chaos, rommel en gezelligheid

En dan is het al weer de vierde week dat de kinderen naar school gaan. Het heeft veel onrust, gestuiter, gemopper en discussies opgeleverd. Maar langzaam komt er rust en structuur. Ook voor mij is het even wennen. Nu er geen kinderen meer heen en weer gereden moeten worden en ze zelfstandig naar school gaan geeft dit enerzijds meer rust. Niet meer op de klok letten. Maar anderzijds komen ze nu op ongeregelde tijden thuis. Een nieuwe fase richting zelfstandigheid. ik probeer wat meer afstand te nemen van het opruimen van hun kamer. Dat is echt mijn dingetje. Ik vind het zo belangrijk dat die netjes is en opgeruimd. Maar waarom vind k dat? Ik heb er mezelf mee als ik hierover steeds de strijd aangaat. Stapje voor stapje leer ik dit los te laten en bij de pubers te laten. Het is jouw kamer. Als je de was daar houd liggen wordt het ook niet gewassen. Maar als dan de kast leeg is komen ze bij mij zeuren. Pech dan. Als je het iedere dag gewoon in de wasmand gooit is het op tijd weer gewassen. Schoolspullen kwijt? Ik zoek niet mee. Het is jou rommel en jij kiest hiervoor. En ik moet bekennen dat sommige kinderen gewoon beter gedijen in een rommel. Mijn theorie is : rommel in je kamer , rommel in je hoofd. Maar als een kind al rommel in zijn hoofd heeft en gewoon chaotisch is dan is het ook terug te zien in de kamer. En dat moet ik niet willen veranderen, zeker niet als zij zich daar prettig bij voelen. Ik geeft ze mee hoe ik het graag zou willen zien. Maar dit is toch echt mijn referentie kader. Want wat is norm? Maar oh wat vind ik het moeilijk als ik die kamers zie om mijn mond te houden. Chaos zie ik ook terug in het maken en op orde hebben van het huiswerk. Is het een uur voordat ze naar bed moeten en moet er ineens nog iets opgezocht worden op internet en uitgeprint. Uiteindelijk is moeders dan bezig om het op orde te krijgen want het lukt niet. Dan is er weer een fietssleutel kwijt. Dan weer een portemonnee. En dan de strijd om mobiele telefoon gebruik. Erg veel rust geeft het niet nu ze ouder worden. Maar toch. Als dan alles de deur uit is daalt de rust in huis neer. Soms nog met strubbels, want dan bellen ze na een kwartier dat één van de pubers is gevallen en niet meer opstaat. Er is al iemand bij die 112 wil bellen maar ons andere pleegje weet al hoe dit kind in elkaar steekt en zegt: ik bel mijn moeder wel even hoor die komt wel. Zo blijf je bezig maar toch ondanks dat hebben we ruimte in onze agenda gekregen. Ik weet niet hoe het komt want alle andere afspraken rondom de kinderen lopen gewoon door. maar we zijn anders gaan plannen. Een dag in de week plannen we geen afspraken. Die dag is voor ons samen. En dat is super. Naast onze maandelijkse vrije weekend ook een dag in de week te hebben waarin je samen iets kan gaan doen.
 
Zo gingen we een dagje uit met onze kleinzoon. Heerlijk genieten zonder de andere kinderen die aandacht vragen. Naar Blijdorp

 

 

En vierden we nog verlaat het jubileum van mijn schoonouders. 50                    jaar getrouwd. Dat was al in april maar door het overlijden van oma is het dagje weg er nog bij ingeschoten. De pleegjes genieten hier enorm van. Het is goed     om te zien dat ze een band proberen aan te gaan en het ook voor hun echt        opa en oma zijn. Ze horen erbij en dat is zo belangrijk voor deze kinderen. Het   is zo ingewikkeld om met twee families te moeten leven en soms gewoon niet    weten waar je bij hoort.  Voor mijn schoonouders was er een mooie rit in de      koets. En het was prachtig weer.                                                                                              

 

 

 

