oorknijpers

AARRGGG moeder, moeder, mama....Er klinkt een geschreeuw op uit de caravan., Ik ga kijken wat er aan de hand is. Als ik de deur van de slaapkamer opendoe staat onze jongste spruit te springen of hij een wedstrijd hoogspringen moet winnen. Hij gilt weer: een OORKNIJPER. Ik moet lachen en dat maakt hem nog meer in paniek. Ik moet hem serieus nemen. Mama er zitten allemaal oorknijpers. Het heeft zoveel geregend de afgelopen dagen en de zwemkleding hing buiten. Maar pleegje wilde zwemmen. Dus nam hij zijn spullen van buiten mee maar door de nattigheid waren er allemaal oorwurmen in gaan zitten. En pleegje denkt er natuurlijk niet aan om ze even uit te schudden buiten. Dus liepen er een paar over zijn vloer in de slaapkamer. Dat gaf even behoorlijk paniek.

De dag voordat we vertrokken was er één van veel wassen, opruimen en soppen. Maar zo rond de klok van 11 uur konden we zaterdag vertrekken. Met veel regen en storm en rukwinden. Wat waren we blij dat we geen tent hoefden opzetten. Het was uitladen, bedden opmaken en klaar. In de stromende regen boodschappen doen, binnen eten. Niet echt wat we voor ogen hadden toen we de vakantie boekten. Puur voor het gemak en het aantal kinderen hebben we gekozen voor twee caravans. Maar dat kwam dus nu goed uit. De eerste dagen tekenden zich dus met veel regen, afgewisseld met af en toe wat droog, onweer, windstoten. Maar we hebben vakantie. Uitrusten, uitslapen en lezen. Veel lezen. De kinderen hebben zich vermaakt met dvd kijken, op hun tablet spelen en als het even kan toch de camping op. De lange broeken en truien en jassen die ik had meegenomen zijn dus al goed gebruikt. 
Woensdag ontwaakte we met het geluid van mijn telefoon. Wij komen en brengen de zon mee. Onze dochter en schoonzoon kwamen op bezoek. Ja, die zon scheen bij ons ook al maar het duurde niet lang. Als snel vielen de druppels al weer naar beneden. Maar na woensdag knapte het op. 

En al die nattigheid geeft ook allerlei ongedierte. En dat vind pleegje het minst leuk aan kamperen. En ik moet zeggen : ik ook. 

Alle pleegjes genieten volop. De één zoekt vrienden en vriendinnen op en de ander heeft er wat meer moeite mee en plakt vast aan één van de andere pleegjes. Zo verschillend als ze zijn zo boeiend is het om mee te maken. Op de Barneveldse Markt mochten ze kiezen. Een zak stroopwafel kruimels van 2 euro of snoepscheppen voor twee euro. Op twee na kozen ze voor kruimels. De andere gingen scheppen. Vooraf waarschuw ik nog: laat het af en toe even wegen want je zak kan niet helemaal vol hoor. De één doet dat en heeft geschept voor 2,35. Maar de ander komt met een overvolle zak aan. Ik kijk haar aan en vraag waarom ze niet even heeft afgewogen tussendoor. Ze kijkt me verschrikt aan. Die meneer kan het er toch weer uitgooien? Zo werkt het niet dame. Dat is dus nog drie euro bijleggen van je zakgeld. Of je deelt de helft van de zak met de andere kinderen. Vrolijk gaat ze delen. Ze snapt het niet helemaal. Hij kan het toch terug gooien? Ik heb er niet met mijn handen aan gezeten. 

Mama, mag ik 50 cent voor de vossenjacht? Pleegje wil meedoen en ik loop even mee. Moet ik mee of is er al leiding. De vossenjacht is op de camping en de leeftijden zijn divers. Dus ik hoef niet mee. Als we staan te wachten tot iedereen is ingedeeld vraagt pleegje: in welk bos gaan we vossen zoeken? En zijn ze niet gevaarlijk? Ik kijk hem niet begrijpend aan. Ineens heb ik het door. Hij heeft nog nooit meegedaan aan vossenjacht en hij dacht dat hij echte vossen ging vangen. Als ik in de lach schiet wordt hij boos. Ik ga er even voor zitten en leg hem uit wat vossenjacht is. Ohhhhh, maar dan heb ik er al één gezien. ???Ja, daar in het zwembad zit een rare verkleedman met een hengel te vissen. Dat kan toch niet? Slim mannetje. 

