vakantiestress

Vakantiestress. Ieder jaar neem ik me voor om zoveel mogelijk van te voren te regelen en me niet druk te maken. Maar ieder jaar weer ga ik voor de bijl. Waarom heb ik dat? Of hebben alle vrouwen dat? Wat heeft het voor zin om alles netjes te willen hebben in huis als je toch weggaat? En voor ik er erg in heb sta ik alweer op de trap.Sop ik mijn ramen, zuig ik mijn plafond en muren (is volgens manlief echt een heel raar gezicht) en boen ik de vloer. Het geeft zo'n heerlijk gevoel als alles weer even een beurt krijgt. Maar ja, waarom net voor ik op vakantie ga? Het is zo'n soort drang. Het moet gewoon gebeuren.
Maar ik was begonnen toen de kinderen nog naar school gingen. Dus niet echt op het laatste moment. Maar deze eerste vakantieweek is ook best, laat ik het voorzichtig zeggen, enerverend. De kinderen moeten altijd weer even hun draai vinden. Zo zonder vaste dingen. Ook onderling geeft het nogal wat wrijving. En is de sfeer soms echt even mijn diepvrieskist. En dan lopen ook de schilders nog rond de deur en moeten de kinderen ook daar nog rekening mee houden. Al met al gaat het best. André houd de kids bezig, zover ze zich bezig willen laten houden. En ik doe de was, pak in en ruim nog maar eens op. Alles wat op de lijst te halen dingen stond is in huis. Van drie pleegjes zijn de koffers gepakt. Nog vier te gaan waarvan er twee zelf kunnen inpakken. We komen er wel.
Midden in de week lassen we een breekmoment in. Even een dagje weg met de kinderen die thuis zijn. Walibi Belgium Niet echt mijn ding meer om me te laten schudden in achtbanen, maar de kinderen genieten. Al laat ik me toch weer overhalen om een keer mee te gaan. En dan roepen ze nog: waarom gilt u?Deze is hartstikke langzaam en gaat niet eens over de kop.

 

 

 Nee, maar de rest van de dag heb ik maar gewoon in de zon zitten genieten en foto's gemaakt.                                                                      

 

Donderdag was een dag van inpakken. Spullen halen die nog op het lijstje stonden, en boodschappen doen.  En wassen, en nog meer wassen, want de rest van de koffers moest gepakt worden. Gelukkig doen de pubers het zelf maar toch moet ik zorgen dat alles is gewassen en gestreken. En dan moeten er ook nog zeven stuiterballen in het gareel worden gehouden. Uitgeblust stort ik in bed.

Vrijdag gaat de wekker om half 6. Om zes uur vertrekken de mannen. André en zoon en schoonzoon zijn met de bagage vertrokken naar Spanje. Ik ga nog even terug in bed maar niet te lang. Want ook het huis moet weer worden opgeruimd. Alles gepoetst en gezogen. Ondertussen verschillende "brandjes "geblust tussen de kinderen.

En nu? Nu is het 10 uur en ligt het spul op bed. (nog wel wakker allemaal)Alles ligt klaar. Er is geen stopcontact leeg. Mobiele telefoons, tablets, psp en wat al niet meer hangen in de opladers. Morgen om half 6 staat onze taxi voor. En dan vertrekken ook wij naar Spanje. Alleen doen wij er niet zo lang over. Wij gaan vliegen. de kinderen vinden het erg spannend. Twee hebben nog nooit gevlogen.

En thuis? Daar wordt goed op ons huis gepast en onze hond. Dus kan ik zo meteen met een gerust hart op vakantie.

Nu ben ik moe maar voldaan. Alles staat klaar. De mannen zijn ergens halverwege de reis.

