta(visum) is niet in orde. Wat??? Dat kan niet. Ik heb bericht gehad dat je toestemming hebt om Amerika in te gaan. Na een aantal keren heen en weer bellen en tussendoor snel de broodjes uit de over halen en de kinderen aan het eten zetten, belt ze weer. Ik kan niet mee of u moet nu direct een nieuwe aanvragen. Dat heb ik gedaan. Om half tien had ik de bevestiging binnen dat ze kon gaan. Om vijf over tien zouden ze de lucht ingaan. maar het was te laat. iedereen was al door de douane. Behalve Thirza en de jeugdleidster. Zij kon ook niet mee omdat de luchtvaartmaatschappij geen zuurstof had geregeld. Thirza was er nu rustig onder. Ze heeft de eerste telefoontjes gehuild en was verdrietig. Maar voor nu was het prima. Ik reis ze wel achterna. Ik barst in huilen uit. De kinderen hadden inmiddels hun broodjes op en kijken me verbaasd aan. Pff, ja als er dit soort dingen gebeuren kan ik nog niet erg veel hebben. Als ik vertel waarom ik even moest huilen, begrijpen ze het wel. Wat zielig voor Thirza: vinden ze. Koffie. De werkmannen komen binnen en onze stagiaire. Die heb ik vandaag wel nodig. Zij gaat naar de speelkamer en gaat aan de slag met verven. Hier zijn ze een hele tijd zoet mee. Uit mijn handen komt niet veel meer. Als Thirza thuiskomt is het voor haar al goed. Het hele weekend wordt erdoor in beslag genomen. Ik kan het moeilijk van me afzetten. Wat als de jeugdleidster niet mee kan? Laat ik Thirza dan alleen reizen?
Allemaal gezeur volgens Thirza. Want dat kan ze best alleen. Of ze met de trein naar Goes gaat. Hallo, je gaat wel naar Amerika. Ach, je maak je als moeder vaak teveel zorgen. Vandaag kregen we het bericht. Ze kan weg met haar jeugdleidster. Dinsdag vliegen ze. Drie dagen gemist. Maar ze heeft nog anderhalve week te gaan. Wat een rust zou het geven als dat vliegtuig in de lucht is.
Maandag. Koningsdag. Wat is dat heerlijk om even wat langer in bed te kunnen blijven. Even geen stress en geen drukte. Als we allemaal klaar zijn gaan we voor de televisie zitten om de koning en zijn familie te volgen in Dordrecht, met een heerlijk oranje bol en hapjes. De kinderen genieten en zijn voor even rustig. Maar ze vinden en na een tijdje toch saai worden en gaan spelen. Spelen? Ze breken de boel af. En ze kunnen niet naar buiten. Na een poosje is het stil en zitten ze allemaal een spelletje te doen. Dat gaat voor even goed. Ik moet nodig nog wat was wegwerken, maar dat lukt nauwelijks. Om twee uur laad ik de hele club in. Op ons dorp is er niet veel te beleven, maar dan kijken we elders wel even. Als we er maar even uit zijn. We belanden in Arnemuiden.
Na een rondvaart en een wandeling en een ijsje gaan we huiswaarts, waar ze gewoon weer door stormen. Het is echt ongelooflijk hoeveel energie die gasten hebben. En waarom moet dit dan gepaard gaan met ruzie en elkaar dwars zitten? Half tien is het hele spul van de vloer. Of ze slapen? Het is in elk geval eindelijk rustig in huize Zwijnenburg. Even. Want dan komt Thirza thuis en moeten we ook haar koffer nog weer even nakijken. Morgen vroeg dag. En dan maar hopen dat ze mee kan. Mijn rust is er pas weer als ze geland is in de USA. Maar dan komt het volgende weer. Ons kleinkind is in aantocht. ..Het houd niet op. Loslaten maar weer. Ik moet het zo vaak tegen mezelf zeggen. Soms denken mensen dat ik dat zo makkelijk doe. Ik roep het wel zo makkelijk naar anderen maar weet als geen ander hoe moeilijk dat dit is. En ondanks alles genieten van de dingen die God ons geeft. Dan tel ik mijn zegeningen en raak ik de tel kwijt. De vakantie is begonnen. Hopen dat de kinderen de rest van de week een beetje hun draai kunnen vinden. En ikzelf ook. Ik ben gelukkig aardig opgeknapt. Het heeft even tijd nodig gehad. En dat vind ik lastig. Ik wil zo snel mogelijk weer over gaan tot de orde van de dag. Maar als je lichaam en geest niet willen moet je luisteren. Dat heb ik ook gedaan. Nu gaan we genieten van de vakantie.