En ben ik aan een opleiding begonnen. En dat vind ik nog het meest spannende. Gaat het me lukken om na zoveel jaar het leren weer op te pakken. Ik ben ook niet echt een ster geweest in leren. Ook in mijn hoofd was het chaos en mistte ik de concentratie. Maar deze opleiding is werk gerelateerd en daarom lukt het me wel om in de stof te duiken. Een dag school is pittig. Maar het huiswerk nog meer. Deze module ging over ongewenst gedrag. Hoe toepasselijk in ons            gezinshuis. Uiteindelijk moet ik een opdracht maken over dit onderwerp met een voorbeeld uit de praktijk. En laat ik die nu voor het uitkiezen hebben. Dus ook    enorm leuk om hiermee bezig te zijn.  De kinderen vinden het echt raar. mama naar school. "Nou, dan weet u ook hoe het is om naar school te gaan en zover te fietsen": zegt een pleegje. Ik lach." Denk je dat ik vroeger nooit naar school ben geweest? En ik moest een uur fietsen en had geen mobiele telefoon zodat ik bellen kon als ik een lekke band had".  "Dat zou ik echt niet kunnen overleven hoor": zucht pleegje. "Nou, dan zit je nog niet bij mij op school. daar kan ik bijna niet leven. Als ik mijn handen beweeg heb ik al een waarschuwing en ik kan bijna niet meer ademhalen omdat ik dan een waarschuwing krijg."   Zo gaat het geklaag over school en hoe zwaar ze het allemaal hebben nog even door. maar als ze een week vrij hebben zijn ze toch ook weer blij dat ze weer naar school kunnen.                                                                                        

Het blijft steeds weer een zoektocht in iedere levensfase van de kinderen naar de gebruiksaanwijzing van het betreffende kind.  Allemaal zo anders. Verschillende achtergronden en verschillende problematiek. Ik kwam hiervan zo een mooi voorbeeld tegen wat illustreert hoe anders onze verschillende kinderen zijn. Hoe het in hun hoofd toegaat bij bepaalde problematiek of                 stoornis. Liedjes waaruit blijkt dat ik, ook als het gaat om regels, steeds weer moet kijken wat ieder kind afzonderlijk nodig heeft en aankan.

 

Autismelied:

Drie maal drie is negen       

ik zing hier mijn eigen lied.

Zing ik dan door alles heen

Dan merk ik dat toch niet. 

 

ODD-lied

Drie maal drie is zeven         

Ik vind dit een heel stom leid

Als je wilt dat ik dit zing       

Dan zing ik dat dus niet!       

 

ADD-lied

Drie maal dr...hé een vogel!  

                 Zingen?..Oh ja. Drie maal drie is negen  

Ieder...mooi weer buiten zeg!

           Wat? Oh ja...Ieder zingt z'n eigen lied

                          Drie maal ..ehhh. Wat deed ik hier ook alweer?

 

ADHD-lied 

              DRIE MAAL DRIE IS NEEEEEGEEEEN!!!!!!!!!!!!!   

           IEDER SCHREEUWT Z'N EIGEN LIED !!!!!!!!!!!!!

                  IK ZING DIT LIED WEL HONDERD KEER!!!               

WANT STOPPEN KAN IK NIET!!!!             

 

(auteur van de liedjes is onbekend)

 

 

                                

 

 

einde vakantie

Thuis. Nergens beter dan thuis. Heerlijk in je eigen bed. Ook al hadden we een heerlijk huis in Spanje. Toch gaat er niets boven je eigen huis.
Nog drie weken te gaan. We zijn nog maar op de helft. Als ik erover nadenk bekruipt me het gevoel van: hoe kom ik hier door ?
De eerste thuisweek is even wennen voor de kinderen en voor ons. Het Nederlandse ritme zit er al snel weer in. Tijd is weer een belangrijk ding. Afspraken staan ook weer in de agenda. Daar ontkomen we toch niet helemaal aan. De vakantiewas viel mee. Veel kleding is er niet gebruikt en ik had ook een wasmachine daar. Het bijwerken van de administratie was meer werk.
Twee pleegje gaan na de vakantie beginnen aan het voortgezet onderwijs dus gaan we eerst maar op schoolspullen uit. Eerst met de één. Samen op stap. En de andere keer met de ander. En ze zijn goed geslaagd. Gelogeerd werd er ook nog. En na de eerste thuis week hadden we een vrij weekend. En dan zal je denken. Nou ja zeg. net vakantie gehad. Maar voor ons was vakantie ook gewoon hard werken soms. Dus waren we ook echt wel even toe aan tijd samen. En dat was heerlijk. Dochter en schoonzoon kwamen in huis en dat bespaarde ons weer een hele vrijdagmiddag rijden om alle kinderen in het logeergezin te brengen. En de kinderen genieten ervan.

 Zo rolden we de tweede week in. En daar hadden we dus de Spaanse hitte nog een keer. Niet helemaal want in Spanje was het beter te doen. Hier wordt je zo loom van de warmte. Het zwembad is veel gebruikt en de week vloog om.
Vrijdag kwam pleegje thuis. Ze had gelogeerd bij onze dochter. En nu bleef onze kleinzoon een nachtje logeren. Wat is dat genieten. We vierden dat weekend ook de verjaardag van pleegje. Hij wilde graag gaan wokken, dus dat was ook voor onze kleinzoon genieten. En met zoveel aandacht heb je het toch gewoon naar je zin.

