De laatste vakantieweek was weer even stuiterig als de eerste. Ik kan goed merken dat de zenuwen parten gaan spelen voor het nieuwe schooljaar. Zeker de twee nieuwe kinderen vinden het spannend. Ook de vermoeidheid eist zijn tol. Laat naar bed, want het is toch vakantie, maar vervolgens niet echt uitslapen. Al met al ben ik veel aan het mopperen geweest en hadden de kinderen vaak ruzie. Een van onze pleegje had een logé uit Bleskensgraaf. Super leuk dat die meiden het contact nog zo houden. Ze is eerst bij haar geweest. Maandag was ik in Bleskensgraaf, omdat de woningbouw kwam controleren in ons oude huis. Onze zoon komt ook naar Zeeland dus dit huis moet leeg en opgeleverd worden. Dus ik stuur pleegje naar haar vriendin om te vragen of ze mee mag. Natuurlijk mag dat. We zullen zien tot hoelang. Maar donderdag was het echt tijd. Want ons pleegje vind het lastig als er iemand is. Ze laat veel uitdagend en stoer gedrag zien en lijdt plotseling aan acuut geheugen verlies. En dat is lastig, want ook als er een vriendin is blijven de regels hetzelfde. En die hebben we gewoon in ons turbulente gezin ook echt nodig. Regels die veel gewone gezinnen niet hebben zoals je komt niet bij elkaar op de slaapkamer als de ander er niet is en de jongens komen niet bij de meiden en andersom. Tref ik ze met z'n allen op één kamer. En alle kinderen kijken beteuterd omdat ze weten dat dit niet mag. Maar ons pleegje die haar vriendin te logeren heeft wordt boos en weet helemaal niet van die regel. We hebben ineens allemaal regels! Nou, nee die zijn er altijd al.
Ook met voetballen gaat het niet helemaal goed. Zijn ze heel de vakantie al heerlijk bezig met elkaar, nu ging het mis. |De één vind dat de ander heb commandeert en buitensluit en uiteindelijk wordt hij zo boos dat hij er niet meer uit kan komen. Hij heeft zoveel medelijden met zichzelf. Niemand vind mij aardig en leuk. U ook niet. En al die andere gezinnen waar ik gewoond heb ook niet. Jullie haten me gewoon. Ik neem er even rustig de tijd voor. Dit kind is zo beschadigd. Hij denkt echt dat iedereen tegen hem is. En wat kan je jezelf dan verloren voelen. Ik heb goed met hem kunnen praten, maar dat gevoel kan ik niet helemaal wegnemen. Dat zal de tijd moeten helen. Als hij merkt dat we voor hem gaan. En hem net zo behandelen als de andere kinderen. Ook met dit kind hebben we nog een lange weg te gaan.
Er zijn gelukkig ook gezellige momenten geweest. Met z'n allen naar Bergen op Zoom om de laatste spullen te kopen voor school. Onverwachts een bezoek aan de MAC. Ik geniet van de uitspraken van de kinderen, als er één verzucht: ik vind het toch zo leuk hier. En de ander tegen iedereen zegt: kijk ik heb nieuwe kleren gekregen.
Nu staat alles klaar. Nieuwe tassen, gymspullen, kleding voor onze nieuwe kinderen. Ze hebben er zin in, en ik ook. Ze zijn toe aan de regelmaat van de schoolweek. Ik geniet van de kinderen als ze thuis zijn, maar zes weken is toch best heel lang
De komende tijd is de agenda al aardig volgepland. Onze zoon is zaterdag verhuisd naar onze achtertuin. Nu moet de caravan nog worden aangesloten. Hij heeft nog geen gas water en licht. \maar dat komt wel. Volgende week het oude huis schoonmaken en opleveren. Dan is er weer een hoofdstuk dicht. De kinderen hebben gisteren allemaal geholpen om de bus leeg te maken met spullen.
Vandaag gaan we nog twee pleegjes ophalen die gelogeerd hebben bij hun broertje en zusje. Hun zusje is vandaag jarig, dus dat komt goed uit. Dan is vanavond ons gezin weer compleet. En morgen:
GAAT DE SYMBOLISCHE VLAG TOCH WEL UIT. SCHOOL !!!!!
gezinshuis
de morgenster
dinsdag
Praag
En dan zitten we toch eindelijk in het vliegtuig. Na eerst nog een plasbed te hebben verschoond en weggewassen gingen we vol goede moed naar de trein. Op tijd. Ruin op tijd. Dan hadden we nog tijd om te eten. Wat een geduld moesten we hebben zeg. De trein had ruim een uur vertraging. Denk je sneller te zijn. Het enige voordeel is dat je niet zelf hoeft te rijden. En ik ben helemaal niet zo'n openbaar vervoer type. Dus ik vind het maar niks als er op ieder station gezegd wordt dat we uitlopen omdat de remmen bleven hangen. Uiteindelijk moesten we overstappen in een andere trein. Op Schiphol aangekomen eerst maar inchecken. Maar ook dat is allemaal veranderd, sinds de vorige keer dat wij gevlogen hebben. Je moet zelf je paspoort onder een apparaat scannen en dan je vluchtnummer invoeren. Maar met een beetje hulp kwamen we er wel uit. En het kon gelukkig nog in het Nederlands. Tijd om te eten hadden we nog ruimschoots. Het vliegtuig zat niet helemaal vol. En we hadden de achterste stoelen. Ik heb met vliegen altijd een dubbel gevoel. Ik vind het enerzijds super gaaf. Anderzijds vind ik het ook spannend. Ik heb behoorlijk hoogtevrees. In het vliegtuig heb ik daar niet veel last van maar wel als je ineens heen en weer gaat door wind of luchtzakken. Brr.
Half elf stonden we in Praag. Direct maar een taxi geroepen. Die keek even naar het adres en wist meteen waar hij moest zijn. Het was al donker dus we zagen zelf niet veel. In het hotel zijn we gastvrij ontvangen. Het is altijd afwachten hoe je het hotel aantreft. Want foto's kunnen zo'n vertekend beeld geven. Maar dit was echt zoals op de foto's. Netjes en schoon. En heel aardig en behulpzaam personeel. We zijn heerlijk gaan slapen.
Wat is het fijn om er even samen uit te zijn. Na een paar drukke weken ook voor Thirza. Even samen met haar moeder alleen zijn.