Ik ga slapen. Fijne vakantie allemaal.                                                                                                                                                                                                                       

 

 

nog meer water

De laatste week. En dan VAKANTIE. We kijken er met z'n allen echt naar uit.
De afgelopen tijd was druk en ook deze week staat de agenda nog vol. Maar dan hebben we ook een paar weken een blanco agenda. (zoveel mogelijk dan)
Drie pubers hebben al vrij en met deze temperatuur is dat helemaal niet erg. Heerlijk zwemmen. ja, dat kan weer. Want anderhalve week geleden was ik gezellig een dagje uit met de overblijfmoeders. naar de Pluktuin. Tegen de tijd dat ik op school weer aankwam om de meisjes te halen kreeg ik de volgende foto's gestuurd van manlief.

Met de tekst: niet schrikken als je thuis kom.
Nou, die schrik kreeg ik al bij school. De zijkant van het zwembad is er met een knal uitgekomen. Het water zat er nog in en de binnenkant was nog heel. Dus het zwembad moest leeggepompt worden. Dat duurde bijna drie dagen. En toen kon het repareren beginnen. Het weekend hierna was het heel mooi weer. Balen voor de kinderen want nu konden ze niet zwemmen. Maar het is  inmiddels gemaakt en verstevigd zodat het niet nog een keer kan gebeuren. En toen weer vol laten lopen. Maar ze kunnen weer heerlijk zwemmen.

Deze tijd staat in het teken van voor het laatst. Voor het laatst overblijfmoeder zijn, voor het laatst gymhulp moeder, voor het laatst....Onze twee laatste pleegjes gaan van de basisschool af. We hebben er nog twee op de basisschool maar die zitten op speciaal onderwijs.
Mijn agenda heb ik dus nu echt nodig want alles zit niet in mijn hoofd. En dan mijn doe lijstje. Steeds als er iets in me opkomt schrijf ik het op. En dan ga ik boodschappen doen en vergeet ik mijn lijstje. En natuurlijk weer van alles wat daarop staat.

Het gevoel is dubbel. Vakantie. We zijn er allemaal aan toe. Geen wekker om kwart over zes. Heerlijk luieren. In de tuin genieten met een boek. Maar o wat zie ik er ook tegenop. Krijg ik het spaans benauwd als ik denk aan die vakantie. Zeker aan op vakantie gaan. Voordat ik alles heb ingepakt. Ze kunnen het best zelf maar ik wil toch die controle houden zodat ze niets vergeten. En dan gaat onze bagage al een dag eerder weg. Wat mag en kan in de handbagage als we gaan vliegen. En wat moet ik nog kopen voor we weg gaan. En wanneer maak ik het huis schoon. En dan al die kinderen.
Vakantie hebben is voor ons gezinshuis ouders hard werken. Wil je net lekker samen even buiten zitten genieten van een wijntje en de rust in de tuin. Komt er vanbinnen: ik verbrand van de hitte hier en kan niet slapen. Of gaat er één liggen zingen, terwijl de andere kinderen slapen. Leuk dat je vrolijk ben maar doe dat morgen maar. Je loop nog honderd keer heen en weer.

Alles moet voorspelbaar zijn voor deze kinderen. Wat gaan we morgen doen? Hoe laat gaan we weg en waar gaan we heen? Een antwoord als: we zien wel hoe het loopt kunnen ze zo van gaan stuiteren. Maar ook het weten geeft gestuiter. Dus soms kiezen we ervoor om niets te zeggen totdat we weg gaan.
 
En toch kan het soms. Genieten. Zoals zaterdag. In de zon in de tuin. Heerlijke rust. Genieten.
Dat gaat in Spanje vast goed komen. We gaan ervoor, om deze kinderen een fantastische vakantie te bezorgen.  En als dat lukt dan hebben wij ook vakantie.
Nu eerst de laatste week nog......

dweilen met de kraan open?