Inmiddels is de laatste week aangebroken. Zeker door het mooie weer is het best snel gegaan. Toch zuchten we om tien uur 's avonds echt weleens. Pff, wat een dag. Boze buien, ruzies, verveling, rommel maken en niet opruimen. Maar dan ook weer ineens: ik wil de taak om de hond uit te laten wel overnemen van degene die aan de beurt is hoor. Kom maar Luca, ik ga je uitlaten. Ik pak even je hengsel hoor.
En zo is er een eind gekomen aan de vakantie. Met een lach en een traan. Plezier maken en ruzie maken. Het leven van alle dag begint weer.

Maandag vroeg de wekker. Au, dat doet even zeer zeg. Maar als je denk dat ik nu de vlag al uithang heb je het mis. Van de zeven gaat er nog maar een echt heel de dag naar school. Als hij klaar is en wacht op de taxi, en nog eens wacht gaan we maar eens bellen. ??Nee hoor, pleegje is niet aangemeld. En dan mag ik hem ook niet ophalen. Dus André moet hem zelf gaan brengen. Maar voordat hij vertrekt staat er wel een taxi voor. Maar de verkeerde. Voor pleegje die nog vrij heeft. Die gaat naar een nieuwe school en heeft vandaag alleen kennismaking. En dan de pubers. Vijf stuks. Zij moeten hun boekenpakket halen en rooster. Als de avond aanbreekt en mijn tafel vol ligt met boeken en kaftpapier verlang ik naar rust. Wat een dag.

En nu is het stil. Heel stil in huis. Vanmorgen om zeven uur was het hectiek. Ik kan mijn fietssleutel niet vinden. Waar is mijn Bijbel. Grr ik had nog zo gezegd: leg alles voor je gaat slapen klaar. Eindelijk heeft iedereen alles en daar gaat het spul. Vijf pubers op het voortgezet onderwijs. Waar blijft de tijd. Allemaal hun eigen verhaal. de één kwam binnen en hing de eerste maanden als een aap aan mijn benen. De ander stapte vrijmoedig ons huis binnen: hallo hier ben ik. De eerste dag naar school is als de dag van teren. En nu. Zelfstandig. Loslaten. Ondanks hun buien, ruzies en strubbelingen ben ik trots op ze. Een nieuwe periode breekt aan. In mijn hart rijst een gebed op. Heer ga met ze mee en houd ze heel dicht bij U.

Spanje

Bam. Het grote hek vliegt met een knal dicht. Pleegje is weg. Boos. Heel boos. Gelukkig hebben we nauwelijks buren. De huizen die om ons heen staan lijken uitgestorven leeg. Het is ook snikheet. Bijna 38 graden dus waarschijnlijk houden de Spanjaarden hun siësta.  Maar een wegloper die boos is in een vreemde omgeving en een andere taal is even wat anders dan een wegloper thuis. De andere kinderen kijken even verstoord en gaan dan weer verder met waar ze mee bezig waren. En dat is in het water spelen en elkaar erin duwen. En dat vind pleegje wel leuk,. maar niet als hij geduwd wordt en erin valt. Hij kan niet tegen zijn verlies: schreeuwen de andere kinderen. Het is zo warm dat ik ook maar een poging waag om in het water te komen zonder gespetter en geduw. Dat lukt aardig.

Al snel hebben we het Spaanse ritme te pakken. Lang op bed (met behulp van die heerlijke rolluiken waardoor het lang donker blijft in de kamers van de kinderen). En laat naar bed. Uit eten gaan kan pas na acht uur in de avond. De kinderen genieten. De eerste week hebben we wat uitstapjes gedaan en dat was maar goed ook, want na een paar dagen merken we toch dat het lontje korter word en er  behoorlijke boze buien komen. Want een paar van onze kinderen hebben toch moeite met de verandering. Andere gewoontes. Ander eten en ander ritme. Dan is het goed om ook gewoon bij het huis te blijven en daar te genieten van de zon en de zee. Want bij de zee hebben ze zich goed kunnen vermaken. Als het eb was konden ze de keien op en was er een stukje verderop een rotswand met zee sterren. Die haalden ze er dan af en droogde ze. Ze zijn hier dagen zoet mee geweest.