Na vier dagen van veel wandelen, trappen lopen in kerktorens, synagoge bezoek, shoppen, kijken in de peperdure winkelstraat, een rondrit in een oude auto, een boottocht, en voeten in een vissenbak(nooit gedacht dit een keer te doen) en veel heel veel fast-food (dat heb je met een puber) zijn we vrijdag weer geland op Nederlandse bodem. Thirza had er nog wel een paar dagen aan vast kunnen knopen, maar ik was blij weer thuis te zijn. Al heb ik echt genoten. Alleen dit is al genieten toch?
En zeker als je wordt rondgereden in zo'n auto. Ik voel me net een vorst: aldus Thirza.
En dan eten de visjes je voeten even schoon. Kriebel.!
Praag is een fijne stad met veel mooie dingen en vriendelijke mensen.
Tijd om te tobben over hoe het thuis zou gaan had ik niet. Ik heb het echt los kunnen laten. En natuurlijk is alles goed gegaan. Het huis stond er nog. De kinderen waren vrolijk en alles was netjes. We hebben net als altijd met u onze kamer opgeruimd en gezogen hoor: aldus de kinderen. Er is dus ook nog wel iets blijven hangen van wat ik er moeizaam in probeer te stoppen. En als mama er is dan kan het soms zo zijn dat mama het ook opruimt. Maar als mama weg is weten ze dus wel hoe het moet.
Net voordat ik dinsdag wegging begaf mijn laptop het. Ik wilde online inchecken. Maar ik kreeg hem niet aan de praat. En hij kon niet meer tot leven gewekt worden. Er heeft iemand naar gekeken die er echt verstand van heeft. En daar gaan al mijn spullen weer. Ik roep al heel lang dat ik een aparte harde schijf moet kopen om alles op te zetten als back up. Maar ik heb alles! Een vriend van onze zon heeft alles eraf kunnen halen. Super. Dus zaterdag na eerst de boodschappen te hebben gedaan en de was( die was wel blijven liggen) zijn we met het hele spul naar Bergen op Zoom gereden. Alle kinderen krijgen van ons altijd vakantiegeld. Dan mogen ze voor 50 euro iets kopen. Allemaal hadden ze ook nog geld gespaard dus er kon heel wat gekocht worden. En één pleegje moest nodig wat nieuwe kleding. Schoenen, en nette school kleding. Dan nog de andere noodzakelijke dingen zoals: gymkleding, gymschoenen, gymtasje, rekenmachine en allerlei andere dingen voor het voortgezet onderwijs. Als laatste zouden we voor een laptop voor pleegje die naar de eerste gaat. Ze heeft hard gespaard en wij hebben de rest bijgelegd. En ik moest zelf ook nog iets nieuws. Maar eerst ijs eten. We hadden weer de nodige bekijks. André bepakt met tassen, en acht kinderen in alle kleuren en maten. Voldaan omdat we zoveel hebben kunnen doen kwamen we thuis.
Alle pleegjes zijn inmiddels weer thuis na logeerpartijen bij mama en bij een vriendin in Bleskensgraaf. En dan gaan we de laatste vakantie week alweer in. Ook weer vol met afspraken voor logeren en spelen.
De kinderen vonden het heel niet erg dat ik een paar dagen weg was. Papa André is niet zo streng. U bent veel strenger. Oké. Dan ga ik nog wel een keer.
Half elf stonden we in Praag. Direct maar een taxi geroepen. Die keek even naar het adres en wist meteen waar hij moest zijn. Het was al donker dus we zagen zelf niet veel. In het hotel zijn we gastvrij ontvangen. Het is altijd afwachten hoe je het hotel aantreft. Want foto's kunnen zo'n vertekend beeld geven. Maar dit was echt zoals op de foto's. Netjes en schoon. En heel aardig en behulpzaam personeel. We zijn heerlijk gaan slapen.
Wat is het fijn om er even samen uit te zijn. Na een paar drukke weken ook voor Thirza. Even samen met haar moeder alleen zijn.
Na vier dagen van veel wandelen, trappen lopen in kerktorens, synagoge bezoek, shoppen, kijken in de peperdure winkelstraat, een rondrit in een oude auto, een boottocht, en voeten in een vissenbak(nooit gedacht dit een keer te doen) en veel heel veel fast-food (dat heb je met een puber) zijn we vrijdag weer geland op Nederlandse bodem. Thirza had er nog wel een paar dagen aan vast kunnen knopen, maar ik was blij weer thuis te zijn. Al heb ik echt genoten. Alleen dit is al genieten toch?
En zeker als je wordt rondgereden in zo'n auto. Ik voel me net een vorst: aldus Thirza.
En dan eten de visjes je voeten even schoon. Kriebel.!
Tijd om te tobben over hoe het thuis zou gaan had ik niet. Ik heb het echt los kunnen laten. En natuurlijk is alles goed gegaan. Het huis stond er nog. De kinderen waren vrolijk en alles was netjes. We hebben net als altijd met u onze kamer opgeruimd en gezogen hoor: aldus de kinderen. Er is dus ook nog wel iets blijven hangen van wat ik er moeizaam in probeer te stoppen. En als mama er is dan kan het soms zo zijn dat mama het ook opruimt. Maar als mama weg is weten ze dus wel hoe het moet.
Net voordat ik dinsdag wegging begaf mijn laptop het. Ik wilde online inchecken. Maar ik kreeg hem niet aan de praat. En hij kon niet meer tot leven gewekt worden. Er heeft iemand naar gekeken die er echt verstand van heeft. En daar gaan al mijn spullen weer. Ik roep al heel lang dat ik een aparte harde schijf moet kopen om alles op te zetten als back up. Maar ik heb alles! Een vriend van onze zon heeft alles eraf kunnen halen. Super. Dus zaterdag na eerst de boodschappen te hebben gedaan en de was( die was wel blijven liggen) zijn we met het hele spul naar Bergen op Zoom gereden. Alle kinderen krijgen van ons altijd vakantiegeld. Dan mogen ze voor 50 euro iets kopen. Allemaal hadden ze ook nog geld gespaard dus er kon heel wat gekocht worden. En één pleegje moest nodig wat nieuwe kleding. Schoenen, en nette school kleding. Dan nog de andere noodzakelijke dingen zoals: gymkleding, gymschoenen, gymtasje, rekenmachine en allerlei andere dingen voor het voortgezet onderwijs. Als laatste zouden we voor een laptop voor pleegje die naar de eerste gaat. Ze heeft hard gespaard en wij hebben de rest bijgelegd. En ik moest zelf ook nog iets nieuws. Maar eerst ijs eten. We hadden weer de nodige bekijks. André bepakt met tassen, en acht kinderen in alle kleuren en maten. Voldaan omdat we zoveel hebben kunnen doen kwamen we thuis.