Eindelijk..rust. Ik probeer al een tijdje mijn hoofd leeg te maken. Even gewoon tot rust te komen, maar het lukt niet erg. Niet bij de Oesterdam, niet in de tuin, niet in mijn kantoor. Het zit gewoon in mijn hoofd. Mooi, heb ik vanmorgen een vrouwenochtend geleid over loslaten. maar ik bak er zelf niks van. De laatste weken voor de zomervakantie breken aan. En dan is het druk. Allerlei dingen moeten worden afgesloten, en aangevraagd. kennismaking hier, evaluatie daar. Dat is allemaal te doen en heb ik best onder controle. Maar als daarbij ook nog de een na de andere school belt of mailt of een gesprek wil over het gedrag van onze pleegjes, en ook in ons gezinshuis het gedrag niet om over naar huis te schrijven is. En dat ook de sfeer hierdoor behoorlijk beïnvloed wordt. Pff. Dan is het ineens gewoon even op. En natuurlijk is het goed en fijn dat we op de hoogte worden gehouden door de scholen. Dat moet ook. Maar het was net of alles ineens tegelijk kwam. Ik heb gewoon even het gevoel dat ik aan het dweilen ben met de kraan open. Waar doe ik het voor?

Tijd voor gezinsberaad. Ik gooi het na het eten in de groep. Ik weet niet wat jullie ervan vinden maar ik ben klaar met dat gedrag en die telefoontjes en mailtjes en chagrijnige gedoe hier. Ik vind het hier niet leuk meer. Jullie?
Zeven hoofden draaien ineens naar me toe. Hé, ik heb hun aandacht. Eindelijk. Meestal moet ik schreeuwen om verstaanbaar te zijn, maar nu is iedereen ineens stil. Onze jongste aanwinst weet niet wat er gebeuren gaat, maar de andere pleegjes kennen deze gesprekken wel. En die zijn soms even nodig om iedereen weer even stil te zetten bij wat we eigenlijk aan het doen zijn.

Nou, we mogen ook niks en daarom ben ik altijd boos. En u scheld altijd!!
Oké, ik voel me soms ook net een politieagent. Maar willen jullie dingen leren? Eh, ja ik wil best iets leren, maar soms lukt het gewoon niet of ik heb geen zin om te doen wat ik moet doen. Das eerlijk.
Na een half uur heeft iedereen zijn zegje wel gedaan. Van ik mag niks en u bent te streng komen we uit op : regels zijn nodig om dingen te leren en we hebben daar niet altijd zin in. Op mijn vraag hoe we in elk geval weer een gezellige sfeer kunnen creëren in huis is het even stil. Dan komt er eerst weer een aanval op de regels. Op de computer als ik het wil. Geen oudertoezicht en tijdslimieten meer. Ik schud mijn hoofd. Nee, sommige regels zijn niet aan te tornen. Die blijven voorlopig zoals het is. Laat eerst maar verantwoordelijkheid zien op andere gebieden. Maar dan komt ons wijze pleegje. Die toegeeft soms gewoon lui te zijn en geen zin te hebben om iets te doen. Maar het echt wel wil en er ook zijn best voor doet. Zijn idee is om van de speelkamer, die nu voor kleine kinderen nog is ingericht, een chillhok te maken. Want nu hebben we alleen nog maar pubers. Op ons jongste pleegje na, maar voor hem kan best wat speelgoed blijven staan. De speelkamer is best groot. En misschien kunt u daar dan een boekenkast in zetten met boeken voor ons en een abonnement op de Donald Duck en een hangbank. Mijn mond valt even open. Kijk zo komen we ergens. Dit is iets waar ik concreet iets mee kan doen. Super idee pleeg. Het is soms lastig voor onze pleegje om zo buitenaf te wonen. Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen. Even naar vrienden gaan is er niet bij en die vinden het vaak ook te ver om naar ons te komen. Dus ze zijn ook veel aangewezen op het gezinshuis en de kinderen die daar wonen. En gaat pleeg verder. Dingen met elkaar doen vinden we ook leuk. Dat kunnen best vaker doen. We hebben de afgelopen tijd een paar keer met elkaar gefietst met als afsluiting en beloning een ijsje eten. En ja, daar genieten ze echt van. Ik vind het zo knap dat ze onder woorden kunnen brengen wat ze anders zouden willen en wat ze moeilijk vinden maar ook dat ze wel snappen dat ze dingen moeten leren. En wat we nu eigenlijk gedaan hebben is hun gedag spiegelen. Wat zijn de gevolgen van jou gedrag als je je niet aan de regels houd. maar ook luisteren naar wat zij te zeggen hebben. En dat ook serieus nemen. Waarom laat ik het dan toch zo oplopen voordat ik aan de bel trek en roep: gezinsberaad.!
Nog dezelfde avond beginnen twee pleegjes met het opruimen van hun kast. Vuilniszakken afval, kapotte spullen en kleding komt eruit. Dat ruimt op. Ja, zegt pleeg waarbij het kwartje al een poosje gevallen is. Als je het steeds opruim is het zo gedaan en het is echt heel fijn als je uit school komt en je kamer is gewoon netjes.