Maar als het dan zo mis gaat dat er één wegloopt is het niet echt gezellig meer.
 Ik word er toch echt een beetje erg moe van. Is dit vakantie? Iedereen komt uitgerust terug maar ik dood vermoeid. En we zitten nog maar op de helft. Manlief zegt: laat hem maar even gaan en negeer het even. Dat is even lastig maar we zwommen gewoon door met elkaar. Na een half uur is zoonlief even gaan kijken of hij zag waar pleegje was. Nergens te bekennen. Dit is niet echt leuk en ik ga me zorgen maken. Na drie kwartier ben ik zelf gaan kijken. Ik zag hem van een afstandje op een stukje weiland dicht bij het huis. Ik ben weer terug gegaan. Meekomen als ik hem kom halen zal zeker niet lukken, maar nu ik weet dat hij in de buurt is vind ik het prima. Kort daarna komt pleegje aan. De poort gaat langzaam open. Wij zitten aan de chips. Plons. Daar ligt hij in het water. Net of er niets gebeurt is. En wij doen ook net of er niets gebeurt is. Hij probeert het nog even door te zeggen: ik ben bij de zee geweest hoor. Maar iedereen negeert deze uitspraak
 Als we uit eten gaan gebeurt het weer. Hij wil geen eten. Hij wil niet kiezen. Zijn ogen zitten vast in de gokautomaat die in het restaurant staat. We pakken hem op en zetten hem met de rug daarna toe maar dan zitten zijn ogen weer vast in de Tv die aan de andere kant staat. Ik wil geen drinken. Maar met zoveel hitte, moet je drinken. Het is maar goed dat de omstanders niet verstaan wat hij allemaal uitkraamt.
 De rest van de week verloopt stroef want alle kinderen reageren op hun manier op een boos pleegje. Toch is het ondanks dat een heel fijne vakantie geweest en hebben ze genoten. En natuurlijk hadden we het weer mee. Temperaturen tot 38 graden. Dan is het heerlijk om in het zwembad te liggen en laat te eten en als de zon allang onder is pas naar bed te gaan. Want met recht heb ik ondervonden wat het is om het Spaans benauwd te hebben. Wat waren de nachten soms warm.
Naast de strijd momenten zijn er ook leuke momenten geweest en was het echt vakantie.
We gingen met alle kinderen op bezoek bij mijn oom en tante. Mijn tante is getrouwd met een Spanjaard en woont al jaren in Spanje. En wij zaten nog geen tien minuten bij hen vandaan. Dus daar zijn we een paar keer geweest. En we moesten natuurlijk komen eten. Met z'n elven. En brandewijn maken. Dat vinden de kinderen helemaal geweldig. De kinderen genoten van deze oma en opa. Spaans maar toch ook Nederlands. Zo gastvrij en genietend van onze kinderen. Als de kinderen vragen of ze weer van die lekkere pannenkoekjes maakt zorgt tante dat er, naast de twee enorme pizza's die ze gemaakt heeft, ook nog pannenkoekjes zijn.

Het is zo bijzonder om bij hen te zijn. Na een moeilijke tijd van ziekte toch zo voor ons weer klaar staan. We zijn echt dankbaar dat we mijn oom Remon en tante Hermien en neef Frank en neef Simon weer hebben mogen ontmoeten.
Familie. Je bent met elkaar verbonden. Je hebt een gezamenlijk verleden in de familie lijn, herinneringen. Moeilijke momenten. Gouden momenten. Kostbaar.

En toen was ik ook nog jarig in de vakantie. Ook dat was weer zo'n mooi moment die onze vakantie kleurt. De kinderen hadden mij op het hart gedrukt te blijven liggen in bed. Ook als ik herrie hoorde. Tja, dat is voor mij best lastig ja. André wilde al naar beneden gaan maar werd ook terug gestuurd. Weg, weg. Dus die is maar aangekleed naast me komen liggen. En daar kwamen ze hoor. Netjes wordt er aan de deur geklopt. En dienbladen worden binnen gebracht. Ontbijt op bed. En wat voor ontbijt. Ze kunnen wel een ontbijtservice beginnen. Zo heerlijk. Toen alles op was kwamen ze één voor één weer binnen om de rommel mee te nemen. En toen ik beneden kwam was er of er niets was gebeurt in de keuken. Alles netjes opgeruimd.

Ze kunnen het wel. Samenwerken al het moet. En opruimen als het moet.

Twee weken vakantie komen ten einde. De terugreis gaat met wat donderwolken en wat zonneschijn. Ons pleegje kreeg een donderwolkje in Madrid op het vliegveld. En daar wilde hij weer weglopen. Ik moest hem even bij zijn nekvel pakken. Hij begon hard te roepen dat ik hem mishandelde. Maar niemand reageert. Na een poosje schijnt de zon weer en kunnen we nog even winkelen en eten voor onze volgende vlucht gaat. Ook op het vliegveld in België is het weer puzzelen waar onze taxi staat. Goed geregeld is het niet echt daar op dit moment. Maar met een uurtje vertraging komen we toch bij onze taxi en gaan we huiswaarts. Het einde van een heerlijk Spaanse vakantie. Het zal zeker niet de laatste keer zijn dat we dit deel van Spanje zien.