De eerste week is inmiddels om. De temperatuur stijgt en we genieten. Van de rust, van de kinderen, van alle contacten die we hebben op de camping. We ontmoeten veel andere pleeggezinnen en dan is het een feest van herkenning. 
Het was een week waarin regen en zonneschijn zich afwisselden. Letterlijk en figuurlijk.
We zien uit naar wat de tweede week gaat brengen. 

vakantie!!

En dan is de vakantie al een week oud. Vakantie. Ja, maar hier gaat alles gewoon nog even door. De wekker, ja, die staat later dan gewoon. En dat scheelt al snel twee uurtjes. Met de pubers hebben we de afspraak gemaakt dat ze om 9 uur beneden zijn voor het ontbijt. Niet op tijd? Prima als je langer wilt blijven liggen, maar dan geen ontbijt. Verder zit de week nog vol met afspraken. En dan hebben we nog een lijst met dingen die moeten worden aangeschaft voor de vakantie.

De kinderen hebben deze week ook meegedaan met de evangelisatie sportweek. Dus André is iedere middag met de basisschool kinders naar Tholen gereden en 's avonds met de pubers. Vandaag was de afsluiting met in de middag een zeskamp en daarna pannenkoeken eten en nog een afsluitend programma in de avond. Ik dacht: heerlijk. Heb ik even een paar uurtjes het huis voor mezelf en kan ik opruimen, schoonmaken en koffers inpakken. Het liep wat rommeliger dan gedacht.

We hebben twee weken geleden een zwembad besteld. En dachten dat we dit zo neer konden zetten. Was er ook bij verteld dat dit kon. Maar dus niet. En daar gaat onze tuin weer. Er moet gegraven worden en een betonnen vloer worden gestort. En daar maakten ze vorige week zaterdag een begin mee en kwamen vandaag weer. Dus dan loopt het weer even anders dan gewoon. Maar het komt goed. Wij gaan op vakantie, maar ons huis blijft bewoond. Dus als ze verder willen kunnen ze verder. Dat wordt in elk geval nog niet zwemmen in de tuin.

 Alles is opgeruimd en schoon (voor hoelang?) en de wasmanden zijn LEEG. De laatste was draait. Dit gebeurt me bijna nooit. Wat ze morgen aan moeten ligt klaar. En iedereen ligt schoongewassen in bed. André maait nog even het gras en dan is alles klaar voor vertrek.  Morgenochtend de laatste was weg strijken en de auto inladen.
En dan kunnen we weg. Heerlijk even twee weken camping. Ik hoor overal nog gerommel op de slaapkamers. Ze zijn er al zo vaak geweest, maar het geeft toch weer spanning. Die slapen voorlopig nog niet. Voor het eerst hebben we twee caravans gehuurd. Dus geen tenten meer opzetten en luchtbedden oppompen. Dat scheelt veel werk en ook als het een keer slecht weer is liggen ze al heerlijk binnen.

Als ik naar de spullen kijk die opgestapeld in de veranda staan denk ik dat het nooit gaat passen in de auto. Maar we zullen zien.

Ik schrik wakker. Nu al geluid? Als ik op de wekker kijk zie ik dat het toch echt wel tijd is om eruit te gaan. De regen klettert tegen het raam. De wind giert. Is het zomervakantie of herfstvakantie?
Maar dan denk ik: laat ik mijn vakantievreugde beïnvloeden door het weer of ga ik gewoon genieten? Ik besluit het laatste te doen. De kinderen zijn stuiterig. maar ja, wat wil je ook. Onstuimig weer en dan op vakantie gaan. Inmiddels zit alles in de auto's. Ja het zijn toch twee auto's geworden. de bus en de auto. Het past er allemaal anders niet in. Nu de kids nog inladen en dan kunnen we gaan. Alle spelcomputer apparaten zijn opgeladen dus ook als het file gaat worden hebben ze wat te doen.
Vakantie........