Dweilen met de kraan open? Nee hoor. Moet je kijken wat onze pleegjes al geleerd hebben. Als ik terug denk aan de eerste dag dat ze mijn huis binnen stapte. Onzeker, boos, verdrietig, angstig..
Dan zie ik nu een stel opgeschoten pubers. Stabieler, zekerder, blij. En dan is het soms even buffelen. Maar het is zo super dat we ook dat gewoon met elkaar kunnen bespreken. Deze mama is er even klaar mee en moe van. Maar toch ben ik trots op jullie en hou ik van jullie.
En dat klaart de lucht weer even. En dan komt er rust in mijn hoofd.
En dan mag ik het ook steeds weer bij God brengen. Ik weet het soms even niet. Hoe ik ze moet bereiken. Of ik het wel goed doe. Maar Hij wel. Hij beloofd het. Mijn oog zal op je zijn. Waar je ook heen gaat. In wat voor omstandigheden je ook komt. Hoe moeilijk en zwaar het soms ook is. Hij is erbij en bij Hem mag ik echt tot rust komen.

Al is er dan straks wel werk aan de speelkamer. Straks..ergens na de vakantie denk ik maar zo.

(Foto met toestemming geplaats van de kids waarbij onze nieuwste pleeg er nog niet bij staat. )

wateroverlast

Mama, mama hoort u dat niet? Pleegje komt aan rennen. Ik zit in mijn kantoor en hoor vaag in de verte het brandalarm. Direct gaan alle alarmbellen rinkelen in mijn hoofd. Ik ren achter hem aan en in de woonkamer gekomen zie ik water, water en stoom. Ik ren de trap op. Ik ben nog in de veronderstelling dat iemand de kraan open heeft laten staan, maar het is nog erger. In de kamer van een ander kind is de wastafel van de muur komen zetten en ligt midden in de kamer. De warm water leiding spuit onverstoord zijn water de kamer in waardoor er stoom ontstaat waarop het brandalarm weer is afgegaan. André is inmiddels ook binnen gekomen en ik roep dat de hoofdkraan dicht moet. Als het spuiten stopt druppelt mijn plafond nog door. ik weet even niet waar te beginnen, en stort ook even op een stoel. Het huilen staat me nader dan het lachen.  Pleegje haalt direct emmers en handdoeken en begint te dweilen. De slaapkamer staat blank en mijn woonkamer staat blank. André begint in de woonkamer te dweilen. Ik had deze ochtend zoveel in de planning om te doen, maar daar kwam dus even niet van. Gelukkig waren we thuis anders had het leed helemaal niet te overzien geweest. Na een dag is het plafond uitgedruppeld en kunnen we de schade goed zien. Afgezien van een kapotte wastafel met meubel is het plafond ook een groot stuk beschadigd. Het bladdert en vertoond gele vlekken. Onze gezinsfoto op canvas die in de kamer hing zit vol met bruin gele strepen. Gelukkig hebben we op de slaapkamer zeil en in de woonkamer plavuizen.