vakantie

De wekker gaat. Kreunend stap ik uit bed. Waarom wilde ik dit ook alweer? Zo vroeg vertrekken? Het is half vijf. De kinderen staan wonderlijk wel direct naast hun bed als ik ze roep. Het lijkt erop dat ze helemaal niet geslapen hebben. Het is nog donker. Zachtjes komen ze allemaal naar de woonkamer. Gespannen koppies. Slaperig, maar ze hebben er zin in. Als we eenmaal op weg zijn komt ook bij mij iets meer rust. Vrijdag zijn de mannen vertrokken. Om zes uur zijn ze gaan rijden. Vroeg, maar met het oog op de drukte. Dus alle bagage is al weg en dat scheelt een hoop. Vrijdag is het huis even met bezemen gekeerd. Alles schoon en opgeruimd. En nu kan ik gaan genieten. Zover als dat lukt met zes pleegjes. Als om kwart over vijf de taxi voor staat breekt de spanning een beetje. We gaan..
Aangekomen op Zaventem is het zoeken waar de taxi ons kan afzetten. De strook waar je vroeger kon worden afgezet bij de vertrekhal is dicht. Overal zie je politie en hekken staan. We stappen maar ergens uit en lopen verder. Dat is het handige als je alleen handbagage bij je hebt. Voor we de vertekhal in mogen staat een enorme rij mensen. Mannen tot op de tanden toe bewapend staan om de paar meter met woeste blikken voor zich uit te kijken. Iedereen wordt gecontroleerd. Zomaar doorlopen is er niet bij.Twee pleegje vinden het maar wat interresant die wapens. Het is inponerend. Maar als ik erover nadenk vraag ik me af of het echt zoveel veiliger is. Wat nou als zij er ook hadden gestaan tijdens de aanslag? Was het dan niet gebeurt? Ik geloof er niets van. Voor we weg gingen hebben we het er nog over gehad. De kinderen waren er best mee bezig. Wat nou als er weer iets gebeurt als wij er zijn, wat dan? Als je hierover met elkaar praat en de kinderen aan het woord laat is het grappig om te horen hoe ze elkaar onderwijzen. Veilig? Ben je eigenlijk nergens. Veilig zijn we bij God en Hij gaat met ons mee. 
Voor twee pleegjes is vliegen nieuw. Maar als snel wilde de jongste het rolluikje dicht doen en op zijn tablet. De ander keek rond of hij in de auto zat. Ik vond er niks aan hoor, zegt hij. Zo bijzonder hoe verschillend deze kinderen hun emotie uiten of niet uiten. Of dat emotie er gewoon niet lijkt te zijn. Aangekomen in Madrid hadden we een tussenstop. Maar tijd om te eten was er niet. We moesten een heel eind lopen en nog een stuk met de metro naar onze vertrekhal. Bij de metro was het druk. Heel druk. De eerste was vol en we stonden toen aardig vooraan. Ik heb de jongste vast. De andere kinderen staan achter me met onze dochter. Als de metro aankomt duw ik mezelf erin. Ik kijk om en zie niemand. Twee andere pleegje kunnen zich er nog tussen wurmen maar dochterlief met drie pleegjes staat nog op het perron. De deuren gaan dicht. Ik roep nog duw er gewoon in. Maar het was te laat. De mensen om ons heen hebben in de gaten dat mijn kids daar nog staan en proberen de deur nog open te doen maar dat lukt niet meer. Sommige slaan hun hand voor hun mond en ik zie de schrik bij hun. Thirza gebaart. Ik weet wel waar ik heen moet. En weg gaan we. Ik vind het niet grappig. Ik weet wel dat Thirza dit kan en ze komen straks ook heus wel daar aan. Maar ik ben ook bezorgd. Als wij aangekomen zijn wachten we op de volgende metro. Dat duurt niet lang en we zijn weer bij elkaar. 
Als we landen in Vigo is André met de jongens ook al aangekomen. Ze wachten ons buiten op. Wij nog best fris maar zij heel vermoeid. Het is ook best een pittige reis. Heel mooi maar lang. We huren nog een auto erbij en gaan richting ons huis. Het is 13.00 uur en we mogen er pas om 16.00 uur in maar we hebben ook echt honger. Dus bijna bij het huisje zijn we gestopt bij een camping met restaurant en hebben eerst eens heerlijk friet gegeten. 
Om vier uur komen we bij het huis aan. Het is een prachtig huis. Groot met een zwembad. Voldoende slaapkamers om de pleegjes ook apart te laten slapen. En dat hebben sommigen toch echt nodig. Een eigen plekje, ook op vakantie. De eigenares van het huis is er nog. Ze is net klaar met schoonmaken. En het is ook echt schoon. Ze verwelkomd mij met een knuffel. Alsof ze ons al jaren kent. Of zou dit gewoonte zijn hier? Als ze met ons in gesprek gaat staren we haar even aan. Eh, Engels? Nee, alleen maar Spaans. En dat is nu net een taal die wij echt niet kunnen volgen. Maar ze praat gewoon door. Er komt een waterval van woorden over ons heen. Maar met behulp van google translate komen we toch wat verder.
We ruimen de auto leeg en delen de kamers in. Dat is snel gedaan en de kinderen gaan zonder mopperen akkoord met hun plekje. Het huis is heerlijk ruim. De tuin enorm. En praktisch. Aan het eind van de tuin is een poortje dat toegang verschaft tot de zee. De vakantie is begonnen.