Deze week was weer onrustig en druk.
Allereerst hebben we er een huisgenoot bij. We zouden voor een weekend een logeerhond krijgen. Om te kijken of het klikt tussen de kinderen. Maar iedereen was direct verkocht. Hij hoeft nu toch niet meer weg?. Ik twijfel. Ik wist nog niet zeker of ik wel weer een hond wilde. Maar deze is wel heel lief. Ook zie ik hoe goed het is voor de kinderen. Om een maatje te hebben. Iemand die geen vragen stelt, maar waar je lekker even bij kunt kroelen als je verdrietig bent. Dus ging ik overstag. Hij is nu ruim een week bij ons. Luka is zijn naam. De kinderen hebben hem warm welkom geheten in huize Zwijnenburg
Er is begonnen met de tuin. Wat een puinhoop kan je dan toch hebben. Maar ja, het moet eerst een troep worden voordat het opruimt (heb ik vroeger geleerd). Maar dan moet je wel soms even je verstand op nul zetten. Gelukkig was het mooi weer. Maar de kinderen konden voor hun gevoel geen kant op. Begin van de week ging het nog wel. Toen konden ze nog omlopen en achter in de tuin voetballen of spelen. Maar nu is bijna alles omgeploegd. Je kan al goed zien hoe het gaat worden. Dat geeft moed.
Maar we hadden nog zoveel andere dingen.
De trap werd ook gedaan. We hadden een leuning van touw. Was niet bepaald prettig en ook niet echt veilig. Nu is er een houten leuning gemaakt en opgezet. Maar ook dat ging even mis. Toen hij klaar was en erop ging was het knap. Kapot. Er stond teveel spanning op en hoe het dan gebeurt? Het gebeurde. Dus konden ze weer overnieuw beginnen. Dit moest 's avonds gebeuren omdat het door een vriend gedaan werd. Maar ook de tuinmannen gingen nog laat door. Dus de kinderen hadden ook een paar rommelige avonden en korte nachtjes. Of dat het is weet ik natuurlijk niet, maar ze zijn een partij druk. En kort voor de kar. Veel ruzie en een gespannen sfeer onderling. Ik weet ook wel dat deze kinderen moeilijk kunnen omgaan met veranderingen. En dat is deze week wel veel geweest. de structuur was een beetje weg. Het ging anders dan anders. Maar het moet toch allemaal even gebeuren. Dus dan maar even wat meer tot tien tellen.
We moesten nog veel regelen voor Thirza. Haar reis naar de USA staat voor de deur. Haar bankpas moest nog ingesteld worden op internationaal. Kleding bijkopen. Spanning ten top. Meer voor moeders dan voor dochter. En dan is het zaterdagochtend. André ging al vroeg op pad. Hij zou ze wegbrengen. Om half 9 gaat de telefoon. Thirza: ik mag niet mee. Mijn Esta(visum) is niet in orde. Wat??? Dat kan niet. Ik heb bericht gehad dat je toestemming hebt om Amerika in te gaan. Na een aantal keren heen en weer bellen en tussendoor snel de broodjes uit de over halen en de kinderen aan het eten zetten, belt ze weer. Ik kan niet mee of u moet nu direct een nieuwe aanvragen. Dat heb ik gedaan. Om half tien had ik de bevestiging binnen dat ze kon gaan. Om vijf over tien zouden ze de lucht ingaan. maar het was te laat. iedereen was al door de douane. Behalve Thirza en de jeugdleidster. Zij kon ook niet mee omdat de luchtvaartmaatschappij geen zuurstof had geregeld. Thirza was er nu rustig onder. Ze heeft de eerste telefoontjes gehuild en was verdrietig. Maar voor nu was het prima. Ik reis ze wel achterna. Ik barst in huilen uit. De kinderen hadden inmiddels hun broodjes op en kijken me verbaasd aan. Pff, ja als er dit soort dingen gebeuren kan ik nog niet erg veel hebben. Als ik vertel waarom ik even moest huilen, begrijpen ze het wel. Wat zielig voor Thirza: vinden ze. Koffie. De werkmannen komen binnen en onze stagiaire. Die heb ik vandaag wel nodig. Zij gaat naar de speelkamer en gaat aan de slag met verven. Hier zijn ze een hele tijd zoet mee. Uit mijn handen komt niet veel meer. Als Thirza thuiskomt is het voor haar al goed. Het hele weekend wordt erdoor in beslag genomen. Ik kan het moeilijk van me afzetten. Wat als de jeugdleidster niet mee kan? Laat ik Thirza dan alleen reizen?
