o.o.o.o.o

O. o. o.
 Je zal denken, wat is dit nu weer. Ik heb een training gevolgd. Jaja, dat hoort er ook bij. Gezinshuis ouders worden steeds weer bij geleerd. Soms leren we echt weer nieuwe dingen en soms is het weer even opfrissen van dingen die we al wisten. Zo ook nu. Ik zal je niet belasten met alle inhoudelijke dingen, maar dit was weer even iets van : o ja. Als je kinderen hebt is het herkenbaar. Je voelt je soms als moeder politie agent en ben je Opdrachten aan het geven of neem je iets Over van je kind omdat het dan sneller gebeurt is, of je Oordeelt voordat je eerst dingen vraagt. Dat zijn die verboden O's.
 Maar soms ontkom ik er gewoon echt niet aan. Als er voor de zoveelste keer bijna spullen uit de slaapkamer gewandeld komen en we toch duidelijk hebben afgesproken wat de huisregels hierover zijn. Dan kan ik niet zeggen: wat fijn dat je kamer weer zo netjes is. Of als er een afspraak is dat je eerder naar huis komt uit school (briefje mee) voor de orthodontist en je vergeet het, en zegt dat je wel vroeger weg bent gegaan maar je komt toch te laat. O,o,o.
Toch is het waar. Als we meer de positieve dingen benadrukken en op een positieve manier de leerpunten kunnen benoemen en de verantwoording dan ook bij de pubers kunnen laten, werkt het veel beter. Maar dat daar laten is voor ons moeders soms lastig. Want dan heb ik die was al in de wasmand gedaan en dat bed al verschoond. Neee, niet overnemen, maar zij moeten het doen. En dan gebeurt het anders dan ik het zou willen. Tja, het zij zo.
Natuurlijk was de training veel meer dan o,o,o. Maar dit vond ik wel iets leuks om te delen.

We hebben in huize Zwijnenburg een roerige tijd achter de rug. Maar ja, wanneer is het rustig hier? Als je denkt: het loopt op rolletje, gebeurt er weer iets. Soms dramatisch en soms ook hilarisch.
Een van onze pleegjes heeft een nieuwe juf. En dan ga je grenzen opzoeken. Maar dat is voor de klas en de juf niet altijd leuk. Maar voor pleegje geen probleem. Als we met hem in gesprek gaan kijken zijn lachende guitige oogjes me aan. Ik denk aan de o's. Hoe doe ik dat. Ik vraag hem hoe het komt dat hij regelmatig naar de time out moet. Nou, zegt pleegje. Ik doe dan grappig en dan moeten alle kinderen lachen. Ik verbijt ook wel eventjes mijn lach. Ik vraag wat door, maar het lijkt erop dat hij de maatregelen die de juf neemt helemaal niet erg vind. En dat begrijp ik ook wel een beetje. Want laten we eerlijk zijn. Als je druk bent in je hoofd en je niet kunt stoppen met dat wat jij grappig vind ,is het alleen maar fijn dat de juf je helpt om te stoppen, door ergens alleen rustig te worden zonder andere kinderen. Ik ben van mening dat school ook school is en thuis ook thuis. Wel elkaar op de hoogte houden en adviezen geven. Maar als er iets op school niet goed gaat je thuis geen straffen meer kan uitdelen. Maar hoe kan ik hem nu stimuleren om gewoon te luisteren? Er speelt ook vaak veel in het koppie van dit kind. Waardoor er veel boosheid zit. Maar we hebben dit kind ook enorm zien groeien. Dus ik bevestig hem op zijn sterke kant. Ik heb gezien dat je het heel goed kan. Zullen we afspreken dat als je morgen niet uit de klas hoeft en je luistert, je 10 minuten extra op de computer mag? Zijn ogen gaan stralen. Beloofd! Ik ben benieuwd.