vakantiestress

Vakantiestress. Ieder jaar neem ik me voor om zoveel mogelijk van te voren te regelen en me niet druk te maken. Maar ieder jaar weer ga ik voor de bijl. Waarom heb ik dat? Of hebben alle vrouwen dat? Wat heeft het voor zin om alles netjes te willen hebben in huis als je toch weggaat? En voor ik er erg in heb sta ik alweer op de trap.Sop ik mijn ramen, zuig ik mijn plafond en muren (is volgens manlief echt een heel raar gezicht) en boen ik de vloer. Het geeft zo'n heerlijk gevoel als alles weer even een beurt krijgt. Maar ja, waarom net voor ik op vakantie ga? Het is zo'n soort drang. Het moet gewoon gebeuren.
Maar ik was begonnen toen de kinderen nog naar school gingen. Dus niet echt op het laatste moment. Maar deze eerste vakantieweek is ook best, laat ik het voorzichtig zeggen, enerverend. De kinderen moeten altijd weer even hun draai vinden. Zo zonder vaste dingen. Ook onderling geeft het nogal wat wrijving. En is de sfeer soms echt even mijn diepvrieskist. En dan lopen ook de schilders nog rond de deur en moeten de kinderen ook daar nog rekening mee houden. Al met al gaat het best. André houd de kids bezig, zover ze zich bezig willen laten houden. En ik doe de was, pak in en ruim nog maar eens op. Alles wat op de lijst te halen dingen stond is in huis. Van drie pleegjes zijn de koffers gepakt. Nog vier te gaan waarvan er twee zelf kunnen inpakken. We komen er wel.
Midden in de week lassen we een breekmoment in. Even een dagje weg met de kinderen die thuis zijn. Walibi Belgium Niet echt mijn ding meer om me te laten schudden in achtbanen, maar de kinderen genieten. Al laat ik me toch weer overhalen om een keer mee te gaan. En dan roepen ze nog: waarom gilt u?Deze is hartstikke langzaam en gaat niet eens over de kop.

 

 

 Nee, maar de rest van de dag heb ik maar gewoon in de zon zitten genieten en foto's gemaakt.                                                                      

 

Donderdag was een dag van inpakken. Spullen halen die nog op het lijstje stonden, en boodschappen doen.  En wassen, en nog meer wassen, want de rest van de koffers moest gepakt worden. Gelukkig doen de pubers het zelf maar toch moet ik zorgen dat alles is gewassen en gestreken. En dan moeten er ook nog zeven stuiterballen in het gareel worden gehouden. Uitgeblust stort ik in bed.

Vrijdag gaat de wekker om half 6. Om zes uur vertrekken de mannen. André en zoon en schoonzoon zijn met de bagage vertrokken naar Spanje. Ik ga nog even terug in bed maar niet te lang. Want ook het huis moet weer worden opgeruimd. Alles gepoetst en gezogen. Ondertussen verschillende "brandjes "geblust tussen de kinderen.

En nu? Nu is het 10 uur en ligt het spul op bed. (nog wel wakker allemaal)Alles ligt klaar. Er is geen stopcontact leeg. Mobiele telefoons, tablets, psp en wat al niet meer hangen in de opladers. Morgen om half 6 staat onze taxi voor. En dan vertrekken ook wij naar Spanje. Alleen doen wij er niet zo lang over. Wij gaan vliegen. de kinderen vinden het erg spannend. Twee hebben nog nooit gevlogen.

En thuis? Daar wordt goed op ons huis gepast en onze hond. Dus kan ik zo meteen met een gerust hart op vakantie.

Nu ben ik moe maar voldaan. Alles staat klaar. De mannen zijn ergens halverwege de reis.

Ik ga slapen. Fijne vakantie allemaal.                                                                                                                                                                                                                       

 

 

nog meer water

De laatste week. En dan VAKANTIE. We kijken er met z'n allen echt naar uit.
De afgelopen tijd was druk en ook deze week staat de agenda nog vol. Maar dan hebben we ook een paar weken een blanco agenda. (zoveel mogelijk dan)
Drie pubers hebben al vrij en met deze temperatuur is dat helemaal niet erg. Heerlijk zwemmen. ja, dat kan weer. Want anderhalve week geleden was ik gezellig een dagje uit met de overblijfmoeders. naar de Pluktuin. Tegen de tijd dat ik op school weer aankwam om de meisjes te halen kreeg ik de volgende foto's gestuurd van manlief.