Allemaal gezeur volgens Thirza. Want dat kan ze best alleen. Of ze met de trein naar Goes gaat. Hallo, je gaat wel naar Amerika. Ach, je maak je als moeder vaak teveel zorgen. Vandaag kregen we het bericht. Ze kan weg met haar jeugdleidster. Dinsdag vliegen ze. Drie dagen gemist. Maar ze heeft nog anderhalve week te gaan. Wat een rust zou het geven als dat vliegtuig in de lucht is.
Maandag. Koningsdag. Wat is dat heerlijk om even wat langer in bed te kunnen blijven. Even geen stress en geen drukte. Als we allemaal klaar zijn gaan we voor de televisie zitten om de koning en zijn familie te volgen in Dordrecht, met een heerlijk oranje bol en hapjes. De kinderen genieten en zijn voor even rustig. Maar ze vinden en na een tijdje toch saai worden en gaan spelen. Spelen? Ze breken de boel af. En ze kunnen niet naar buiten. Na een poosje is het stil en zitten ze allemaal een spelletje te doen. Dat gaat voor even goed. Ik moet nodig nog wat was wegwerken, maar dat lukt nauwelijks. Om twee uur laad ik de hele club in. Op ons dorp is er niet veel te beleven, maar dan kijken we elders wel even. Als we er maar even uit zijn. We belanden in Arnemuiden.
Na een rondvaart en een wandeling en een ijsje gaan we huiswaarts, waar ze gewoon weer door stormen. Het is echt ongelooflijk hoeveel energie die gasten hebben. En waarom moet dit dan gepaard gaan met ruzie en elkaar dwars zitten? Half tien is het hele spul van de vloer. Of ze slapen? Het is in elk geval eindelijk rustig in huize Zwijnenburg. Even. Want dan komt Thirza thuis en moeten we ook haar koffer nog weer even nakijken. Morgen vroeg dag. En dan maar hopen dat ze mee kan. Mijn rust is er pas weer als ze geland is in de USA. Maar dan komt het volgende weer. Ons kleinkind is in aantocht. ..Het houd niet op. Loslaten maar weer. Ik moet het zo vaak tegen mezelf zeggen. Soms denken mensen dat ik dat zo makkelijk doe. Ik roep het wel zo makkelijk naar anderen maar weet als geen ander hoe moeilijk dat dit is. En ondanks alles genieten van de dingen die God ons geeft. Dan tel ik mijn zegeningen en raak ik de tel kwijt. De vakantie is begonnen. Hopen dat de kinderen de rest van de week een beetje hun draai kunnen vinden. En ikzelf ook. Ik ben gelukkig aardig opgeknapt. Het heeft even tijd nodig gehad. En dat vind ik lastig. Ik wil zo snel mogelijk weer over gaan tot de orde van de dag. Maar als je lichaam en geest niet willen moet je luisteren. Dat heb ik ook gedaan. Nu gaan we genieten van de vakantie.
donderdag
storm in m'n lijf
Ik heb even getwijfeld of ik het volgende zou delen. Mijn blog was klaar en ik dacht: ik hou het voor mezelf. Schrijven is voor mij verwerken, een uitlaatklep. Maar ik schrijf ook om anderen te bemoedigen.