Onze twee pubers hebben hun draai aardig gevonden. Het ritme van op tijd opstaan (zelfstandig) en brood klaarmaken en fietsen naar school. Dan ben ik super blij. Om te zien dat ze zelfstandig worden. Dingen die ze geleerd hebben ook toepassen. Met vallen en opstaan. Maar ze doen het. De één pakt het sneller op dan de ander. Soms mheb je wat langer tijd nodig om te wennen. Het is ook een grote stap. Van een kleine school naar een veel grotere. Van één meester of juf naar iedere les een ander. Dat heeft even tijd nodig.

We hadden een papa die op de verjaardag kwam van pleegje met zijn grote broer. Wat zijn de kinderen dan blij.

En soms, soms is er verwachting, uitzien, hopen en verlangen. En dan komt het niet. Dan weet je geen raad met je boosheid. Teleurstelling is soms aan de orde van de dag.
Dat kan geen andere vader of moeder of gezinshuisouder vervangen.

Onze twee meisjes wilden graag op dwarsfluit les. Ze hebben allebei al bijna een jaar een dwarsfluit en fluiteren er zelf af en toe wat op los. Dus wij naar de open dag op de muziekschool. Onze twee meiden en onze jongste spruit. Die rammelt al een aardig deuntje op de piano. Dus die wil ook op les. Na een gastles op de dwarsfluit en afspraken te hebben gemaakt gaan we op zoek naar de pianoles. Pleegje is eerst wat verlegen, maar speelt uiteindelijk toch iets. Als we wat verder door de muziekschool dwalen hebben de kids als snel het drumlokaal gevonden. Dat vinden ze ook wel wat. Nu is onze oudste zoon een super drummer en ik dacht eindelijk verlost te zijn van dat lawaai. Maar onze pianist vond dit ook wel wat. En, ja. Hij deed het best goed. Thuisgekomen blijft hij roepen: ik wil op drumles. Mama Jenny, mag dat.? Ik beloof hem er eerst eens een nachtje over te slapen. De volgende dag vraagt hij: hebt u er een nachtje over geslapen? Ik weet het echt niet wat ik nu moet. Een piano heb ik staan. Een drumstel niet meer. Ik zeg hem: ik heb niet zo goed geslapen vannacht. Mag het nog een nachtje? Hij kijkt me aan en zucht even. Oke, goed hoor. Afgelopen week heb ik een drumstel gekocht. Toen onze zoon hem in elkaar had gezet haalde hij pleegje op. Hij wist van niets. Toen hij onze kamer  binnenkwam juichte hij. Yes!! En direct gaat hij herhalen wat hij op de proefles heeft geleerd. Steevast als hij nu uit school komt vraagt hij: mag ik drumstellen?
Het is leuk om te zien wat muziek doet met de emotie van een kind. Ze hoeven niet super goed te leren spelen. Maar het is belangrijk dat ze hun emotie kwijt kunnen. Dat je op een muziekinstrument hard kan spelen als je bijvoorbeeld boos bent, maar ook zacht als je verdrietig bent.

Zo zijn we steeds op zoek naar wat deze kinderen helpt om te groeien, te leren en zich te ontwikkelen. En dan zonder teveel gebruik te maken van de o's. Maar steeds te spiegelen en ze zelf tot conclusies te laten komen. En dat werkt. Als ze zelf iets bedacht hebben blijft het beter hangen en zien ze het nut in van dingen die soms wat minder leuk zijn maar wel nodig.
Steeds weer uitgaan van, en op zoek gaan naar de mogelijkheden en niet van de onmogelijkheden.

weer naar school

De kop is eraf. Alle kinderen zijn inmiddels aan hun nieuwe schooljaar begonnen. De vakantie is hard gegaan en ze hebben zich allemaal goed vermaakt.
 Na de camping week hebben we nog een paar dagen het kleine zusje van twee pleegje te logeren gehad en zijn we naar Neeltje Jans geweest. Zijn ze ook nog op de foto gegaan met een echte zeeleeuw. Brr, dat was best een beetje eng die snuit op je hoofd, maar wel heel leuk.
 De laatste week ging wat stroperig. Nergens geen zin meer in en maar hangen. Gelukkig hadden we nog een paar mooie dagen dus het zwembad is al goed gebruikt. En we hadden nog een dag Walibi.