Met de tekst: niet schrikken als je thuis kom.
Nou, die schrik kreeg ik al bij school. De zijkant van het zwembad is er met een knal uitgekomen. Het water zat er nog in en de binnenkant was nog heel. Dus het zwembad moest leeggepompt worden. Dat duurde bijna drie dagen. En toen kon het repareren beginnen. Het weekend hierna was het heel mooi weer. Balen voor de kinderen want nu konden ze niet zwemmen. Maar het is  inmiddels gemaakt en verstevigd zodat het niet nog een keer kan gebeuren. En toen weer vol laten lopen. Maar ze kunnen weer heerlijk zwemmen.

Deze tijd staat in het teken van voor het laatst. Voor het laatst overblijfmoeder zijn, voor het laatst gymhulp moeder, voor het laatst....Onze twee laatste pleegjes gaan van de basisschool af. We hebben er nog twee op de basisschool maar die zitten op speciaal onderwijs.
Mijn agenda heb ik dus nu echt nodig want alles zit niet in mijn hoofd. En dan mijn doe lijstje. Steeds als er iets in me opkomt schrijf ik het op. En dan ga ik boodschappen doen en vergeet ik mijn lijstje. En natuurlijk weer van alles wat daarop staat.

Het gevoel is dubbel. Vakantie. We zijn er allemaal aan toe. Geen wekker om kwart over zes. Heerlijk luieren. In de tuin genieten met een boek. Maar o wat zie ik er ook tegenop. Krijg ik het spaans benauwd als ik denk aan die vakantie. Zeker aan op vakantie gaan. Voordat ik alles heb ingepakt. Ze kunnen het best zelf maar ik wil toch die controle houden zodat ze niets vergeten. En dan gaat onze bagage al een dag eerder weg. Wat mag en kan in de handbagage als we gaan vliegen. En wat moet ik nog kopen voor we weg gaan. En wanneer maak ik het huis schoon. En dan al die kinderen.
Vakantie hebben is voor ons gezinshuis ouders hard werken. Wil je net lekker samen even buiten zitten genieten van een wijntje en de rust in de tuin. Komt er vanbinnen: ik verbrand van de hitte hier en kan niet slapen. Of gaat er één liggen zingen, terwijl de andere kinderen slapen. Leuk dat je vrolijk ben maar doe dat morgen maar. Je loop nog honderd keer heen en weer.

Alles moet voorspelbaar zijn voor deze kinderen. Wat gaan we morgen doen? Hoe laat gaan we weg en waar gaan we heen? Een antwoord als: we zien wel hoe het loopt kunnen ze zo van gaan stuiteren. Maar ook het weten geeft gestuiter. Dus soms kiezen we ervoor om niets te zeggen totdat we weg gaan.
 
En toch kan het soms. Genieten. Zoals zaterdag. In de zon in de tuin. Heerlijke rust. Genieten.
Dat gaat in Spanje vast goed komen. We gaan ervoor, om deze kinderen een fantastische vakantie te bezorgen.  En als dat lukt dan hebben wij ook vakantie.
Nu eerst de laatste week nog......

dweilen met de kraan open?

Eindelijk..rust. Ik probeer al een tijdje mijn hoofd leeg te maken. Even gewoon tot rust te komen, maar het lukt niet erg. Niet bij de Oesterdam, niet in de tuin, niet in mijn kantoor. Het zit gewoon in mijn hoofd. Mooi, heb ik vanmorgen een vrouwenochtend geleid over loslaten. maar ik bak er zelf niks van. De laatste weken voor de zomervakantie breken aan. En dan is het druk. Allerlei dingen moeten worden afgesloten, en aangevraagd. kennismaking hier, evaluatie daar. Dat is allemaal te doen en heb ik best onder controle. Maar als daarbij ook nog de een na de andere school belt of mailt of een gesprek wil over het gedrag van onze pleegjes, en ook in ons gezinshuis het gedrag niet om over naar huis te schrijven is. En dat ook de sfeer hierdoor behoorlijk beïnvloed wordt. Pff. Dan is het ineens gewoon even op. En natuurlijk is het goed en fijn dat we op de hoogte worden gehouden door de scholen. Dat moet ook. Maar het was net of alles ineens tegelijk kwam. Ik heb gewoon even het gevoel dat ik aan het dweilen ben met de kraan open. Waar doe ik het voor?

Tijd voor gezinsberaad. Ik gooi het na het eten in de groep. Ik weet niet wat jullie ervan vinden maar ik ben klaar met dat gedrag en die telefoontjes en mailtjes en chagrijnige gedoe hier. Ik vind het hier niet leuk meer. Jullie?
Zeven hoofden draaien ineens naar me toe. Hé, ik heb hun aandacht. Eindelijk. Meestal moet ik schreeuwen om verstaanbaar te zijn, maar nu is iedereen ineens stil. Onze jongste aanwinst weet niet wat er gebeuren gaat, maar de andere pleegjes kennen deze gesprekken wel. En die zijn soms even nodig om iedereen weer even stil te zetten bij wat we eigenlijk aan het doen zijn.