Alle pleegjes zijn inmiddels weer thuis na logeerpartijen bij mama en bij een vriendin in Bleskensgraaf. En dan gaan we de laatste vakantie week alweer in. Ook weer vol met afspraken voor logeren en spelen.
De kinderen vonden het heel niet erg dat ik een paar dagen weg was. Papa André is niet zo streng. U bent veel strenger. Oké. Dan ga ik nog wel een keer.
maandag
einde camping
En dan breekt de laatste vakantie dag aan. Ik ga graag op vrijdag naar huis. Dan heb je de hele zaterdag voor je was en de boodschappen. De caravan hoef ik niet schoon te maken. Dat heb ik erbij geboekt. De ervaring leert dat als ik begin met schoonmaken de kinderen niet meer gaan spelen en alleen rondom de caravan hangen en naar binnen lopen als de vloer net is gedaan en moeten plassen in een schoongemaakte toilet. Dus daar begin ik niet meer aan. De vrijdag begon niet echt vroeg. Ook dit is een bijzonder verschijnsel bij ons. Als het einde van de vakantie nadert, kunnen ze uitslapen. De eerste dagen zijn ze vroeg wakker, maar nu niet. Na het ontbijt ga ik eerst met pleegje terug naar Barneveld. Donderdag zijn we met pleegje en Thirza naar de Barneveldse markt geweest. Pleegje gaat naar het voortgezet onderwijs na de vakantie, dus er moest een schooltas,regenpak en nog veel meer gekocht worden. Het was gezellig. Thuisgekomen laat ze met trots haar tas zien. En haar nieuwe slippers (Birkenstock), kijk papa ik heb echte gekregen. André kijkt en vraagt haar: "Loopt dat handig? Twee linkse voeten?". Verbaasd kijkt ze nog eens naar haar slippers. En ja hoor, dat hebben wij weer. Twee linkse in de doos. Gelukkig hadden we ze niet op de markt maar in een schoenenwinkel gekocht. Dus ik ga niet terug naar de drukte van de markt. Maar dat betekent dat ik nu vrijdag moet. Dus dat eerst maar. Als er geen markt is, is het een stuk rustiger en we waren ook snel weer thuis. En dan begin ik met leegruimen van de caravan. Alles inpakken. Wat een troep komt eruit zeg. Om drie uur moest ik de sleutel inleveren. Dat heb ik gehaald, maar het was best nog aanpoten. We kunnen terug kijken op een geslaagde vakantie.
In de vakantie had ik een afspraak bij een uitgever. Ik heb mijn boek met verhalen, weblog verhalen, ingestuurd. En ik mocht komen praten. Want ze zagen er wel wat in. Het was nog steeds spannend, want ik zou dan een beoordeling krijgen. We zaten met een aantal nieuwe schrijvers. Maar mijn boek komt er. Ze gaan het uitgeven. Ik moet alleen nog iemand vinden die mijn boek taalkundig nog aanpast. Want dat is niet voldoende. Daar ben ik ook niet echt goed in. En ik moet op zoek naar 40 mensen van wie ik het mail adres mag doorgeven en dan krijgen ze een aankondigingsmail als het boek uitkomt. Ik ben super blij en trots.
De tweede week hebben de kinderen het super gedaan. Weinig grote aanvaringen en ruzies. De kinderen hebben genoten. Van de activiteiten op de camping, de dropping, het laat naar bed gaan, samen een spelletje doen, de Apenheul en de Julianatoren. Moe maar voldaan zat iedereen zo tegen vijven in de auto. Onderweg stoppen we even om bij de Mac te eten. En om acht uur arriveren we weer in Rilland. De koffie is klaar.
"oh heerlijk, mijn eigen bed weer":roept één pleegje uit.
Ook ik ben blij om weer thuis te zijn. Het is onwennig die grote woonkamer, die badkamer en de slaapkamer. Maar dat went weer snel. Als alle kinderen heerlijk gedouched zijn, de wasmachines draaien praten we nog wat na over de vakantie. Onze dochter is in Roemenië geweest samen met haar man en gemeenteleden. Vol van alle verhalen is de avond snel om. Als zij naar huis zijn wissel ik nog een was en zet de droger aan en hang nog een was op. Het is drie uur als ik op bed lig. Vakantie? Die is voorbij. Nu even dan. En mijn verjaardag? Is ook voorbij. Want ja, ik was vrijdag ook nog jarig.
Zaterdag eerst de boodschappen doen. We ontbijten met een grote koek, want de kasten zijn nagenoeg leeg. De hele dag ben ik aan het wassen, strijken, opruimen. 's Avonds vieren we nog klein mijn verjaardag. Twintig was draaien verder en vele minuten strijken en vouwen is alle vakantie was weg. Inclusief de slaapzakken.
Nu kan ik me gaan voorbereiden op nog een vakantie. Samen met mijn jongste dochter. André draait de boel thuis, en wij mogen er nog even tussenuit. We gaan naar Praag. Even een paar dagen genieten van het samenzijn. Er is de afgelopen tijd veel gebeurt. Ook voor Thirza is het soms moeilijk en heftig. Dan is het goed om er even uit te zijn. Even tijd te hebben voor elkaar. Twee pleegjes zijn logeren. De rest is thuis. Ben benieuwd hoe manlief het eraf gaat brengen. Ik ga me er (hoop ik) niet druk om maken. Het zal anders gaan, maar het komt goed. Dat blijf ik maar zeggen. Anders ga ik helemaal niet weg. Ik vind dit zo lastig. Om het los te laten. Maar ik ga het doen!