 Met de kortingsbonnen van Jumbo was dit goed te doen. Daar hebben ze echt van genoten.  En ik heb maar fotograaf en tassenoppasser gespeeld. Al dat heen en weer geschud in die attracties wordt ik toch echt te oud voor. Brr, dat hoeft voor mij niet meer. André had nogal wat te doen in de tuin, dus is Lenny mee geweest. Toen ze hoorde dat we daarheen gingen had ze er ook wel zin in. Het kleine mannetje kon thuis blijven. Papa had een vrije dag dus gezellig een papa dag. Jammer was wel dat er erg veel wespen waren. Het was te doen, maar niet als je drinken had. En dat ondervond ook ons jongste pleegje. We hadden gegeten en daarna pas drinken gehaald en zijn daarmee gaan lopen. In de hoop op wat minder last van wespen. maar er zoemde er toch één om zijn beker. Hij raakte in paniek, gooide zijn beker weg en rende weg. We zagen hem ergens achter de struiken stampend van boosheid. Uit ervaring weet ik dat als ik er nu heen gaat, ook al ben ik niet boos, hij ontploft en daar zaten we niet echt op te wachten. Loop jij maar door. Dus Lenny liep verder met de andere kinderen, en ik ben achter een boom gaan staan. En daar kwam hij aan. Want als de anderen doorlopen raak je ze natuurlijk kwijt. Bij de boom stond ik ineens voor hem. Hij keek me aan en ik zag dat boosheid en opluchting strijden op zijn gezicht. Ik wees naar de beker op de grond. Ruim je die even in de prullenbak?. Weer wilde hij boos worden, maar bedacht zich. Pakte de beker op en gooide hem in de prullenbak. En het was klaar. Pfff, gelukkig. Het was een lange dag maar als ik die blije koppies zie is dat het wel weer waard geweest.

En dan was daar het fotomoment. Vijf generaties. Dat is een artikel in de krant waard. Zelf hebben we de foto gemaakt en mijn moeder heeft hem opgestuurd naar de krant met informatie over de vijf generaties. Het is een erg leuk stukje geworden.

En nu is het gewone leven weer begonnen. Nou ja, maandag nog niet helemaal. Maandag ging de eerste helft van de kinderen naar school. Drie stuks. Een nieuw jaar maar wel op hun eigen school. Dinsdag de andere vier. Onze eigen dochter gaat een spannend jaar in. Examenjaar. Pleegje één gaat naar de tweede dus daar was het allemaal wat minder spannend voor. Ze genoot er wel van dat zij nu niet meer de brugklasser is maar de twee volgende pleegjes. Die hadden gisteren introductie dag.
Voor het eerst het hele eind fietsen. Dat was even wennen, maar het is best te doen. Drie kwartier ongeveer. Nieuwe fietsen, schooltassen gepakt , regenpakken mee (nog wel).

                                                                                                                                                                               Daar gaan ze dan. Ook voor mij als pleegmoeder even lastig om los te laten. En de eerste perikelen rondom het fietsen zijn al geweest. En de gesprekken daarover. over verantwoordelijk zijn voor elkaar, en niemand alleen laten fietsen en buitensluiten. Verantwoordelijkheid is een terugkerend element. Zorg dragen voor elkaar en je spullen. En de één accepteert het en doet wat met je adviezen maar de ander wil zich overal uitpraten. Allemaal reageren ze anders. Dat is soms pffff  maar ook heel boeiend. 