De afgelopen weken waren onstuimig, om het zo maar te zeggen. Niet in ons gezinshuis zozeer. Wel in mezelf. Ik had veel last van mijn rug en de hormonen schoten alle kanten heen behalve de goede. Ben ik normaal al een emotioneel mens, nu was het helemaal erg. Ik begreep er niets van. 't Zal toch niet waar zijn? Bijna 48 jaar en over pakweg drie weken oma. En nu zelf nog zwanger? Dit kan niet waar zijn. Ik wil dit dan eerst zelf even op een rij krijgen en dan is delen lastig. Maar het wordt opgemerkt. Dat kan ook niet anders. En wat gaan mannen er dan ijzig nonchalant mee om. Of is dat alleen die van mij? Wat maakt het uit? Zal ook wel weer wennen hoor en groot worden doet het ook wel. Ja, dat snap ik. Maar jij voelt mijn lijf niet en mijn emoties niet. Als ik eindelijk aan het idee ga wennen, bam. Gaat het mis. Een miskraam. De zoveelste. Ik verlies veel bloed en ben ook best heel moe. Dan blijf je zitten met een dubbel gevoel. Enerzijds zat ik echt niet te wachten op nog een zwangerschap, maar als dit dan zo eindigt, vraag je je af : waarom?
Ik ben dan zo'n piekeraar. Wil overal eerst een antwoord op proberen te krijgen, maar uiteindelijk weet ik dat ik dat niet ga krijgen.
Zondag werden in de dienst teksten voorgelezen waarin iemand zijn eigen naam mocht invullen. Bij één van deze teksten werd de naam van één van onze pleegjes ingevuld.
Gij hebt mijn nieren gevormd, mij in de moederschoot geweven. Ik loof U, omdat ik gans wonderbaar ben toebereid, wonderbaar zijn Uw werken; mijn ziel weet dat zeer wel. Mijn gebeente was voor U niet verholen, toen ik in het verborgene gemaakt werd, gewrocht in de diepten van het aardrijk; uw ogen zagen mijn vormeloos begin; in uw boek waren zij alle opgeschreven, de dagen die geformeerd zouden worden, toen nog geen daarvan bestond.
Dan komt zo'n tekst ineens binnen.
God, die al die kinderen die nooit ter wereld kwamen, zag.
God die al die kinderen zag die uit hun moeder werden geboren maar daar niet opgroeien.
God die zegt: Ik zag jou in de schoot van je moeder. Ik zag de grootte van haar liefde voor jou.
Ik zag de diepte van jou verdriet. Ik was erbij al voordat je het zelf kon bedenken. En Ik wil er ook nu voor je zijn.
Miskramen. We hebben het er meestal niet over. Het lijkt een stil verdriet waar niet over gesproken mag worden. Misschien omdat het voor de ander niet zichtbaar is? Maar met jou als vrouw doet het zoveel. Lichamelijk en emotioneel. Het is een proces van verwachting en loslaten. Storm in je lijf en je hoofd. Mijn storm komt tot bedaren. Gelukkig. Ik mag uitzien naar de geboorte van ons kleinkind. Het is goed zo.
Maar de storm in het leven van onze pleegjes steekt regelmatig op. De waarom vragen, het niet begrijpen, hun verdriet en machteloosheid. Ook dit wordt vaak niet begrepen. Het zijn kinderen zoals andere kinderen. Maar wat er vanbinnen zit is niet zichtbaar. Wat wel zichtbaar is hun soms buitensporige gedrag. Steeds weer moet ook ik leren om het gedrag te zien in het perspectief van hun verleden. Het gedrag loskoppelen van het kind. Het kind reageert vaak vanuit angst. Als we dat goed blijven beseffen, kunnen we een brug slaan naar deze kinderen. Hen helpen om vertrouwen te krijgen in de mensen en de wereld om hun heen.