laatste loodjes

Het is een tijd van afsluiten. De laatste keer kinderkoor, de laatste keer spel-therapie, de laatste keer onze stagiaire.  Allemaal in aanloop naar de zomervakantie. Even rust en even zo weinig mogelijk afspraken. Helemaal ontkomen doen we er ook weer niet aan. Maar ook onze pleegjes hebben vakantie nodig.
Afgelopen week mocht ik bij de diploma uitreiking zijn van onze stagiaire. Dat is leuk. Als je zelf ook onderdeel bent geweest van haar slagen. Leerdoelen waren er genoeg in ons roerige gezinshuis. Dus besloten we ook na de zomervakantie maar weer een stagiaire de kans te geven iets voor ons gezinshuis te beteken en andersom.
Twee pleegjes zijn de basisschool aan het afsluiten. Een nieuwe periode breekt aan. Het voortgezet onderwijs. Nieuwe fietsen., mobieltjes, kennismaken. Spannend allemaal maar ze hebben er zin in.
André is geslaagd voor zijn opleiding. Dat geeft in elk geval heel veel rust. En nog meer tijd om in het gezinshuis te steken. Ik merk wel dat de kinderen toe zijn aan vakantie. Zeker met dit warme weer. Ook de laatste schooldagen breken aan. Met een bruiloft van de juf en excursie in het voor uitzicht zijn die laatste dagen ook zo weer om.
Voor ons is het nog even druk. Nog steeds een pleegje thuis lesgeven. Voorbereiding voor de vakantie. Logeren regelen. Allemaal nog even naar de tandarts. Een pleegje van wie de beugel eruit mag. Een tijdelijke logeerplek regelen voor ons worstelende pleegje, waar hij even tot rust kan komen en ook wij even kunnen stabiliseren. De agenda heeft geen wit stuk meer over. Alles is volgepland.

Afgelopen weekend hebben we zelf even heerlijk nieuwe energie opgedaan. We zijn er samen even tussenuit geweest. Naar stichting De Arend in Duitsland. En dat was heerlijk. Het is al fijn als je even samen weg bent maar als je dan ook nog op een plek bent waar je niet hoeft te delen maar mag ontvangen.
 Het was vrijdag even druk. Eerst alle kinderen wegbrengen en daarna de fietsen inladen en weg, maar dat dachten meer mensen. We hebben er twee uur langer over gedaan dan zou moeten.
Onze fietsen zijn in elk geval goed ingereden. Want we hebben allebei inmiddels onze nieuwe fietsen met trapondersteuning. Heerlijk. Dan mag pleegje nog zo hard roepen: u bent toch geen oud wijf?. Daar hoef je niet oud voor te zijn.  Het is anders daar niet te doen om te fietsen. Nu hebben we een behoorlijke klim kunnen maken. Samen de natuur in en genieten. Even geen pleegjes (al gaan de gesprekken er dan toch soms weer over). Maar even geen zorg en geen boze buien en verdrietige kinderen. Even wij samen. Geestelijk nieuwe kracht opdoen. Opladen. Zoals ik de accu van mijn fiets oplaad. Zo heb ik ook mezelf weer mogen opladen. Thuis hol ik soms zo door in de waan van de dag dat ik vergeet waar het stopcontact is. Pas als ik leeg ben denk ik: o ja niet in eigen kracht maar in Gods kracht. En dan kan ik weer delen. Weer geduldig zijn en ook weer genieten van alle dingen. Soms gebeuren er voor mijn gevoel alleen maar vervelende dingen, maar als ik dan aan het eind van de dag mijn zegeningen tel vallen al die andere dingen in het niet. Moe? Was ik dat? Niet meer. Ik bruis weer van energie. Ik was alleen even vergeten waar ik die energie vandaan moet halen. Niet blijven staren op de onmogelijkheden, maar naar de mogelijkheden. Ik vertel het andere zo vaak, maar betrap mezelf erop dat ik het ook vaker tegen mezelf moet zeggen. Daar is zo'n weekend samen weg echt even goed voor. Soms gaan dingen die niet lekker lopen tussen je in staan. Maar dat is een keuze, of je dit laat gebeuren of je er voor waakt dat dit niet gebeurt. Als één kind zoveel energie vreet moet je dingen anders gaan doen en meer tijd nemen voor elkaar. En dat hebben we gelukkig kunnen doen.
Feit is dat er nu een stip is aan de horizon waar we naartoe gaan werken. Dat vraagt geduld. En dat is niet mijn sterkste kant.  