                                                                                                                                     

Maandag is ook onze nieuwe stagiaire begonnen. Voor ons weer heerlijk om extra handen te hebben en voor de kinderen ook erg gezellig. Ze genieten van de extra aandacht die ze krijgen. En dan heb ik nu eigenlijk pas echt tijd om even alle kleine klusjes die zijn blijven liggen te gaan doen. En tijd voor mezelf te nemen. André is ook weg. De tweede begrafenis in twee weken tijd. Vreugde en verdriet. Het ligt zo dicht bij elkaar. Maar nu is iedereen dus echt even weg.                                                                                                                                                                                           

Heerlijk die rust in huis.                                                                                                                       

 

het zwembad

De afgelopen week hebben we nog aardig wat ongedierte gevonden. Vanuit de was en de koffers waren er aardig wat meegekomen vanuit de camping. Maar na een behoorlijk aantal wasjes en een enorme strijk is toch alles schoon.
Deze week was een week van de tuin. Het zwembad moest in elkaar worden gezet. Als ik dit zo neer tik lijkt het iets wat even gedaan wordt. Maar niets is minder waar. In de tijd dat wij op de camping waren is de vloer gestort. Waarin de palen van het zwembad zijn vastgezet. En nu de rest. Drie dagen er samen tegenaan met temperaturen oplopend tot 30 graden was wel even afzien. Maar dan heb je ook wat.

Onze schoonzoon heeft geholpen en dus kwam ook dochterlief met kleinzoon mee. En het hele spul is blijven slapen. Dat was voor mij erg genieten. De eerste logeerpartij van Jevano. Natuurlijk bij opa en oma op de kamer.

Pleegjes mochten helpen met het bad. Gaatje boren die al waren afgetekend. En dat vonden ze wat leuk.

En nu is het vol laten lopen. Ook dat gaat wel een dag of drie duren voordat dit klaar is. Het zwembad is 8 bij 4,5 meter. Daar gaat nogal wat water in. Maar zwemmen kunnen ze. Heerlijk, niet meer steeds een zwembad hoeven opzoeken maar ze gewoon in de tuin te laten plonzen.

Ook het terras is klaar en de picknicktafels voor de kinderen staan.

 

En er staat een nieuwe caravan. Ja, we zijn weer in Voorthuizen geweest en hebben daar iets gevonden wat er goed bij past. Er is plek voor vier personen. Dus ons begeleid woonproject gaat steeds meer vorm krijgen. Eerst alles nog aansluiten en de kachel en kookplaat vervangen. Want we sluiten alles wel aan op gas.

                                                                                                                    

 

De vakantie gaat snel. Schoolspullen zijn al voor een groot gedeelte gekocht. We treffen het goed met het weer zodat de kinderen zich heerlijk vermaken. Na twee weken camping moesten twee pleegjes weer skypen met hun moeder. Dat is op de camping niet handig. Zondag zochten we contact en moeder genoot van het gesprek van haar kinderen. We zaten aan de BBQ, dus wilden ze de computer buiten hebben. Moeder wilde iedereen dus even zien, inclusief onze kleinzoon. Pleegje liet hem trots zien en vertelde er bij dat zij nu  oom en tante waren. Moeder begreep dit niet. De taal wordt een steeds groter probleem. Dus zeiden wij het haar voor in het Engels. Pleegje herhaalde dit maar op haar onhandige manier. Wij zijn nu unk en ank. Iedereen bescheurde het van het lachen. Pleegje keek verbaasd rond. Waarom lacht iedereen? En moeder begreep het ook niet. Haar broer legt even uit wat er gebeurde en wat zijn zusje bedoelde.                                                                                                      