"Mama Jenny: ik hoorde pas over God toen ik hier kwam wonen. Zag God mij toen echt al? Toen ik bij mijn mama in de buik zat? Wist hij ook van mijn papa? Dat is toch wel fijn........en nu weet ik ook wie Hij is. "
De afgelopen weken waren onstuimig, om het zo maar te zeggen. Niet in ons gezinshuis zozeer. Wel in mezelf. Ik had veel last van mijn rug en de hormonen schoten alle kanten heen behalve de goede. Ben ik normaal al een emotioneel mens, nu was het helemaal erg. Ik begreep er niets van. 't Zal toch niet waar zijn? Bijna 48 jaar en over pakweg drie weken oma. En nu zelf nog zwanger? Dit kan niet waar zijn. Ik wil dit dan eerst zelf even op een rij krijgen en dan is delen lastig. Maar het wordt opgemerkt. Dat kan ook niet anders. En wat gaan mannen er dan ijzig nonchalant mee om. Of is dat alleen die van mij? Wat maakt het uit? Zal ook wel weer wennen hoor en groot worden doet het ook wel. Ja, dat snap ik. Maar jij voelt mijn lijf niet en mijn emoties niet. Als ik eindelijk aan het idee ga wennen, bam. Gaat het mis. Een miskraam. De zoveelste. Ik verlies veel bloed en ben ook best heel moe. Dan blijf je zitten met een dubbel gevoel. Enerzijds zat ik echt niet te wachten op nog een zwangerschap, maar als dit dan zo eindigt, vraag je je af : waarom?
Ik ben dan zo'n piekeraar. Wil overal eerst een antwoord op proberen te krijgen, maar uiteindelijk weet ik dat ik dat niet ga krijgen.
Zondag werden in de dienst teksten voorgelezen waarin iemand zijn eigen naam mocht invullen. Bij één van deze teksten werd de naam van één van onze pleegjes ingevuld.
Gij hebt mijn nieren gevormd, mij in de moederschoot geweven. Ik loof U, omdat ik gans wonderbaar ben toebereid, wonderbaar zijn Uw werken; mijn ziel weet dat zeer wel. Mijn gebeente was voor U niet verholen, toen ik in het verborgene gemaakt werd, gewrocht in de diepten van het aardrijk; uw ogen zagen mijn vormeloos begin; in uw boek waren zij alle opgeschreven, de dagen die geformeerd zouden worden, toen nog geen daarvan bestond.
Dan komt zo'n tekst ineens binnen.
God, die al die kinderen die nooit ter wereld kwamen, zag.
God die al die kinderen zag die uit hun moeder werden geboren maar daar niet opgroeien.
God die zegt: Ik zag jou in de schoot van je moeder. Ik zag de grootte van haar liefde voor jou.
Ik zag de diepte van jou verdriet. Ik was erbij al voordat je het zelf kon bedenken. En Ik wil er ook nu voor je zijn.
Miskramen. We hebben het er meestal niet over. Het lijkt een stil verdriet waar niet over gesproken mag worden. Misschien omdat het voor de ander niet zichtbaar is? Maar met jou als vrouw doet het zoveel. Lichamelijk en emotioneel. Het is een proces van verwachting en loslaten. Storm in je lijf en je hoofd. Mijn storm komt tot bedaren. Gelukkig. Ik mag uitzien naar de geboorte van ons kleinkind. Het is goed zo.
Maar de storm in het leven van onze pleegjes steekt regelmatig op. De waarom vragen, het niet begrijpen, hun verdriet en machteloosheid. Ook dit wordt vaak niet begrepen. Het zijn kinderen zoals andere kinderen. Maar wat er vanbinnen zit is niet zichtbaar. Wat wel zichtbaar is hun soms buitensporige gedrag. Steeds weer moet ook ik leren om het gedrag te zien in het perspectief van hun verleden. Het gedrag loskoppelen van het kind. Het kind reageert vaak vanuit angst. Als we dat goed blijven beseffen, kunnen we een brug slaan naar deze kinderen. Hen helpen om vertrouwen te krijgen in de mensen en de wereld om hun heen.