Nou, we mogen ook niks en daarom ben ik altijd boos. En u scheld altijd!!
Oké, ik voel me soms ook net een politieagent. Maar willen jullie dingen leren? Eh, ja ik wil best iets leren, maar soms lukt het gewoon niet of ik heb geen zin om te doen wat ik moet doen. Das eerlijk.
Na een half uur heeft iedereen zijn zegje wel gedaan. Van ik mag niks en u bent te streng komen we uit op : regels zijn nodig om dingen te leren en we hebben daar niet altijd zin in. Op mijn vraag hoe we in elk geval weer een gezellige sfeer kunnen creëren in huis is het even stil. Dan komt er eerst weer een aanval op de regels. Op de computer als ik het wil. Geen oudertoezicht en tijdslimieten meer. Ik schud mijn hoofd. Nee, sommige regels zijn niet aan te tornen. Die blijven voorlopig zoals het is. Laat eerst maar verantwoordelijkheid zien op andere gebieden. Maar dan komt ons wijze pleegje. Die toegeeft soms gewoon lui te zijn en geen zin te hebben om iets te doen. Maar het echt wel wil en er ook zijn best voor doet. Zijn idee is om van de speelkamer, die nu voor kleine kinderen nog is ingericht, een chillhok te maken. Want nu hebben we alleen nog maar pubers. Op ons jongste pleegje na, maar voor hem kan best wat speelgoed blijven staan. De speelkamer is best groot. En misschien kunt u daar dan een boekenkast in zetten met boeken voor ons en een abonnement op de Donald Duck en een hangbank. Mijn mond valt even open. Kijk zo komen we ergens. Dit is iets waar ik concreet iets mee kan doen. Super idee pleeg. Het is soms lastig voor onze pleegje om zo buitenaf te wonen. Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen. Even naar vrienden gaan is er niet bij en die vinden het vaak ook te ver om naar ons te komen. Dus ze zijn ook veel aangewezen op het gezinshuis en de kinderen die daar wonen. En gaat pleeg verder. Dingen met elkaar doen vinden we ook leuk. Dat kunnen best vaker doen. We hebben de afgelopen tijd een paar keer met elkaar gefietst met als afsluiting en beloning een ijsje eten. En ja, daar genieten ze echt van. Ik vind het zo knap dat ze onder woorden kunnen brengen wat ze anders zouden willen en wat ze moeilijk vinden maar ook dat ze wel snappen dat ze dingen moeten leren. En wat we nu eigenlijk gedaan hebben is hun gedag spiegelen. Wat zijn de gevolgen van jou gedrag als je je niet aan de regels houd. maar ook luisteren naar wat zij te zeggen hebben. En dat ook serieus nemen. Waarom laat ik het dan toch zo oplopen voordat ik aan de bel trek en roep: gezinsberaad.!
Nog dezelfde avond beginnen twee pleegjes met het opruimen van hun kast. Vuilniszakken afval, kapotte spullen en kleding komt eruit. Dat ruimt op. Ja, zegt pleeg waarbij het kwartje al een poosje gevallen is. Als je het steeds opruim is het zo gedaan en het is echt heel fijn als je uit school komt en je kamer is gewoon netjes.

Dweilen met de kraan open? Nee hoor. Moet je kijken wat onze pleegjes al geleerd hebben. Als ik terug denk aan de eerste dag dat ze mijn huis binnen stapte. Onzeker, boos, verdrietig, angstig..
Dan zie ik nu een stel opgeschoten pubers. Stabieler, zekerder, blij. En dan is het soms even buffelen. Maar het is zo super dat we ook dat gewoon met elkaar kunnen bespreken. Deze mama is er even klaar mee en moe van. Maar toch ben ik trots op jullie en hou ik van jullie.
En dat klaart de lucht weer even. En dan komt er rust in mijn hoofd.
En dan mag ik het ook steeds weer bij God brengen. Ik weet het soms even niet. Hoe ik ze moet bereiken. Of ik het wel goed doe. Maar Hij wel. Hij beloofd het. Mijn oog zal op je zijn. Waar je ook heen gaat. In wat voor omstandigheden je ook komt. Hoe moeilijk en zwaar het soms ook is. Hij is erbij en bij Hem mag ik echt tot rust komen.

Al is er dan straks wel werk aan de speelkamer. Straks..ergens na de vakantie denk ik maar zo.

(Foto met toestemming geplaats van de kids waarbij onze nieuwste pleeg er nog niet bij staat. )