Het is gezellig en fijn zo met elkaar. Voor het eerst een vakantie waarbij André  

 ook zes weken thuis is en meemaakt hoe dat gaat . Soms wat lastig omdat

ook   de gewone dingen doorgaan. De was en de strijk en alle huishoudelijk klussen, afspraken rondom de kinderen, bezoeken, hier en daar een boze bui, af en toe wat slaaptekort. Maar ik mag niet klagen. De vakantie vliegt voorbij. Nog twee weken te gaan. En toch ben ik dan weer blij met het gewone dagelijkse ritme dat de school weer brengt.                                                                                                     

naar huis

Wat een puinhoop. We hebben besloten om toch eind van deze dag naar huis te gaan. De kinderen worden kribbig. Dus ga ik opruimen. Ik loop naar de meiden caravan om ze opdracht te geven hun koffer in te pakken. Zweet, een muffe lucht van opgedroogd gras komt mij tegemoet. Ik heb de afgelopen dagen al regelmatig gewaarschuwd. Zorg dat je vuile kleding in een vuilniszak zit en hou je schone apart. Maar wat ik aantref overstijgt alles. De bedden vol met kleding, en daar slapen ze gewoon tussen. Vuil en schoon door elkaar en de lucht zegt al genoeg. Douchen was al een strijd de afgelopen weken. Ik heb toch gezwommen? Dan hoef ik niet te douchen. Schoon ondergoed aandoen. Ik merk dat nu de structuur van thuis wegvalt en ze de dingen meer zelf moeten regelen het niet lukt. Chaos op chaos. En dan overzien ze het zelf ook niet meer.
 Ik overzie alles eens en moet even moed verzamelen om te beginnen. Maar waar begin ik. Eerst alles maar in de koffers. Dan maar schoon en vuil bij elkaar en allemaal in de was thuis. André haalt de eerste auto. Als ik de slaapzakken en de eerste rommel maar vast kwijt ben dan ruimt het een beetje op. Schoonmaken hoef ik niet dus, dat scheelt weer. De kinderen kijken me verbaasd aan. Waar heeft ze het over en waar maakt ze zich druk om? Zo erg is het toch niet?
Vind ik dit wel leuk.?  Oorwurmen in je kleren, krappe kamertjes, zeurende kinderen nooit genoeg, zweetgeuren en chaos. Pff. Als ik bedenk dat ik thuis heerlijk de ruimte heb. Alles bij de hand denk ik: wat tob ik toch. Maar als ik de kinderen vraag: was het een leuke vakantie? Roepen ze in koor JAAAA.
Daar doe ik het dus voor.
Langzaam vullen de auto's zich en worden de caravans leger. 
Pleegjes willen nog van alles doen. Nog even zwemmen, nog even op de grote skelter, nog even een ijsje eten. Ze genieten nog na. Willen graag naar huis maar vinden het ook lastig om afscheid te nemen van vrienden en vriendinnen.
En ook wij nemen afscheid. Het voelt voor mij even dubbel. Want kom ik hier nog wel terug, na 20 jaar op deze camping te hebben gestaan? Het lijkt erop dat het tijd wordt voor iets anders. Daar hebben we nog even voor om over na te denken en te bespreken. Het is nu bijna tijd om te gaan. Sleutel in leveren en richting ons Zeeland. Onderweg nog een stop om te eten. En dan naar huis. 

oorknijpers

AARRGGG moeder, moeder, mama....Er klinkt een geschreeuw op uit de caravan., Ik ga kijken wat er aan de hand is. Als ik de deur van de slaapkamer opendoe staat onze jongste spruit te springen of hij een wedstrijd hoogspringen moet winnen. Hij gilt weer: een OORKNIJPER. Ik moet lachen en dat maakt hem nog meer in paniek. Ik moet hem serieus nemen. Mama er zitten allemaal oorknijpers. Het heeft zoveel geregend de afgelopen dagen en de zwemkleding hing buiten. Maar pleegje wilde zwemmen. Dus nam hij zijn spullen van buiten mee maar door de nattigheid waren er allemaal oorwurmen in gaan zitten. En pleegje denkt er natuurlijk niet aan om ze even uit te schudden buiten. Dus liepen er een paar over zijn vloer in de slaapkamer. Dat gaf even behoorlijk paniek.