"Mama Jenny: ik hoorde pas over God toen ik hier kwam wonen. Zag God mij toen echt al? Toen ik bij mijn mama in de buik zat? Wist hij ook van mijn papa? Dat is toch wel fijn........en nu weet ik ook wie Hij is. "
zaterdag
PASEN
Daar stond ons pleegje. Voorin de grote kerk. Met alle kinderen van zijn kleine SBO klasje. Met elkaar vieren we het paasfeest.
Ik zie mezelf weer staan. Dat ken je vast wel. Dat er door een gebeurtenis, een lied, een geur, een herinnering boven komt. Ik stond voorin op het podium in de grote kerk(misschien leek hij groot omdat ik zo klein was) in Ridderkerk. We vierden kerstfeest. Met de hele school. Mijn moeder had een mooie jurk genaaid. Een lange jurk. Die wilde ik zo graag. Het orgel speelde en de psalmen klonken. Zo ook deze middag. Een gevoel van heimwee bekruipt me. Wat zijn die psalmen toch ontzettend mooi en actueel. Als ik inzet zit ik al snel een regel te ver. O ja. Het tempo lag iets langzamer dan bij ons de liederen. Het heeft iets eerbiedigs. Je beseft weer dat God een Heilig God is. Toch heb ik soms de neiging om te gaan staan. Maar dat zijn ze niet gewoon. Dus blijf ik netjes zitten zoals iedereen. Toch voel ik me verbonden met deze mensen. Waarom? Ook al doen we dingen anders en beleven we dingen anders. We zingen met elkaar: Bij U Heer is de Levensbron. En U zij de glorie, opgestane Heer. Pasen. Dat is wat ons bind. Onze opgestane Heer.
Pleegje zingt. Met zijn mooie zondagse kleren aan. Dat wilde hij zo graag.
De Heer is waarlijk opgestaan.!
De morgen van Gods trouw breekt aan.
Ik hoor zijn heldere stemmetje erboven uit. Of hoort iedere moeder zijn eigen kind erboven uit?
Het laatste couplet is:
Heere wilt u ons bekeren.
en ons door genade leren.
Steeds te doen wat u ons zegt.
Ja, dat vragen wij oprecht.
Dankbaarheid stijgt op in mijn hart. Wat ben ik dankbaar dat we zo'n school nog hebben. Dat deze kinderen nog mogen horen van Jezus. Van God die de wereld zo lief heeft gehad dat hij zijn Zoon gegeven heeft. Als ik al die heldere kinderstemmen hoort besef ik weer. Worden als een kind. Ik denk vaak zo moeilijk. Ik wil alles begrijpen en dat lukt gewoon niet. Waarom overlijd een jonge vader, man, zoon en collega? Waarom leven zoveel kinderen onder de armoede grens? Waarom is er zoveel leed in de wereld? Ik vind het zo kort door de bocht om het af te doen met: we leven in een zondige wereld. Dat weet ik met mijn verstand. Maar mijn gevoel zegt soms zoveel anders. Dan zijn we soms zo bezig met allerlei dingen te doen binnen onze eigen kerk. En houden daarmee onze ramen en deuren potdicht. Terwijl we toch een opdracht hebben? Dan voel ik me soms tekort schieten.
Want ook ik ben zo vaak alleen maar bezig met allerlei activiteiten te doen binnen mijn eigen comfort zone.
We keken met onze pleegjes ook naar the Passion. Veel wordt erover gezegd. Iedereen heeft een mening. Ik natuurlijk ook. Maar als we los van al onze gevoelens en wat wij vinden kijken naar wat daar gebeurt. Dan raakt me dat. Zoveel mensen op de been die toch horen van het kruis en Zijn opstanding. Mensen die misschien nog nooit het evangelie gehoord hebben. Commercie? Natuurlijk. Maar zijn wij zelf ook binnen onze kerk niet vaak zo bezig. We organiseren allerlei evenementen met gelijkgestemden en hebben het zo gezellig met elkaar. Maar brengen we zo mensen bij God. Wat moeten buitenstaanders voelen en denken als ze onze Paasdienst binnenstappen? Misschien wel hetzelfde wat wij denken en voelen als we naar the Passion kijken. Toch geloof ik dat God ook hierdoor mensen wil bereiken. Wij zijn in elk geval weer even bepaald bij de diepte van Pasen. Ik vroeg de kinderen: moet je eens voorstellen. Zo stond Jezus echt. En al die mensen stonden er ook en riepen: Kruisig Hem. Kan je voorstellen hoe indrukwekkend het was, ook voor onze kids? Toen er verteld werd wat een kruisiging inhield. Hoe dat gaat. Onze kinderen waren onder de indruk. Natuurlijk van wat ze zagen en de liederen, maar ook van dat wat Jezus voor ons gedaan heeft.