In de vakantie had ik een afspraak bij een uitgever. Ik heb mijn boek met verhalen, weblog verhalen, ingestuurd. En ik mocht komen praten. Want ze zagen er wel wat in. Het was nog steeds spannend, want ik zou dan een beoordeling krijgen. We zaten met een aantal nieuwe schrijvers. Maar mijn boek komt er. Ze gaan het uitgeven. Ik moet alleen nog iemand vinden die mijn boek taalkundig nog aanpast. Want dat is niet voldoende. Daar ben ik ook niet echt goed in. En ik moet op zoek naar 40 mensen van wie ik het mail adres mag doorgeven en dan krijgen ze een aankondigingsmail als het boek uitkomt. Ik ben super blij en trots.
De tweede week hebben de kinderen het super gedaan. Weinig grote aanvaringen en ruzies. De kinderen hebben genoten. Van de activiteiten op de camping, de dropping, het laat naar bed gaan, samen een spelletje doen, de Apenheul en de Julianatoren. Moe maar voldaan zat iedereen zo tegen vijven in de auto. Onderweg stoppen we even om bij de Mac te eten. En om acht uur arriveren we weer in Rilland. De koffie is klaar.
"oh heerlijk, mijn eigen bed weer":roept één pleegje uit.
Ook ik ben blij om weer thuis te zijn. Het is onwennig die grote woonkamer, die badkamer en de slaapkamer. Maar dat went weer snel. Als alle kinderen heerlijk gedouched zijn, de wasmachines draaien praten we nog wat na over de vakantie. Onze dochter is in Roemenië geweest samen met haar man en gemeenteleden. Vol van alle verhalen is de avond snel om. Als zij naar huis zijn wissel ik nog een was en zet de droger aan en hang nog een was op. Het is drie uur als ik op bed lig. Vakantie? Die is voorbij. Nu even dan. En mijn verjaardag? Is ook voorbij. Want ja, ik was vrijdag ook nog jarig.
Zaterdag eerst de boodschappen doen. We ontbijten met een grote koek, want de kasten zijn nagenoeg leeg. De hele dag ben ik aan het wassen, strijken, opruimen. 's Avonds vieren we nog klein mijn verjaardag. Twintig was draaien verder en vele minuten strijken en vouwen is alle vakantie was weg. Inclusief de slaapzakken.
Nu kan ik me gaan voorbereiden op nog een vakantie. Samen met mijn jongste dochter. André draait de boel thuis, en wij mogen er nog even tussenuit. We gaan naar Praag. Even een paar dagen genieten van het samenzijn. Er is de afgelopen tijd veel gebeurt. Ook voor Thirza is het soms moeilijk en heftig. Dan is het goed om er even uit te zijn. Even tijd te hebben voor elkaar. Twee pleegjes zijn logeren. De rest is thuis. Ben benieuwd hoe manlief het eraf gaat brengen. Ik ga me er (hoop ik) niet druk om maken. Het zal anders gaan, maar het komt goed. Dat blijf ik maar zeggen. Anders ga ik helemaal niet weg. Ik vind dit zo lastig. Om het los te laten. Maar ik ga het doen!
dinsdag
camping 2
De vakantie op de camping nadert zijn einde. We treffen het bijzonder met het weer. Maar zeker ook deze week met de kinderen. Ze genieten, zijn verdraagzaam naar elkaar toe. Ze vermaken zich super en dat zorgt ervoor dat ook wij vakantie hebben. Ik kan heerlijk weg duiken in mijn boek. Ik kan heerlijk babbelen bij mede camping gasten.
Toch zal ik nooit een echte kampeerder worden. Al doen we dit al 19 jaar. In een heerlijke stacaravan, want ik ga zeker niet in een tent. Daar stop ik de kinderen in( die dat helemaal niet erg vinden). Toch krijg ik na verloop van tijd last van kriebels. Tja, het douchen kunnen we gelukkig in de caravan doen. En dat doe ik ook dagelijks. Maar ook in de caravan hebben we last van oorwurmen, vliegjes en bromvliegen. De kinderen roepen ook regelmatig: er zit een eurworm! Een wat? Oh een oorwurm. Soms lijkt het erop dat die in hun oren zijn gekropen want ik moet regelmatig herhalen wat ik al een keer gevraagd of gezegd heb. De handdoeken moeten eerst worden uitgeschud voordat we ze gebruiken. Het is dat de kinderen het zo erg naar hun zin hebben. Maar anders koos ik geen kampeer vakantie. Toch heeft het ook wel iets gezelligs. Buiten eten.( Heerlijk geen hagelslag en suiker rommel binnen.) 's Avonds buiten zitten, ook al krijgen we het koud. Dan pakken we maar een vest. En doe ik sokken aan. De kinderen hangen bijna de hele dag in het zwembad. 's Avonds zijn ze nog lang aan het spelen. Dus hup, zo je bed maar in hoor. Morgen weer onder de douche. Maar ik heb zwarte voeten: krijst er één. En? We zijn op de camping en die slaapzak was ik thuis wel weer. Dit heb ik inmiddels overwonnen met mijn perfectionisme. Op de camping doen we het makkelijk. En het maakt ze niet ongelukkiger. Al kijk ik er wel naar uit om thuis alles weer heerlijk in de wasmachine te gooien. En de koffers en andere spullen oorwurm vrij te maken.
Gisteren zijn we met z'n allen naar de Julianatoren geweest. Dit is nog zo'n park waar je je kinderen als ze wat ouder zijn, kan laten gaan. Dus na een paar keer in een heeeel lange rij te hebben gestaan ben ik neergestreken op een bankje in de schaduw en mochten de kinderen zelf gaan. Dat vonden ze helemaal niet erg. Een pleegje gaat er het liefst alleen op uit. Hij struint in zijn uppie het park af en komt zich na erg lange tijd pas eens melden. De andere pleegjes kwamen regelmatig even kijken of we er nog waren en vertellen waar ze allemaal in geweest waren. Het was een super geslaagde dag.