De dag voordat we vertrokken was er één van veel wassen, opruimen en soppen. Maar zo rond de klok van 11 uur konden we zaterdag vertrekken. Met veel regen en storm en rukwinden. Wat waren we blij dat we geen tent hoefden opzetten. Het was uitladen, bedden opmaken en klaar. In de stromende regen boodschappen doen, binnen eten. Niet echt wat we voor ogen hadden toen we de vakantie boekten. Puur voor het gemak en het aantal kinderen hebben we gekozen voor twee caravans. Maar dat kwam dus nu goed uit. De eerste dagen tekenden zich dus met veel regen, afgewisseld met af en toe wat droog, onweer, windstoten. Maar we hebben vakantie. Uitrusten, uitslapen en lezen. Veel lezen. De kinderen hebben zich vermaakt met dvd kijken, op hun tablet spelen en als het even kan toch de camping op. De lange broeken en truien en jassen die ik had meegenomen zijn dus al goed gebruikt. 
Woensdag ontwaakte we met het geluid van mijn telefoon. Wij komen en brengen de zon mee. Onze dochter en schoonzoon kwamen op bezoek. Ja, die zon scheen bij ons ook al maar het duurde niet lang. Als snel vielen de druppels al weer naar beneden. Maar na woensdag knapte het op. 

En al die nattigheid geeft ook allerlei ongedierte. En dat vind pleegje het minst leuk aan kamperen. En ik moet zeggen : ik ook. 

Alle pleegjes genieten volop. De één zoekt vrienden en vriendinnen op en de ander heeft er wat meer moeite mee en plakt vast aan één van de andere pleegjes. Zo verschillend als ze zijn zo boeiend is het om mee te maken. Op de Barneveldse Markt mochten ze kiezen. Een zak stroopwafel kruimels van 2 euro of snoepscheppen voor twee euro. Op twee na kozen ze voor kruimels. De andere gingen scheppen. Vooraf waarschuw ik nog: laat het af en toe even wegen want je zak kan niet helemaal vol hoor. De één doet dat en heeft geschept voor 2,35. Maar de ander komt met een overvolle zak aan. Ik kijk haar aan en vraag waarom ze niet even heeft afgewogen tussendoor. Ze kijkt me verschrikt aan. Die meneer kan het er toch weer uitgooien? Zo werkt het niet dame. Dat is dus nog drie euro bijleggen van je zakgeld. Of je deelt de helft van de zak met de andere kinderen. Vrolijk gaat ze delen. Ze snapt het niet helemaal. Hij kan het toch terug gooien? Ik heb er niet met mijn handen aan gezeten. 

Mama, mag ik 50 cent voor de vossenjacht? Pleegje wil meedoen en ik loop even mee. Moet ik mee of is er al leiding. De vossenjacht is op de camping en de leeftijden zijn divers. Dus ik hoef niet mee. Als we staan te wachten tot iedereen is ingedeeld vraagt pleegje: in welk bos gaan we vossen zoeken? En zijn ze niet gevaarlijk? Ik kijk hem niet begrijpend aan. Ineens heb ik het door. Hij heeft nog nooit meegedaan aan vossenjacht en hij dacht dat hij echte vossen ging vangen. Als ik in de lach schiet wordt hij boos. Ik ga er even voor zitten en leg hem uit wat vossenjacht is. Ohhhhh, maar dan heb ik er al één gezien. ???Ja, daar in het zwembad zit een rare verkleedman met een hengel te vissen. Dat kan toch niet? Slim mannetje. 

De eerste week is inmiddels om. De temperatuur stijgt en we genieten. Van de rust, van de kinderen, van alle contacten die we hebben op de camping. We ontmoeten veel andere pleeggezinnen en dan is het een feest van herkenning. 
Het was een week waarin regen en zonneschijn zich afwisselden. Letterlijk en figuurlijk.
We zien uit naar wat de tweede week gaat brengen. 

vakantie!!