Ik werd er deze week weer bij bepaald dat we zo allemaal ons eigen referentie kader hebben. Onze eigen bril waardoor we naar de dingen om ons heen kijken. Opvoeding, dingen die je hebt meegemaakt, de manier waarop je nu in het leven staat. Maar als we dat allemaal nu eens loslaten. En proberen te kijken naar hoe God naar ons kijkt.
Ik begrijp dat het moeilijk is als je misschien op dit moment neerzit bij de puinhopen van je huwelijk, bij de puinhoop van je opvoeding of het leven van je kind, als ziekte je leven is binnengekomen, werkeloosheid. Er is zoveel gebrokenheid. Ik ervaar dit dagelijks in het werk wat we doen, in het contact met ouders. Zoveel wanhoop en verdriet.
Toch is dit verhaal van Jezus niet zomaar een verhaal. Het is een verhaal van Hoop. Van verlossing. Van uitzien naar wat God doet en gaat doen in ons leven. Ik weet uit ervaring dat je naast het puin in je leven kan zitten en toch kan zingen: Hij is mijn Hoop, mijn Kracht, mijn zekerheid. Hij wijst mij de weg die ik moet gaan. Dat is wat ik wil uitdragen aan de mensen om mij heen. Zijn dan alle zorgen en moeilijkheden weg? Nee, natuurlijk niet, maar het maakt het leven wel de moeite waard.
Zijn donkere oogjes kijken me vragend aan...mama Jenny: vraagt hij, waarom moet ik steeds vragen om een nieuw hartje als ik die al heb? Hier word ik stil van.
PASEN......DE HEER IS WAARLIJK OPGESTAAN....HEBT U HEM AL GEZIEN?
Ik zie mezelf weer staan. Dat ken je vast wel. Dat er door een gebeurtenis, een lied, een geur, een herinnering boven komt. Ik stond voorin op het podium in de grote kerk(misschien leek hij groot omdat ik zo klein was) in Ridderkerk. We vierden kerstfeest. Met de hele school. Mijn moeder had een mooie jurk genaaid. Een lange jurk. Die wilde ik zo graag. Het orgel speelde en de psalmen klonken. Zo ook deze middag. Een gevoel van heimwee bekruipt me. Wat zijn die psalmen toch ontzettend mooi en actueel. Als ik inzet zit ik al snel een regel te ver. O ja. Het tempo lag iets langzamer dan bij ons de liederen. Het heeft iets eerbiedigs. Je beseft weer dat God een Heilig God is. Toch heb ik soms de neiging om te gaan staan. Maar dat zijn ze niet gewoon. Dus blijf ik netjes zitten zoals iedereen. Toch voel ik me verbonden met deze mensen. Waarom? Ook al doen we dingen anders en beleven we dingen anders. We zingen met elkaar: Bij U Heer is de Levensbron. En U zij de glorie, opgestane Heer. Pasen. Dat is wat ons bind. Onze opgestane Heer.
Pleegje zingt. Met zijn mooie zondagse kleren aan. Dat wilde hij zo graag.
De Heer is waarlijk opgestaan.!
De morgen van Gods trouw breekt aan.
Ik hoor zijn heldere stemmetje erboven uit. Of hoort iedere moeder zijn eigen kind erboven uit?
Het laatste couplet is:
Heere wilt u ons bekeren.
en ons door genade leren.
Steeds te doen wat u ons zegt.
Ja, dat vragen wij oprecht.