De laatste loodjes voor de vakantie. Ik weet zeker dat die best mee zullen vallen.

worstelend kind

Ik ben zo moe. Zo ontzettend moe. Het lijkt erop dat ik aan het overleven ben. Het was onrustig in ons gezinshuis, maar het lijkt nu wel storm, onweer, hagelbuien...
We hebben een behoorlijke pittige week achter de rug waarin het met één kind heel erg mis is gegaan en waarbij de rest ook meegaat. Zo werkt dat in een gezin. De één beïnvloed de ander.
En dan weet ik het even niet meer. Waar doen we goed aan? Welke besluiten moeten we nemen?
En dan baal ik van het gedrag van het kind. Waarom luistert hij niet? Waarom doet hij niet gewoon wat we vragen? Een gesprek hierover aangaan? Dat lukt niet. Het land niet. De hele wereld is tegen hem en wij ook.
Diep van binnen wordt ik er verdrietig van. Ik baal van dit gedrag, maar niet van het kind. Maar als het zo'n negatieve uitwerking heeft op de andere kinderen, baal ik er ook van. Want hoe gaan we verder?
Ik baal van het feit dat er nu een kind hele dagen om me heen is (thuis school) en ik mijn "vrijheid" op die manier een beetje kwijt ben.
Ik wordt verdrietig als ik zie hoe klem een kind kan zitten. Wie of wat heeft ervoor gezorgd dat je zo beschadigd bent en zo weinig vertrouwen in de wereld om je heen. Angstvallig vasthouden die touwtjes. En o, als er iemand anders aan trekt. Als iemand anders bepaald wat jij moet doen. Dan ga je schoppen en slaan. Want dat betekend ANGST, ONZEKERHEID.
Maar als je alles al hebt geprobeerd? Dan weet ik niet meer wat en hoe dan nog.
Anderen adviseren wel, maar zij zitten niet 24x7 in de situatie en kunnen daardoor ook nauwelijks inschatten wat dit allemaal met ons en met ons gezinshuis in het geheel doet. Toch is het fijn dat er een groep professionals om ons heen staat die ook ieder hun inzichten hebben en hun kennis.
En dan is de groep van de bekende: de beste stuurlui staan aan wal. Die weten allemaal hoe we het moeten doen en waar ze last van hebben en plakken het kind een etiketje op van "rot kind".
Die raken van slag van gedrag dat voortkomt vanuit de vele problemen die deze kinderen al hebben meegemaakt en mee sjouwen op hun rug. Die kunnen of willen niet begrijpen, of verdiepen en weten precies hoe wij het anders zouden moeten doen. Daar wordt ik nog verdrietiger van.
Blij wordt ik van al die mensen die ons steunen. Energie krijg ik daarvan. Al die mensen die om ons gezinshuis heen staan en een luisterend oor bieden. Een hart onder de riem steken. Even iets voor je doen. Met je meedenken. Dat houd mij op de been.
Natuurlijk keur ik het gedrag van deze kinderen niet goed. Ook al weet ik dat ze soms echt niet anders kunnen reageren dan ze nu doen. Maar het heeft tijd nodig om te leren hoe het wel moet. En soms heeft een kind meer nodig dan wij kunnen bieden. En dat vind ik lastig.
Op dit moment heb ik het gevoel dat ik aan het overleven ben. Toeleven naar ons vrije weekend. Van het ene naar het andere. Het is even niet anders. En als ik weet waar we naar toe werken heb ik het er ook voor over. Op dit moment is dat nog niet helemaal duidelijk. Dus overleef ik nog maar even.