En dan is de vakantie al een week oud. Vakantie. Ja, maar hier gaat alles gewoon nog even door. De wekker, ja, die staat later dan gewoon. En dat scheelt al snel twee uurtjes. Met de pubers hebben we de afspraak gemaakt dat ze om 9 uur beneden zijn voor het ontbijt. Niet op tijd? Prima als je langer wilt blijven liggen, maar dan geen ontbijt. Verder zit de week nog vol met afspraken. En dan hebben we nog een lijst met dingen die moeten worden aangeschaft voor de vakantie.

De kinderen hebben deze week ook meegedaan met de evangelisatie sportweek. Dus André is iedere middag met de basisschool kinders naar Tholen gereden en 's avonds met de pubers. Vandaag was de afsluiting met in de middag een zeskamp en daarna pannenkoeken eten en nog een afsluitend programma in de avond. Ik dacht: heerlijk. Heb ik even een paar uurtjes het huis voor mezelf en kan ik opruimen, schoonmaken en koffers inpakken. Het liep wat rommeliger dan gedacht.

We hebben twee weken geleden een zwembad besteld. En dachten dat we dit zo neer konden zetten. Was er ook bij verteld dat dit kon. Maar dus niet. En daar gaat onze tuin weer. Er moet gegraven worden en een betonnen vloer worden gestort. En daar maakten ze vorige week zaterdag een begin mee en kwamen vandaag weer. Dus dan loopt het weer even anders dan gewoon. Maar het komt goed. Wij gaan op vakantie, maar ons huis blijft bewoond. Dus als ze verder willen kunnen ze verder. Dat wordt in elk geval nog niet zwemmen in de tuin.

 Alles is opgeruimd en schoon (voor hoelang?) en de wasmanden zijn LEEG. De laatste was draait. Dit gebeurt me bijna nooit. Wat ze morgen aan moeten ligt klaar. En iedereen ligt schoongewassen in bed. André maait nog even het gras en dan is alles klaar voor vertrek.  Morgenochtend de laatste was weg strijken en de auto inladen.
En dan kunnen we weg. Heerlijk even twee weken camping. Ik hoor overal nog gerommel op de slaapkamers. Ze zijn er al zo vaak geweest, maar het geeft toch weer spanning. Die slapen voorlopig nog niet. Voor het eerst hebben we twee caravans gehuurd. Dus geen tenten meer opzetten en luchtbedden oppompen. Dat scheelt veel werk en ook als het een keer slecht weer is liggen ze al heerlijk binnen.

Als ik naar de spullen kijk die opgestapeld in de veranda staan denk ik dat het nooit gaat passen in de auto. Maar we zullen zien.

Ik schrik wakker. Nu al geluid? Als ik op de wekker kijk zie ik dat het toch echt wel tijd is om eruit te gaan. De regen klettert tegen het raam. De wind giert. Is het zomervakantie of herfstvakantie?
Maar dan denk ik: laat ik mijn vakantievreugde beïnvloeden door het weer of ga ik gewoon genieten? Ik besluit het laatste te doen. De kinderen zijn stuiterig. maar ja, wat wil je ook. Onstuimig weer en dan op vakantie gaan. Inmiddels zit alles in de auto's. Ja het zijn toch twee auto's geworden. de bus en de auto. Het past er allemaal anders niet in. Nu de kids nog inladen en dan kunnen we gaan. Alle spelcomputer apparaten zijn opgeladen dus ook als het file gaat worden hebben ze wat te doen.
Vakantie........