We proberen de regelmaat van drie keer op een dag eten ook op de camping te handhaven. Voor de kinderen is dit duidelijk en het geeft ze houvast in de toch wat losse structuur van de camping. Vanmorgen aan het ontbijt was mijn verjaardag het gesprek. Eind van deze week hoop ik jarig te zijn. Verschrikt merkt één van de pleegjes op dat papa nog helemaal geen kadootjes gekocht had. Wat wilt u hebben mama? Nou, ik wil graag een nieuwe fiets met trapondersteuning. ??wat is dat??? Een soort motor op je fiets. Ze gilt het uit. Maar u bent toch geen oud wijf. We gieren het met elkaar even uit. Nee, ik ben geen oud wijf hoor, maar het is wel makkelijk. Ondanks de storm die soms door ons gezinshuis waait kan ik genieten van de saamhorigheid die er ook is. De opmerkingen van de kinderen. De uitspraken die ze kunnen doen. Het eenvoudige gebed van ons jongste pleegje als hij ook een keer wil bidden aan tafel.
Ik geniet nog steeds met volle tuigen van mijn vakantie. Ongedierte op de koop toe nemend.
Toch zal ik nooit een echte kampeerder worden. Al doen we dit al 19 jaar. In een heerlijke stacaravan, want ik ga zeker niet in een tent. Daar stop ik de kinderen in( die dat helemaal niet erg vinden). Toch krijg ik na verloop van tijd last van kriebels. Tja, het douchen kunnen we gelukkig in de caravan doen. En dat doe ik ook dagelijks. Maar ook in de caravan hebben we last van oorwurmen, vliegjes en bromvliegen. De kinderen roepen ook regelmatig: er zit een eurworm! Een wat? Oh een oorwurm. Soms lijkt het erop dat die in hun oren zijn gekropen want ik moet regelmatig herhalen wat ik al een keer gevraagd of gezegd heb. De handdoeken moeten eerst worden uitgeschud voordat we ze gebruiken. Het is dat de kinderen het zo erg naar hun zin hebben. Maar anders koos ik geen kampeer vakantie. Toch heeft het ook wel iets gezelligs. Buiten eten.( Heerlijk geen hagelslag en suiker rommel binnen.) 's Avonds buiten zitten, ook al krijgen we het koud. Dan pakken we maar een vest. En doe ik sokken aan. De kinderen hangen bijna de hele dag in het zwembad. 's Avonds zijn ze nog lang aan het spelen. Dus hup, zo je bed maar in hoor. Morgen weer onder de douche. Maar ik heb zwarte voeten: krijst er één. En? We zijn op de camping en die slaapzak was ik thuis wel weer. Dit heb ik inmiddels overwonnen met mijn perfectionisme. Op de camping doen we het makkelijk. En het maakt ze niet ongelukkiger. Al kijk ik er wel naar uit om thuis alles weer heerlijk in de wasmachine te gooien. En de koffers en andere spullen oorwurm vrij te maken.
Gisteren zijn we met z'n allen naar de Julianatoren geweest. Dit is nog zo'n park waar je je kinderen als ze wat ouder zijn, kan laten gaan. Dus na een paar keer in een heeeel lange rij te hebben gestaan ben ik neergestreken op een bankje in de schaduw en mochten de kinderen zelf gaan. Dat vonden ze helemaal niet erg. Een pleegje gaat er het liefst alleen op uit. Hij struint in zijn uppie het park af en komt zich na erg lange tijd pas eens melden. De andere pleegjes kwamen regelmatig even kijken of we er nog waren en vertellen waar ze allemaal in geweest waren. Het was een super geslaagde dag.
We proberen de regelmaat van drie keer op een dag eten ook op de camping te handhaven. Voor de kinderen is dit duidelijk en het geeft ze houvast in de toch wat losse structuur van de camping. Vanmorgen aan het ontbijt was mijn verjaardag het gesprek. Eind van deze week hoop ik jarig te zijn. Verschrikt merkt één van de pleegjes op dat papa nog helemaal geen kadootjes gekocht had. Wat wilt u hebben mama? Nou, ik wil graag een nieuwe fiets met trapondersteuning. ??wat is dat??? Een soort motor op je fiets. Ze gilt het uit. Maar u bent toch geen oud wijf. We gieren het met elkaar even uit. Nee, ik ben geen oud wijf hoor, maar het is wel makkelijk. Ondanks de storm die soms door ons gezinshuis waait kan ik genieten van de saamhorigheid die er ook is. De opmerkingen van de kinderen. De uitspraken die ze kunnen doen. Het eenvoudige gebed van ons jongste pleegje als hij ook een keer wil bidden aan tafel.
Ik geniet nog steeds met volle tuigen van mijn vakantie. Ongedierte op de koop toe nemend.
zaterdag
de camping 1
De storm is aardig gaan liggen. De kinderen lijken allemaal hun plekje te hebben gevonden. De boze buien en ruzies blijven uit. Heel de week zijn ze met elkaar bezig. Vissen, in het zwembad en voetballen zijn deze week favoriet. En vergeet het loomen niet. Nu liggen de elastiekjes ook al tussen de tegels buiten. Maar ik heb er deze week van genoten. Donderdag ben ik begonnen om het huis op te ruimen en de koffers in te pakken. Langzaam groeit de berg van meeneem dingen in de veranda. Ik kan goed opschieten, want de kinderen spelen heerlijk buiten. Wat een enorme hoeveelheid moet je inpakken voor acht kinderen. Twee van de acht kunnen het zelf en hoef ik ook niet te controleren. Twee andere kunnen het maar ik moet wel even controleren en dingen aanvullen. Vrijdag is alles bepakt en bezakt en laad André alles in de auto. En zo vertrekken we zaterdagochtend om negen uur. Eerst naar Bleskensgraaf. Even een tussenstop bij schoonpapa en schoonmama. Die hadden we al een tijd niet gezien omdat ook zij heerlijk vakantie hebben gehad. De kinderen vinden het ook fijn om even naar opa en oma te gaan. Lekker drinken en een cake. En zo kunnen we er weer tegenaan voor het laatste stuk. Eindbestemming: Voorthuizen. We zijn zo vroeg dat we nog geen last hebben van de file. Dus voor we de camping opgaan halen we eerst de weekend boodschappen. 's Middags gaat de lucht betrekken en voordat André klaar is met drie tenten en de partytent regent het pijpenstelen. Maar het wordt weer droog. 's Avonds zitten we gelukkig weer buiten onder de partytent aan de frites. Het is weer fijn om bekende te zien en te spreken. Goede en slechte berichten. De kinderen genieten direct en zien vriendjes en vriendinnetjes van andere jaren. Ik verbaas me hoe het gaat met drie kinderen die voor het eerst met ons op vakantie zijn. Onze oudste zoon komt het weekend logeren. Voor hem was het helemaal lang geleden dat hij op de camping geweest was. Maar we genieten.