Ik zie je worstelen. Met afstand en nabijheid. Je wilt erbij horen. Maar ook weer niet. Je wilt vertrouwen maar hebt niet geleerd hoe. Geen bodem. Ik wil er niet in geloven. Dat er kinderen zijn die geen bodem hebben. Dat alles wat je erin stopt in een bodemloze put valt. Ik wil geloven in de vergiet. Alles wat ik erin stop, daar blijft toch iets van hangen en als we de tijd krijgen kunnen we ieder gaatje dichten. Maar de realiteit is anders. Is er soms echt geen bodem.
Kind. Ik zie je worstelen met de realiteit van alle dag. Je ontkomt er niet aan en je moet zo af en toe uit je ingebeelde zelfgecreëerde wereld komen. Maar dat is een wereld die bedreigend is voor jou. Jou waarheid is anders dan die van de ander. Je denkt echt dat iedereen tegen je is en dat iedereen jou leven wil verpesten. Juist dat niet begrijpen maakt jou onzeker. Je denkt dat wij je niets leren, maar ziet je leerpunten niet. Want toegeven dat je dingen moet leren is het vertrouwde loslaten en iets nieuws gaan doen. En da tis eng en maakt je bang. Je doet me soms denken aan een kat in het nauw. Die klauwt in het rond ook als je hem helpen wilt. Maar dat snapt hij niet.
Gelukkig zijn er mensen die ons helpen jou te begrijpen. Jou helpen om weer van het leven te kunnen genieten. Het doet me pijn als ik jou pijn ziet. Als je echt denkt dat niemand van je houd. Dat je niets waard bent. Wij willen je leren dat je waardevol bent. Maar dan moet je leren vertrouwen.
Ik hoop en bid dat dit gaat lukken.

En dan zijn er ook super mooie momenten. Pleegje die mag afzwemmen. Eindelijk na lange tijd. Was het vorig jaar op de camping nog een dagelijkse strijd om zijn zwemvest aan te doen, want hij dacht dit niet nodig te hebben. Nu mag hij zonder. Nu zijn alle kinderen voorzien van een zwemdiploma. Heerlijk. "Krijgen we nu een zwembad in de tuin?, " was zijn eerste vraag. Wie weet..eerst maar even onze centen tellen hoor. Oh ja, want dat is heel duur toch mama Jenny?
Als ik dan dat koppie zie, net boven het water uit. Glimmende trotse ogen. Zie je me mama Jenny? Oh, dan krijg ik weer energie. Dan geniet ik weer met volle teugen. Heerlijk kind. Soms ook zo in de knoop met zichzelf. Maar soms ook zo kunnen genieten. Toen hij uit school kwam was zijn eerste blik naar het cadeau wat we hadden gekocht. Smikkelend van zijn taart, want ja als je geslaagd bent hoort er taart bij, kijkt hij blij naar me op. Goed hé? van mij. Ja hoor. Ik ben super trots op je.
Gaat u ook een foto sturen naar mama? En dat hebben we gedaan. Mama mag trots zijn op je hoor. En dat is ze ook. De rest van de middag heeft hij heerlijk buiten gespeeld met zijn nieuwe wave step.
Wat genieten we van onze tuin. Bijna klaar. Het gras wil nog niet erg doorkomen. Maar het terras is super geworden. De komende tijd gaan we verder met inrichten. Dus nog genoeg te doen.