Het is de afgelopen weken druk geweest.
Eerst hadden we het overlijden van de oma van André. Vijf generaties waarvan er nu één helemaal weg is. Naast het gemis overheerst de dankbaarheid voor wie ze was. Lange tijd kon ze al niet meer doen wat ze vroeger deed. Toen onze kinderen nog klein waren gingen we regelmatig een dag naar de stad of naar de Intratuin. Wat kon ze hiervan genieten. Ze was graag onder de mensen en met haar fiets naast haar was ze vaak op het dorp te zien. Herinneringen blijven en daar kijken we ook met dankbaarheid op terug. De pleegjes hadden allerlei vragen. Het houd ze echt even bezig. Wat gebeurt er als je wordt begraven? Wat doe je allemaal? Ook voor hun was ze een oma en hoorde ook de pleegjes er helemaal bij.

Rondom het huis is het voor de kinderen even afzien. De schilders zijn begonnen (het begon goed de eerste week). Maar met het mooie weer was het omkleden en hup in het zwembad. De afgelopen week lag het schilderen stil want er kwam een beetje erg veel regen uit de lucht vallen. Maar er is beter weer op komst dus dat komt vast goed.

Nu we een paar dagen verder zijn is de schade aan het plafond groter dan we dachten. Ook bobbelt de vloer in de slaapkamer op. Door alle rommel raken ook de kinderen een beetje van de kook. Ze stuiteren en maken ruzie en maken de rommel alleen maar groter. En dan zijn ze ook nog bezig met de schuldvraag. Is het de schuld van pleegje dat de wastafel uit de muur komt?

Na al het minder goede nieuws was er ook goed nieuws.
Thirza is geslaagd. Onze jongste telg is geslaagd en kan beginnen met haar kappersopleiding.
Eerst nog vakantie vieren. Dat doet ze al een aantal weken, maar dat is ze nog niet echt zat. Natuurlijk zijn we super trots op haar. Ze heeft best veel moeten verzuimen het afgelopen jaar en wij en school waren weleens erg bezorgt of ze het allemaal wel zou halen. Maar zie het resultaat. Een super cijferlijst.