Maar maandag begon onze jongste toch kuren te krijgen. Zijn vorig pleeggezin staat ook op de camping. En dit vind hij lastig. Loyaliteit? Waarschijnlijk. Hij raakt ervan in de war. Als iets bij mij niet mag gaat hij daarheen. Hij roept regelmatig: ik wil niet bij jou wonen. Ik ga daar wel weer heen. Daar mag ik wel alles. Deze boosheid blijft zich herhalen. We weten niet zo goed wat we ermee moeten.
Dinsdag had ik het even gehad. Moet dit twee weken zo? Dit is niet leuk meer. Veel begrenzen, scheldbuien en huilbuien.
Woensdag op naar de Apenheul. Even eruit. Het was ontzettend leuk voor de kinderen, maar jammer dat het zo druk was. We hebben meer mensen gezien dan apen. Gelukkig was het niet zo heel erg warm. Anders was het niet te doen geweest. De kinderen hebben echt genoten. De aapjes die in het gebied liepen waar ze los waren kwamen super dichtbij. En één van de pleegjes kreeg er één in zijn nek. Die liep er zomaar overheen. Hij was helemaal hoteldebotel ervan. Iedereen moest het horen. Hij liep over mijn nek naar iemand anders toe.
Terwijl ik dit zit te schrijven klettert de regen alweer tegen de caravan aan. Het is weer zaterdagmiddag. Mij bekruipt even het gevoel van: waarom doe ik mezelf dit aan. Opgepakt zitten, traag internet, zand en gras binnen. Maar als ik de kinderen weer weg zie rennen naar...de speeltuin of het zwembad of vriendjes en vriendinnetjes is dat onaangename gevoel weer weg. Daar doe ik het dus voor.
Het gaat met alle pleegjes goed en ze genieten van alles. Gisteren werden we opgeschrikt door een sterfgeval op de camping. Dat hakt er bij iedereen even in. Dat er zomaar een vader van iemand kan overlijden. Ga je fijn met elkaar op vakantie. En dat eindigt in een drama, verdriet. Alles is die dag afgelast.
Vandaag is het weer een drukte van belang. Er gaan veel mensen weg, maar er komen ook weer nieuwe mensen bij. De kinderen hebben kaarten zitten schrijven vanmiddag. Voor de papa's en mama's. Dan zie je het verschil. De één schrijft er een heel verhaal op en de ander alleen : voor mama en moet ik nog zeggen: schrijf je naam er ook nog maar onder.
En we hebben een stacaravan gekocht. Eindelijk hebben we iets gevonden. Hij ziet er goed uit en is nog heel netjes. En ook de prijs was redelijk. Dus hebben we de knoop maar doorgehakt. Ga je op vakantie en kom je met een stacaravan terug. Hij komt achter in de tuin te staan. Voorlopig gaat onze oudste zoon daar wonen. Daarna zien we wel weer wat er op ons pad komt.
De eerste week van onze vakantie zit er dus alweer op. Ons huis in Zeeland is bewoond door onze volwassen kinderen. En wij gaan nog een week genieten. Ik doe het heel makkelijk als we op vakantie zijn. Niet uitgebreid koken, dat komt thuis wel weer. Ik geef tussendoor maar wat extra fruit. Het is wel grappig hoe we ook nu weer een bezienswaardigheid zijn. Als we binnen komen in het restaurant bij de Apenheul en de bestelling doe en nog even wil natellen of het klopt kijkt het meisje me aan of ik van mars kom. We aten deze week ook een keer pizza. Dan heb je een behoorlijke stapel dozen bij je. Ik heb één van de pleegjes bij me en die grinnikt wat. Ook hij vind het grappig als mensen verbaasd kijken of we voor een heel weeshuis bij ons hebben. Straks halen we lekker frites. En ik denk dat het knus binnen eten wordt want de regen klettert nog steeds naar beneden. Met als achtergrond muziek een schreeuwend pleegje die zijn zin niet krijgt. Hij wil zonder zwemvest zwemmen. Maar dat gaat dus zeker niet gebeuren. Laat hij nu maar huilen (van boosheid omdat hij zijn zin niet krijgt) als dat wij straks moeten huilen omdat hij gewoon nog niet kan zwemmen. Inmiddels hoor ik de rest van de familie er zich al mee bemoeien en het geschreeuw wordt alleen maar erger. Ik ga er maar een punt achter zetten. Al is het best lekker om binnen te zitten en een man te hebben die er nu is om te helpen. Ook dit is genieten. Het niet alleen te hoeven doen.
Maar maandag begon onze jongste toch kuren te krijgen. Zijn vorig pleeggezin staat ook op de camping. En dit vind hij lastig. Loyaliteit? Waarschijnlijk. Hij raakt ervan in de war. Als iets bij mij niet mag gaat hij daarheen. Hij roept regelmatig: ik wil niet bij jou wonen. Ik ga daar wel weer heen. Daar mag ik wel alles. Deze boosheid blijft zich herhalen. We weten niet zo goed wat we ermee moeten.
Dinsdag had ik het even gehad. Moet dit twee weken zo? Dit is niet leuk meer. Veel begrenzen, scheldbuien en huilbuien.
Woensdag op naar de Apenheul. Even eruit. Het was ontzettend leuk voor de kinderen, maar jammer dat het zo druk was. We hebben meer mensen gezien dan apen. Gelukkig was het niet zo heel erg warm. Anders was het niet te doen geweest. De kinderen hebben echt genoten. De aapjes die in het gebied liepen waar ze los waren kwamen super dichtbij. En één van de pleegjes kreeg er één in zijn nek. Die liep er zomaar overheen. Hij was helemaal hoteldebotel ervan. Iedereen moest het horen. Hij liep over mijn nek naar iemand anders toe.
Terwijl ik dit zit te schrijven klettert de regen alweer tegen de caravan aan. Het is weer zaterdagmiddag. Mij bekruipt even het gevoel van: waarom doe ik mezelf dit aan. Opgepakt zitten, traag internet, zand en gras binnen. Maar als ik de kinderen weer weg zie rennen naar...de speeltuin of het zwembad of vriendjes en vriendinnetjes is dat onaangename gevoel weer weg. Daar doe ik het dus voor.