pleegje mag naar huis

Tranen stromen over m'n wangen. Ik sta met de telefoon in mijn handen en weet even geen woord uit te brengen.
Ik kwam terug van boodschappen doen en mijn zoon vertelde dat ik even de moeder van ons logeerpleegje op de groep moest bellen. Ik schrok. Wat zou er nu weer is zijn? Als ik haar stem hoor: vrolijk en opgewekt :  "heb je het goede nieuws al gehoord "?, vraag ik: "wat voor goed nieuws?"
"Jenny, ik krijg mijn zoon terug!! Binnen drie maanden moet hij weer bij mij wonen".
 Ik sta daar maar met de telefoon in mijn handen. Ik kan het gewoon niet geloven. We hebben er met heel veel mensen zoveel voor gebeden. We hadden er vertrouwen in dat ze het kon. Maar hij woont al 9 jaar niet bij haar van zijn 11 levensjaren en dan is het heel lastig om dat voor elkaar te krijgen.
We zagen dat het niet goed ging op de plek waar hij zat, maar mochten ons van de instanties er niet mee bemoeien. Dat hadden we al gedaan, maar dat werd ons niet in dank afgenomen. Moeder wel, die was er blij mee omdat we haar steunden. De stem van moeder haalt me weer uit mijn gedachten.
"Je bent er stil van hé?" vraagt moeder.
 Eindelijk kan ik de woorden vinden. Ja, ik ben er stil van. Ik ben zo blij. Zo blij voor dit kind en voor deze moeder. Deze moeder die vanuit een heel diep dal is gekomen. Zo hard gevochten heeft om haar eigen leven op de rails te krijgen. Zoveel verloren heeft. Zo is getekend door het leven. maar er zo is uitgekomen. Dit is haar beloning. Na zoveel jaren haar kind weer thuis wonen. Weer moeder zijn. Weer zorgen. Opnieuw beginnen. Vooruit kijken.
Zodra hij hier woont komen we jullie opzoeken. Tranen van blijdschap rollen over mijn gezicht. Wat gun ik het deze moeder. Wat gun ik het dit pleegje. Nergens je thuis voelen. En nu naar huis mogen.
"Het is een wonder Jenny" zegt moeder. Een wonder dat dit is gebeurt. Maar het is echt waar. Ik heb de papieren in huis.

 Dit had ik even nodig. Goed nieuws. Na weken van onrust in ons gezinshuis. En het is nog niet over. Na veel woede uitbarstingen, scheldpartijen en ruzies. Een post van de deur kapot, een gat in een deur, fotolijstjes en gebroken glas, kapot speelgoed en veel verdriet.
 Ik maak de balans op. Is dit het waard? Zoveel investeren, en zo weinig resultaat zien? Soms overvalt me een gevoel van moedeloosheid. Waar doe ik het voor. Dan lijkt het of er niets van wat we leren en aanleren blijft hangen en gaan ze hun eigen weg. Dwars door alle adviezen heen.
 Kern van veel boze buien is jaloezie. Niet altijd maar vaak wel. Hij mag meer dan ik en daarom haat ik hem. En jullie haten mij ook alleen maar, want ik krijg altijd straf en de schuld van alles. Inzicht in eigen handelen? Reflecteren? Wat is dat? Daar hebben ze nooit van gehoord. Dan hoor ik alleen maar: u haat mij, u mishandeld mij, ik mag niks, ik krijg altijd de schuld, ik heb nooit geen leuke dingen.....
Maar als ik dan zo'n telefoontje krijg. Dan weet ik het weer. Daar doe ik het voor. Niet dat alle kinderen naar huis kunnen. Maar wel dat kinderen goed terecht komen. Soms moeten kinderen bij ons weg omdat de problemen te groot zijn. Maar als er dan een goede vervolgplek komt en ze bij het opgroeien goed terecht komen. Dingen leren. Stabiele pubers worden op weg naar volwassenheid. Dan is toch het doel bereikt waarvoor ze bij ons woonden. En mochten wij een schakel zijn in het geheel. En als je dan hoort dat er nog wel heel veel is blijven hangen van wat ze geleerd hebben weet ik dat het niet voor niets is.
Dus gaan we weer vol goede moed door. Met ups en downs. Maar als we af en toe even afstand kunnen nemen. Even bijtanken samen en dan kunnen we er weer tegenaan. We zijn blij met al die mensen in ons netwerk die ons steunen. Die soms even werk uit handen nemen. Die meedenken en meeleven.  Dat is super.
Zo bouwen we met elkaar aan de toekomst van kinderen die het wat minder getroffen hebben in hun leven.

briefjes

Lieve mama Jenny
Ik ben heel erg blij dat jullie voor mij zorgen en heeeeeeel veel geven!!! Ik hou heel veel van jullie

Lieve mama. U bent heel aardig maar u bent soms streng maar dat is onze eigen schuld. Ik wens u een fijne Moederdag en ik hoop dat u het leuk vind.

Liefe mama. ik find het leuk dat het Moederdag is ..