pubers

Zon op de auto. Nieuwe Opwekking CD aan. De opgewonden stemmen achter in de auto, de zweetlucht, piepjes van mobieltjes. Op weg naar Opwekking. Spanning voor de vier oudste pleegjes die ik mee heb. André blijft thuis met de jongere kinderen en de kinderen die zo'n groot evenement niet aan kunnen. Teveel van alles. Dus is de rust thuis beter.
Dit is het beeld van alle dag aan het worden in ons gezin. Dit jaar weer twee kids naar het voortgezet en ons gezinshuis is een echt puber huis. Met alle daarbij horende perikelen.
Hangende pubers overal. In de bank zit je niet maar hang je. Alleen, met elkaar, over elkaar heen of ondersteboven. Maakt niet uit. Je hangt. Is het wat beter weer dan verplaatst de hang jeugd zich naar de tuin en hangen ze in de tuin. Ben ik op zoek naar een plek om te zitten kan ik die meestal niet vinden. Want overal hangen ze en nemen ze dus meer ruimte in dan nodig is. Als ik vraag of ik ook even mag zitten en of ze een beetje stiller willen zijn verplaatst de boel zich naar de speelkamer.  En met in hun handen vastgeplakt hun mobiel. Als de één iets grappigs heeft gevonden duiken ze met z'n allen op dat ene mobieltje. En dan heb ik het nog niet over die lucht gehad. Die lucht die pubers soms verspreiden. Want onze pubers hebben bijna allemaal een hekel aan douchen. Dus dat doe je zeker niet een keertje extra als je niet fris meer ruikt maar spuit je gewoon een fles deo leeg op je kleding. Dat dit niet bepaald een lekkere geur verspreid ruiken ze niet. En als je er al iets van zegt kijken ze je aan of je chinees tegen ze praat. Of dat je het over iemand anders hebt. Ze kijken soms zelfs niet op van hun mobiel maar brommen wat onverstaanbaars als antwoord. Om dan weer onverstoorbaar door te gaan met waar ze mee bezig zijn. Hangen, lachen, veel lachen, kibbelen. Ook dat ja, veel kibbelen.
En toch geniet ik zo van dit stel. Zo gegroeid en vaste grond gekregen. Zo hun eigen weg leren kiezen. Het weekend was nat en koud, maar zo goed om dit met elkaar te beleven. En dan zie je soms ook weer even hun kwetsbaarheid. Hebben ze je nodig weer zo hard nodig omdat alles weer even eng en onbekend is. Ik moest zelf echt even aanpakken. Want alles moest, omdat het regende, in de tent gebeuren. En daar moest dus ontbeten worden. Ik zag mezelf al liggen tussen de beschuit kruimels en hagelslag. Maar ik had geen keus. Ik kon ze moeilijk buiten zetten in de regen. En het viel eigenlijk allemaal best mee. Op het inregenen na dan...Nat kussen, extra dekbed nat.
En toen moest er worden opgeruimd. En dan komt dat heerlijke pubergedrag weer om de hoek kijken. Helpen? Ehh, oh ik wist niet dat ik moest helpen. Moet IK dat doen dan?
Maar al met al heb ik een heerlijk weekend gehad.
Het is iedere dag weer leven bij de dag. Iets plannen lukt vaak niet omdat er altijd wel iets gebeurd.
En toch probeer ik iedere dag weer te kijken naar alles wat wel goed ging. Naar al die mooie momenten die er iedere dag weer zijn. En als het soms even zwaar is? Ik het soms even niet meer weet? Omdat we iedere week geconfronteerd worden met kinderen die een plek nodig hebben en er geen plek is. Omdat er zoveel mensen op ons pad komen die bijna bezwijken van zorgen rondom hun kinderen. Omdat ik voor de zoveelste keer hetzelfde moet zeggen en uitleggen. Dan mag ik het weer loslaten en bij God brengen. Het leven met en begeleiden van kinderen met een bijzondere zorg vraagt veel van ons. Maar zolang ik mijn oog gericht mag houden op God die mij steeds weer energie en liefde geeft kan ik er ook zo enorm van genieten.
Ik kreeg van iemand het volgende lied mee en dat sprak me zo bijzonder aan.
Het bemoedigd mijzelf maar het is ook zo toepasselijk voor onze kinderen. Die zoveel krampachtig willen vasthouden omdat dat hun veiligheid geeft. Loslaten voelt zo eng en onveilig. Leren vertrouwen is zo moeilijk.

https://www.youtube.com/watch?v=KxLoRuQiy1g

Je houdt je op de been
iedereen verwacht dat je sterk bent
Maar het leven raakt je soms vanuit het niets
je kunt amper overeind blijven staan
Als je moe van het vechten bent
Gevangen door je eigen controle drang
Ik zeg je: Er is vrijheid in overgave
Laat het los en laat het gaan.

Wanneer je neergeknield wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg
Weet dat je niet alleen bent,
Stop met vast te houden en laat je vasthouden door Hem
Jouw wereld valt niet in elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden
Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden

Als je gericht bent op de storm
zul je je afvragen of Ik nog van je hou
Maar als je ogen gericht zijn op het kruis
weet dat Ik altijd ben en ik dat altijd zal blijven

Er zal geen traan worden verspild
En na verloop van tijd, zul je begrijpen
ik creëer nieuwe en mooie dingen vanuit de as
je leven is in Mijn handen

Wanneer je neergeknielt wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg.
Weet dat je niet alleen bent,
Stop met zelf vast te houden en laat je vasthouden door Hem
Jouw wereld valt niet uit elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden\Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden
Door Hem

Hef je handen op, richt je blik op Mij
in de storm zul jij Mij vinden
En waar je bent, ik hou van je en ken je hart
Kom bij Mij en vind rust in de armen van de God
die je niet zal laten gaan