Het gaat met alle pleegjes goed en ze genieten van alles. Gisteren werden we opgeschrikt door een sterfgeval op de camping. Dat hakt er bij iedereen even in. Dat er zomaar een vader van iemand kan overlijden. Ga je fijn met elkaar op vakantie. En dat eindigt in een drama, verdriet. Alles is die dag afgelast.
Vandaag is het weer een drukte van belang. Er gaan veel mensen weg, maar er komen ook weer nieuwe mensen bij. De kinderen hebben kaarten zitten schrijven vanmiddag. Voor de papa's en mama's. Dan zie je het verschil. De één schrijft er een heel verhaal op en de ander alleen : voor mama en moet ik nog zeggen: schrijf je naam er ook nog maar onder.
En we hebben een stacaravan gekocht. Eindelijk hebben we iets gevonden. Hij ziet er goed uit en is nog heel netjes. En ook de prijs was redelijk. Dus hebben we de knoop maar doorgehakt. Ga je op vakantie en kom je met een stacaravan terug. Hij komt achter in de tuin te staan. Voorlopig gaat onze oudste zoon daar wonen. Daarna zien we wel weer wat er op ons pad komt.
De eerste week van onze vakantie zit er dus alweer op. Ons huis in Zeeland is bewoond door onze volwassen kinderen. En wij gaan nog een week genieten. Ik doe het heel makkelijk als we op vakantie zijn. Niet uitgebreid koken, dat komt thuis wel weer. Ik geef tussendoor maar wat extra fruit. Het is wel grappig hoe we ook nu weer een bezienswaardigheid zijn. Als we binnen komen in het restaurant bij de Apenheul en de bestelling doe en nog even wil natellen of het klopt kijkt het meisje me aan of ik van mars kom. We aten deze week ook een keer pizza. Dan heb je een behoorlijke stapel dozen bij je. Ik heb één van de pleegjes bij me en die grinnikt wat. Ook hij vind het grappig als mensen verbaasd kijken of we voor een heel weeshuis bij ons hebben. Straks halen we lekker frites. En ik denk dat het knus binnen eten wordt want de regen klettert nog steeds naar beneden. Met als achtergrond muziek een schreeuwend pleegje die zijn zin niet krijgt. Hij wil zonder zwemvest zwemmen. Maar dat gaat dus zeker niet gebeuren. Laat hij nu maar huilen (van boosheid omdat hij zijn zin niet krijgt) als dat wij straks moeten huilen omdat hij gewoon nog niet kan zwemmen. Inmiddels hoor ik de rest van de familie er zich al mee bemoeien en het geschreeuw wordt alleen maar erger. Ik ga er maar een punt achter zetten. Al is het best lekker om binnen te zitten en een man te hebben die er nu is om te helpen. Ook dit is genieten. Het niet alleen te hoeven doen.
vrijdag
storm op zee
Ik ben er weer. Ik weet weer hoe het was. Het is alweer een tijdje geleden dat we een nieuw kind geplaatst kregen. Maar vrijdagmiddag kwam dit gevoel weer naar boven. Soort van chaos. Het begint rustig. Pleegje met mama en de mentor van de groep. Even wat drinken en praten. En pleegje wilde direct spelen. Dus die liep al in de tuin achter een bal aan te rennen. Maar toen moest de auto leeg. Na het afscheid met pleegje van zijn mama kijk ik mijn woonkamer even rond. Ik moet eten koken, maar ik wil eigenlijk ook alles direct naar zijn slaapkamer brengen. Wat een spullen heeft dit mannetje mee. Fijn voor hem, want het is weleens anders. Maar het moet wel weer een plek krijgen. Hij had zelf al een doos opengemaakt en wat hij zag was hij niet blij mee. Zijn met zorg in elkaar gezette lego was kapot. Heeft er een of andere domkop (aldus pleegje) zware spullen op mijn lego gegooid. En ik heb nog zo gezegd....Ik begrijp zijn boosheid. Was ook niet zo slim van de inpakker. We schakelen even alle kinderen in en ieder loopt wat naar zijn kamer. Eerst maar eten koken. Ons oudste pleegje zal wel even helpen om alles in elkaar te zetten wat kapot is. De storm is dus snel over. 's Avonds moppert hij nog wel even maar ook dit trekt snel weg. Het is kinderavond dus de kinderen mogen dvd kijken. Ik had 's middags juist nieuwe gehaald dus dat was voor alle kinderen feest. Ze begonnen er iets later aan dan anders omdat we laat gingen eten. Maar dat betekend ook weer later naar bed.
Ook de vakantie is begonnen. Dus nog meer chaos in huis. Overal schriften, werkjes en allerlei dingen van school. Met trots laten ze hun rapport zien. Ze zijn toe aan vakantie. Het weekend verliep goed.
Maandag opnieuw een nieuw kind. Eerst even snel door het huis gegaan en boodschappen gedaan. Niet wetend wat de rest van de week brengen zou. Je bereid je voor, maar het loopt altijd anders. En zo ook deze week. Ons tweede nieuwe pleegje werd door mama en broertje en zus gebracht. Het was warm dus eerst wat drinken. Na wat te hebben gepraat de auto leeghalen. Dat was snel gedaan.
Dochter lief heeft ook vakantie en wilde even komen. Met haar OV. Ik zou ze nog net voordat ons nieuwe pleegje zou komen kunnen halen van het station. Als ze de juiste trein had genomen. Zit ze in de trein naar Venlo. Een beetje uit de richting. Ik dus weer snel heen en weer naar het station om Thirza daar met twee fietsen af te zetten. Komen jullie maar terug fietsen. We zaten dus met een volle eettafel die avond. Gezellig , maar druk. Pleegje keek eens rond en zei: ik vind het hier heel leuk, maar wel een beetje druk.
Dinsdag een dagje Plaswijk in Rotterdam. We vertrokken met zon, maar de temperatuur viel wat tegen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Toen het 's middags iets warmer werd gingen de kinderen toch het water in. Op de terug reis eten bij de Mac en de dag kon niet meer stuk.