Zomaar wat dingen die de kinderen op een kaartje (zelfgemaakt) hadden geschreven.
Ik glimlach. Ik kan hier zoveel uithalen. Het kind dat gericht is van alles krijgen. Het kind dat gericht is op aandacht of op lief zijn. Allemaal vanuit hun verleden dat ze nog altijd met zich meedragen.  Soms is het geschrevene sociaal wenselijk. Dat wat ze denken wat ik horen wil. Soms nog steeds vanuit hun trauma. Als ik maar lief ben dan vinden ze mij ook wel lief.
Ze hadden geld gekregen om zelf de cadeautjes te kopen. Dat vraagt ook wat. Nadenken hoeveel geld we hebben. Hoeveel cadeautje willen we kopen en wat kopen we dan. Overleg en samenwerken (soms niet echt hun sterkste kant) moest nu wel gebeuren. En dat ging goed. Met elkaar duiken ze dan de speelkamer in om kaartjes te maken en te schrijven. Ook dat kan je zien aan de briefjes. Het ene kind heeft geen moeite om iets te bedenken om op te schrijven. Het andere kind kijkt het af.

 Maar soms, soms krijg je ineens een briefje waaruit de puurheid en echtheid spat. Een kind dat zo enorm gegroeid is en haar verleden al zover achter zich heeft kunnen laten. Dit was geen Moederdag briefje maar een briefje naar aanleiding van een zeer heftige dag een tijdje geleden. De kinderen (uitgezonderd de briefschrijver) waren echt heel druk, ruzie makend en brutaal. Dat vooral. Heel brutaal en ongezeglijk. Van: u bent altijd boos en nooit gezellig, tot ik woon liever ergens anders.  Ik voelde me even de deurmat en dan schiet het bij mij ineens zo verkeerd. Dat maakt dat we een tafelgesprek hebben. Dan moet iedereen blijven zitten en wil ik van elk kind afzonderlijk horen wat ze van de dag vonden. Maar als ik eerst mijn eigen "preek" wil houden schiet ik vol. Ik praat toch door en laat het weten hoe verdrietig ik hiervan wordt. Ook nu zag je weer het verschil in beleving en het niet kunnen beleven of inleven. De één begint ook te huilen ( kan dus inleven en toont emotie) en bied excuses aan. De ander kijkt of het in Keulen dondert en begrijpt er echt niets van. Totaal geen inlevingsvermogen., totaal geen inzicht in eigen handelen. Maar dit pleegje zat er dus wel bij en had gewoon huiswerk gemaakt. Ik vroeg haar ook niets en zei ook dat ze wel van tafel mocht gaan. Even later kreeg ik haar briefje in mijn handen geduwd. Ons pleegje dat nog steeds moeilijk praat. Zeker niet over je gevoelens, maar dus wel ontdekt heeft dat ze het op papier kan zetten.

Een klein stukje uit haar brief raakte mij enorm. ....U bent voor mij gewoon een echte moeder. Ik zou echt nooit hier weg willen. Dat zou ik echt niet leuk vinden. Ik vind het zelfs naar om u pleegmoeder te noemen want u voelt gewoon als mijn eigen moeder. .......

Woh, dat maakt mijn dag weer goed. Het heeft allemaal tijd nodig en veel geduld. Maar ieder kind dat hier weggaat zal rijker weggaan. Ze zullen zeker heel veel geleerd hebben en meenemen hun verdere leven in. Ik hoef hun moeder niet te vervangen, maar ik hoop wel dat ze zich allemaal net zo thuis voelen als dit pleegje. Soms lijkt het of ik bezig ben alles in een bodemloze put te gooien. Maar dan ineens zie je weer terug wat je erin hebt gebracht. Soms moeten we die bodem nog aanleggen. Soms lukt zelfs dat niet. Maar ik neem me bij ieder kind dat in mijn huis komt voor om van dat kind te houden. Liefde te geven en er niets voor terug te verlangen. Dat alleen is al een taak op zich.  