Wanneer je neergeknield wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg
Weert dat je niet alleen bent
Stop met zelf vast te houden en laat je vasthouden door Mij
Jouw wereld valt niet uit elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden\Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden
Door Mij

nieuw pleegje

Tienduizend redenen tot dankbaarheid. Het lied galmt nog na in mijn hoofd als ik even later buiten zit. Even in de zon. na al die kou, regen en zelfs natte sneeuw, is dit een verademing. De kinderen dartelen in de tuin. Ze zijn vrolijk en zijn blij eindelijk weer buiten te kunnen spelen of gewoon even zitten. Tienduizend redenen tot dankbaarheid. Soms denk ik (of voel ik me zo) dat ik geen enkele reden heb. Dan ben ik moe en even klaar met de rommel, de was en de strijk, de enorme hoeveelheid boodschappen, kibbelende kinderen, brutale monden en alle verdere grote en kleine zorgen. Dan denk ik: is dit het nu? Ik kijk naar de kinderen, spelend in de tuin, elkaar overschreeuwend om toch maar gehoord te worden, en dan ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik voor deze zeven kinderen mag zorgen. Ik ben erbij als ze verdriet hebben, als ze blij zijn, bij hun successen en opgroeien. Dan ben ik dankbaar, zelfs als ons gezinshuis schip zich op dit moment aardig in zwaar weer bevind. Sinds een week is er een nieuw kind. Alle kamers weer gevuld. Maar oh wat geeft dit toch telkens weer een heftige reactie. Kibbelen over wie er al het langst in het gezinshuis woont, over de regels die de één al wel kent en de ander nog niet, over vakantie die ze al dan niet gehad hebben. Niet onder willen doen voor elkaar. Ik snap het allemaal wel, maar na zo'n dag ben ik blij dat ze in bed liggen. En dan is het ook nog vakantie.Dus die bedtijd is ook wel wat later dan anders. Dus veel tijd voor onszelf is er op dit moment niet. Maar dan zijn er van die mooie momenten die de dag weer kleuren.
Woensdag zijn we gaan bowlen en daarna wokken. En wat genieten de kinderen dan. En ik natuurlijk ook.

Afgelopen vrijdag ben ik met de kids naar een survival hal geweest. Als ik ze dan zie genieten. Hoog bovenin ben ik het gekibbel op de heen reis alweer vergeten.

Ons nieuwe pleegje heeft zijn plekje al aardig gevonden. Natuurlijk is er nog veel aangepast en gewenst gedrag. Maar toch is de klik er met de andere kinderen. En zijn jongste broertje woont ook al bij ons. Dus wennen gaat dan een stuk makkelijker. Na een paar dagen vroeg hij: Jenny waarom doet u steeds een ander verhaaltje? Ik kijk hem vragend aan. Een ander verhaaltje? Wat bedoel je? Nou, als we gaan eten mag je nog niet beginnen en dan gaat u eerst een verhaaltje doen. Oh, bedoel je dat. We bidden dan eerst en danken voor het eten. Is, als ik erover nadenk, heel raar voor een kind dat dit niet heeft meegekregen en al wat ouder is. Gaan al die mensen ineens zomaar hun ogen dicht doen en gaat er iemand zitten praten tegen..ja tegen wie. En dan zijn er zes andere pleegjes die het wel even uitleggen. Zo maande onze jongste zijn papa toen hij een belcontact had om ook te bidden. Papa begreep hem eerst niet. Pleegje vroeg: kent u de Heere? Na even nadenken vroeg papa: bedoel je God? Ja die bedoel ik. U moet wel bidden hoor want God helpt je dan echt: zegt pleegje overtuigend. Worden als een kind. Ik zie het letterlijk gebeuren. Zo onbevangen als ze nog zijn.
Vakantie. Het is maar wat je ervan maakt. Wat langer op bed. Wat minder in huis doen en iedere dag iets leuks doen. Koekjes bakken, een filmochtend of middag, bowlen of een dagje uit. We maken er wat leuks van ook de komende week. Na allerlei dingen regelen voor ons nieuwe pleegje, boze buien, kibbelende kinderen en kotsende kinderen (ook dat hadden we nog) komt er zeker een eind aan de vakantie. En die sluiten we af met een vrij weekend. Heerlijk vooruitzicht.