Dankbaarheid stijgt op in mijn hart. Wat ben ik dankbaar dat we zo'n school nog hebben. Dat deze kinderen nog mogen horen van Jezus. Van God die de wereld zo lief heeft gehad dat hij zijn Zoon gegeven heeft. Als ik al die heldere kinderstemmen hoort besef ik weer. Worden als een kind. Ik denk vaak zo moeilijk. Ik wil alles begrijpen en dat lukt gewoon niet. Waarom overlijd een jonge vader, man, zoon en collega? Waarom leven zoveel kinderen onder de armoede grens? Waarom is er zoveel leed in de wereld? Ik vind het zo kort door de bocht om het af te doen met: we leven in een zondige wereld. Dat weet ik met mijn verstand. Maar mijn gevoel zegt soms zoveel anders. Dan zijn we soms zo bezig met allerlei dingen te doen binnen onze eigen kerk. En houden daarmee onze ramen en deuren potdicht. Terwijl we toch een opdracht hebben? Dan voel ik me soms tekort schieten.
Want ook ik ben zo vaak alleen maar bezig met allerlei activiteiten te doen binnen mijn eigen comfort zone.
We keken met onze pleegjes ook naar the Passion. Veel wordt erover gezegd. Iedereen heeft een mening. Ik natuurlijk ook. Maar als we los van al onze gevoelens en wat wij vinden kijken naar wat daar gebeurt. Dan raakt me dat. Zoveel mensen op de been die toch horen van het kruis en Zijn opstanding. Mensen die misschien nog nooit het evangelie gehoord hebben. Commercie? Natuurlijk. Maar zijn wij zelf ook binnen onze kerk niet vaak zo bezig. We organiseren allerlei evenementen met gelijkgestemden en hebben het zo gezellig met elkaar. Maar brengen we zo mensen bij God. Wat moeten buitenstaanders voelen en denken als ze onze Paasdienst binnenstappen? Misschien wel hetzelfde wat wij denken en voelen als we naar the Passion kijken. Toch geloof ik dat God ook hierdoor mensen wil bereiken. Wij zijn in elk geval weer even bepaald bij de diepte van Pasen. Ik vroeg de kinderen: moet je eens voorstellen. Zo stond Jezus echt. En al die mensen stonden er ook en riepen: Kruisig Hem. Kan je voorstellen hoe indrukwekkend het was, ook voor onze kids? Toen er verteld werd wat een kruisiging inhield. Hoe dat gaat. Onze kinderen waren onder de indruk. Natuurlijk van wat ze zagen en de liederen, maar ook van dat wat Jezus voor ons gedaan heeft.
Ik werd er deze week weer bij bepaald dat we zo allemaal ons eigen referentie kader hebben. Onze eigen bril waardoor we naar de dingen om ons heen kijken. Opvoeding, dingen die je hebt meegemaakt, de manier waarop je nu in het leven staat. Maar als we dat allemaal nu eens loslaten. En proberen te kijken naar hoe God naar ons kijkt.
Ik begrijp dat het moeilijk is als je misschien op dit moment neerzit bij de puinhopen van je huwelijk, bij de puinhoop van je opvoeding of het leven van je kind, als ziekte je leven is binnengekomen, werkeloosheid. Er is zoveel gebrokenheid. Ik ervaar dit dagelijks in het werk wat we doen, in het contact met ouders. Zoveel wanhoop en verdriet.
Toch is dit verhaal van Jezus niet zomaar een verhaal. Het is een verhaal van Hoop. Van verlossing. Van uitzien naar wat God doet en gaat doen in ons leven. Ik weet uit ervaring dat je naast het puin in je leven kan zitten en toch kan zingen: Hij is mijn Hoop, mijn Kracht, mijn zekerheid. Hij wijst mij de weg die ik moet gaan. Dat is wat ik wil uitdragen aan de mensen om mij heen. Zijn dan alle zorgen en moeilijkheden weg? Nee, natuurlijk niet, maar het maakt het leven wel de moeite waard.
Zijn donkere oogjes kijken me vragend aan...mama Jenny: vraagt hij, waarom moet ik steeds vragen om een nieuw hartje als ik die al heb? Hier word ik stil van.
PASEN......DE HEER IS WAARLIJK OPGESTAAN....HEBT U HEM AL GEZIEN?
Abonneren op:
Posts (Atom)