laatste loodjes

Het is een tijd van afsluiten. De laatste keer kinderkoor, de laatste keer spel-therapie, de laatste keer onze stagiaire.  Allemaal in aanloop naar de zomervakantie. Even rust en even zo weinig mogelijk afspraken. Helemaal ontkomen doen we er ook weer niet aan. Maar ook onze pleegjes hebben vakantie nodig.
Afgelopen week mocht ik bij de diploma uitreiking zijn van onze stagiaire. Dat is leuk. Als je zelf ook onderdeel bent geweest van haar slagen. Leerdoelen waren er genoeg in ons roerige gezinshuis. Dus besloten we ook na de zomervakantie maar weer een stagiaire de kans te geven iets voor ons gezinshuis te beteken en andersom.
Twee pleegjes zijn de basisschool aan het afsluiten. Een nieuwe periode breekt aan. Het voortgezet onderwijs. Nieuwe fietsen., mobieltjes, kennismaken. Spannend allemaal maar ze hebben er zin in.
André is geslaagd voor zijn opleiding. Dat geeft in elk geval heel veel rust. En nog meer tijd om in het gezinshuis te steken. Ik merk wel dat de kinderen toe zijn aan vakantie. Zeker met dit warme weer. Ook de laatste schooldagen breken aan. Met een bruiloft van de juf en excursie in het voor uitzicht zijn die laatste dagen ook zo weer om.
Voor ons is het nog even druk. Nog steeds een pleegje thuis lesgeven. Voorbereiding voor de vakantie. Logeren regelen. Allemaal nog even naar de tandarts. Een pleegje van wie de beugel eruit mag. Een tijdelijke logeerplek regelen voor ons worstelende pleegje, waar hij even tot rust kan komen en ook wij even kunnen stabiliseren. De agenda heeft geen wit stuk meer over. Alles is volgepland.

Afgelopen weekend hebben we zelf even heerlijk nieuwe energie opgedaan. We zijn er samen even tussenuit geweest. Naar stichting De Arend in Duitsland. En dat was heerlijk. Het is al fijn als je even samen weg bent maar als je dan ook nog op een plek bent waar je niet hoeft te delen maar mag ontvangen.
 Het was vrijdag even druk. Eerst alle kinderen wegbrengen en daarna de fietsen inladen en weg, maar dat dachten meer mensen. We hebben er twee uur langer over gedaan dan zou moeten.
Onze fietsen zijn in elk geval goed ingereden. Want we hebben allebei inmiddels onze nieuwe fietsen met trapondersteuning. Heerlijk. Dan mag pleegje nog zo hard roepen: u bent toch geen oud wijf?. Daar hoef je niet oud voor te zijn.  Het is anders daar niet te doen om te fietsen. Nu hebben we een behoorlijke klim kunnen maken. Samen de natuur in en genieten. Even geen pleegjes (al gaan de gesprekken er dan toch soms weer over). Maar even geen zorg en geen boze buien en verdrietige kinderen. Even wij samen. Geestelijk nieuwe kracht opdoen. Opladen. Zoals ik de accu van mijn fiets oplaad. Zo heb ik ook mezelf weer mogen opladen. Thuis hol ik soms zo door in de waan van de dag dat ik vergeet waar het stopcontact is. Pas als ik leeg ben denk ik: o ja niet in eigen kracht maar in Gods kracht. En dan kan ik weer delen. Weer geduldig zijn en ook weer genieten van alle dingen. Soms gebeuren er voor mijn gevoel alleen maar vervelende dingen, maar als ik dan aan het eind van de dag mijn zegeningen tel vallen al die andere dingen in het niet. Moe? Was ik dat? Niet meer. Ik bruis weer van energie. Ik was alleen even vergeten waar ik die energie vandaan moet halen. Niet blijven staren op de onmogelijkheden, maar naar de mogelijkheden. Ik vertel het andere zo vaak, maar betrap mezelf erop dat ik het ook vaker tegen mezelf moet zeggen. Daar is zo'n weekend samen weg echt even goed voor. Soms gaan dingen die niet lekker lopen tussen je in staan. Maar dat is een keuze, of je dit laat gebeuren of je er voor waakt dat dit niet gebeurt. Als één kind zoveel energie vreet moet je dingen anders gaan doen en meer tijd nemen voor elkaar. En dat hebben we gelukkig kunnen doen.
Feit is dat er nu een stip is aan de horizon waar we naartoe gaan werken. Dat vraagt geduld. En dat is niet mijn sterkste kant.  

De laatste loodjes voor de vakantie. Ik weet zeker dat die best mee zullen vallen.