En dan krijg je ook nog eens zo'n geweldige bos rozen van manlief.
Ondanks alle storm in ons gezin en gezinshuis ben ik zo trots en dankbaar. Tienduizend redenen? Ontelbaar veel redenen tot dankbaarheid.
.

logé en sweet sixteen

Kwijlvlekken op mijn schouder, etensresten, lange vingerplakzooi, overals speelgoed, spullen wegzetten en een korte nachtrust. Ik weet het weer. Zo was het met een bijna 1 jarige. We hadden onze kleinzoon te logeren een nachtje. en dan weet je ineens weer. Dit was het, zo voelde het. Maar het maakt niet uit. Laat maar die vieze kleren, die nachtrust. Wat is dit genieten. Als ik 's morgens zijn gebrabbel hoor als hij wakker is. Even tussenin maar dan is het gedaan met slapen. Handjes en nageltjes klauwen in mijn gezicht. Geluidjes die gefabriceerd worden. Uren kan ik ernaar kijken, maar dat laat hij niet gebeuren. Eruit. Over de vloer en alles open maken. Ondernemend mannetje. Kind van mijn kind. Ik raak niet uitverwonderd. Dat we dit mogen meemaken. Mijn dochter steunt. Ik ben zo moe. Eindelijk kan ik weer eens uitslapen. Een kadootje voor ons. Even voor dit mannetje te mogen zorgen. Zijn oogjes glimmen ondeugend en kijken rond. Wat zal ik als eerste eens gaan pakken of opentrekken? Als een razende vliegt hij over de vloer.  Kruipend of op zijn auto. Als de hond iets te dichtbij komt knijpt hij zijn oogjes dicht. omdat het best kriebelt die snuit. Een feest van herkenning. Onze kleinzoon. De pleegjes vinden het prachtig. Maar de meeste zijn het ook snel beu. Op één na. Die komt steeds weer om te helpen. Als hij in bad gaat zit ze erbij om te spelen en hem bezig te houden. Als hij eten moet wil zij het hem geven. Als hij het even zat is haalt ze speelgoed en houd ze hem bezig. Haar geduld is eindeloos met dit mannetje.

Beschadigd meisje. Maar zo lief en zorgzaam voor dit mannetje. Zo te kunnen geven wat ze zelf heeft gemist. Het is zo goed voor deze kinderen om zo'n klein mannetje te zien opgroeien. Ze zien hoe je normaal begrenst en leert wat wel en niet mag. Te leren om liefde en geborgenheid te geven.

En dan was er nog een feest. Onze jongste telg 16 jaar. In het geheim hadden we een surprise party georganiseerd. Ik kom altijd overal achter hoor, voor mij kan je niets geheim houden, ik heb alles door: riep ze altijd. Nou, dit was dus echt een verrassing en ze had niets door. Niet dat het gemakkelijk was. Want tijdens het klaarzetten van alles zaterdagmiddag wilde ze ineens even naar huis. En als ze iets in haar hoofd heeft krijg je dat er niet gemakkelijk uit. Wij haalden opgelucht adem toen het avond was en alle vrienden en vriendinnen en familie er was en we een berichtje kregen van onze vriendin die als taxi zou fungeren dat ze onderweg waren.  Met een smoes had haar vriend haar meegenomen. Geblinddoekt. En dat is helemaal niks voor iemand die graag de regie heeft. Toen ze in de tuin stond en haar blinddoek af mocht schrok ze zich naar. Het is een super leuke avond geweest. En dan gaan na haar examen de scooter/brommer perikelen beginnen. Deze week en volgende week nog hard blokken en zich door het examen worstelen en dan genieten van een heel lange vakantie.