vakantie en oma

Het is altijd even hectisch als de kinderen gaan logeren en we ook zelf nog weg gaan.
Vrijdag alle kinderen weggebracht op twee na. Die blijven thuis en onze dochter en schoonzoon komen in huis zodat als de andere kinderen weer thuis komen ze opgevangen worden.
Zaterdag had ik zelf eerst nog een gezellige dag met schoonmama en schoonzussen. Dit hebben we vorig jaar voor het eerst gedaan als verjaardagscadeau voor moeders. En dat is zo goed bevallen dat we dit jaar weer kozen voor een uitje. Intratuin Halsteren. Met een heerlijke High Tea.
Thuisgekomen direct inladen en weg. Samen tot dinsdag naar België. We hebben er erg van genoten. Even geen hechtingsproblematiek, boze kinderen, ruzie makende kinderen, rommel, was en strijk en alle andere pleegzorg perikelen. Even wij samen. De accu laad weer op. Mobiel binnen handbereik, want onze dochter kan elk moment bevallen. Bij binnenkomst in onze hotelkamer kijkt André wat verbaast in het rond. Waar is de badkamer? Ja het was ook een zoekplaatje...

Vind hier de deur maar eens in. Maar de badkamer was er.
We bezoeken Brussel. Het Atomium en Mini Europa.

We bezoeken ook Brugge en Gent. We hebben, op een fikse bui op dinsdag na, ook erg goed weer gehad.

Wat is het toch heerlijk om zo even te kunnen genieten. Ontspannen samen dingen te doen.
Wij kunnen er weer even tegen. Ik voel me gezegend dat we dit kunnen doen. En dat thuis de boel gewoon doorgaat.

Dinsdagochtend in alle vroegte ging mijn mobiel. Dochterlief. De baby was er nog niet maar ze lag al in het ziekenhuis en was al de vorige dag vroeg begonnen. Het zat haar niet mee.  Ze had even een praatje en steun nodig. Nog geen twee uurtjes later kregen we bericht. Onze kleinzoon was geboren. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelt. Dat moet je meemaken.
Kind van mijn kind.
Toen ik hem zag liggen in de familiewieg (dochterlief in bed). Dan gaan mijn gedachten terug in de tijd.
Lenny. Ons tweede kind. Na een zoon nu een dochter. Fantastisch. Twee weken liet ze op zich wachten. Maar toen de bevalling op gang kwam ging ze als een trein. Met een half uur was ze er.
Toen ze anderhalf jaar was kreeg ze een broertje. Haar toch al tere huidje kreeg van de spanning nog meer eczeem. Ze is daar een tijd heel ziek van geweest. Wat hebben die drie veel met elkaar opgetrokken.  
Een rustig en makkelijk kind. Ook toen ze groter werd. Zingend ging ze slapen en zingend werd ze wakker. Ze was werkelijk ons zonnetje in huis. Ook moeilijke jaren werden haar niet bespaart en dat deed ook mijn moederhart verdriet. Als je moet zien dat je kind niet gelukkig is. Maar ze krabbelde erbovenop. Met ups en downs. Al jong ging ze het huis uit. Maar een paar keer in de week wipte ze even thuis aan. Toen wij naar Zeeland verhuisden was dat wel iets wat we beide mistte. Niet even zomaar binnen kunnen vallen voor een praatje. Als ik aan haar denk hoe ze was als kind dan denk ik aan: zingen, knutselen, plakband, heel veel plakband, lijm en heel veel papier. Uitgegroeid tot een evenwichtig, volwassen persoon.
Ik ben zo trots op haar. Hoe ze door al die fases van het leven is gegaan om hier te komen. Soms kopje onderging en weer boven kwam.
En nu: mama geworden. Mama van een prachtige zoon. Jevano.
En ik? Ik ben een trotse oma.

We hebben er een nieuwe taak bij gekregen. Zoals we al onze kinderen steeds weer voor de troon van God brengen, zo mogen we ook dit nieuwe leven bij Hem brengen.

Welkom Jevano op deze wereld. Welkom in ons gezin. Ik raak hier niet over uitverwonderd. Mijn hart stroomt over van dankbaarheid en liefde. Voor onze kinderen en voor dit kleine mannetje. Generaties komen en generaties gaan. Mijn eigen opa mag dit nog meemaken. Het vijfde geslacht. Zoveel zegeningen. Ik raak niet uitgeteld.