Woensdag was de broer van ons jongste pleegje jarig. Moeder had een feestje georganiseerd. Voor alle pleeggezinnen. Dus nadat ik de was (en dat is met deze mooie dagen heel veel) had gedaan en de boel aan kant geruimd gingen we eerst een kado halen. En toen door naar Middelburg. Het Meiveld. Wat een leuke speeltuin is dit. Ook met water. De kinderen hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Een geslaagde dag. Thuisgekomen ben ik gaan eten koken. Maar in de tuin ging het niet goed. En dat gebeurt dan even buiten je zicht. Ik had 's morgens al boodschappen willen doen, maar de kinderen reageren zo erg op elkaar dat ik het niet zag zitten om ze mee te nemen. En ook niet om ze achter te laten bij een oppas. Dus ik had in gedachten om woensdagavond even te gaan. Maar dat liep anders. De twee nieuwe pleegjes hadden mot. De één is zich van geen kwaad bewust wat ook bevestigd wordt door de anderen. Maar de ander is niet meer bereikbaar voor een gesprek. Dus laat ik heb even afkoelen. Hij wil op zijn kamer eten en scheld op iedereen en alles. Ik leg even duidelijk uit dat wij niet op onze slaapkamer eten. Ja, maar op de groep. Dat interesseert me niet. Dit is de groep niet. Wij hebben onze eigen regels. Na het eten als iedereen zijn time out heeft haal ik hem naar de woonkamer en warm zijn eten op. André gaat het gesprek met hem aan en ik ga de kinderen douchen. Dus die boodschappen kan ik nu wel vergeten. Het was een goed gesprek en de lucht is weer geklaard. Het is dan ook weg bij hem en hij gaat ook gewoon weer met de andere kinderen spelen. Dan morgen maar de boodschappen.
Donderdag.
In de ochtend eerst aan de slag met puin ruimen. De kinderen hebben hun kamer al netjes gemaakt zodat ik kan stofzuigen en dweilen. OM elf uur een gesprek met BJZ en pleegzorg. De kinderen hebben die tijd goed gespeeld. Af en toe kwam er eens één binnen. Maar zo rond één uur hadden ze het gehad en kwam er weer een pleegje boos naar binnen bonken. Ik heb het even zo gelaten. Ik heb maar even de pan aangezet om kroketten gebakken. Een broodje kroket heerlijk buiten is snel gedaan. De hele dag is het halen en brengen. Boze buien, scheldpartijen, natte modderpaden op de witte plavuizen. Grrr en tot overmaat van ramp staat André in de file. Dus boodschappen? De kast, koelkast en vriezer raken aardig leeg. Dan maar Pizza eten vandaag. Want de paardrijles van de meiden gaat gewoon door.
En dan wordt het vanzelf vrijdag. Vandaag begon ik om 11 uur te rijden. Eerst naar Middelburg. Daarna terug naar Gorinchem/BovenHardinxveld/Bleskensgraaf en naar huis. Half vijf stapte ik thuis weer binnen. Wat een drukte was dat op de weg. Vijf pleegje zijn logeren. Twee zijn er thuis. En onze dochter roept: hallo!, ik ben er ook nog.!
Dus ga ik eerst de Jumbo leeg kopen. En morgen er samen met dochterlief op uit. Het was een heftige week. Maar ook begrijpelijk. Twee kinderen die moeten wennen en elkaar ook nog zien als rivalen. En dat moet weer passen tussen de andere kinderen. Was het vorig weekend nog logeren is het nu echt wonen. Dat is wel even wat anders. Was het vorig weekend nog een kalme zee. Is het nu storm op zee. Ook de warmte speelt de kinderen parten. Nog een week en dan hebben we echt vakantie. André heeft dan drie weken vrij. Heerlijk, samen de boel regelen. En dan is het snel 1 september. Dan kunnen we er echt samen voor gaan.
Ook de vakantie is begonnen. Dus nog meer chaos in huis. Overal schriften, werkjes en allerlei dingen van school. Met trots laten ze hun rapport zien. Ze zijn toe aan vakantie. Het weekend verliep goed.
Maandag opnieuw een nieuw kind. Eerst even snel door het huis gegaan en boodschappen gedaan. Niet wetend wat de rest van de week brengen zou. Je bereid je voor, maar het loopt altijd anders. En zo ook deze week. Ons tweede nieuwe pleegje werd door mama en broertje en zus gebracht. Het was warm dus eerst wat drinken. Na wat te hebben gepraat de auto leeghalen. Dat was snel gedaan.
Dochter lief heeft ook vakantie en wilde even komen. Met haar OV. Ik zou ze nog net voordat ons nieuwe pleegje zou komen kunnen halen van het station. Als ze de juiste trein had genomen. Zit ze in de trein naar Venlo. Een beetje uit de richting. Ik dus weer snel heen en weer naar het station om Thirza daar met twee fietsen af te zetten. Komen jullie maar terug fietsen. We zaten dus met een volle eettafel die avond. Gezellig , maar druk. Pleegje keek eens rond en zei: ik vind het hier heel leuk, maar wel een beetje druk.
Dinsdag een dagje Plaswijk in Rotterdam. We vertrokken met zon, maar de temperatuur viel wat tegen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Toen het 's middags iets warmer werd gingen de kinderen toch het water in. Op de terug reis eten bij de Mac en de dag kon niet meer stuk.
Woensdag was de broer van ons jongste pleegje jarig. Moeder had een feestje georganiseerd. Voor alle pleeggezinnen. Dus nadat ik de was (en dat is met deze mooie dagen heel veel) had gedaan en de boel aan kant geruimd gingen we eerst een kado halen. En toen door naar Middelburg. Het Meiveld. Wat een leuke speeltuin is dit. Ook met water. De kinderen hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Een geslaagde dag. Thuisgekomen ben ik gaan eten koken. Maar in de tuin ging het niet goed. En dat gebeurt dan even buiten je zicht. Ik had 's morgens al boodschappen willen doen, maar de kinderen reageren zo erg op elkaar dat ik het niet zag zitten om ze mee te nemen. En ook niet om ze achter te laten bij een oppas. Dus ik had in gedachten om woensdagavond even te gaan. Maar dat liep anders. De twee nieuwe pleegjes hadden mot. De één is zich van geen kwaad bewust wat ook bevestigd wordt door de anderen. Maar de ander is niet meer bereikbaar voor een gesprek. Dus laat ik heb even afkoelen. Hij wil op zijn kamer eten en scheld op iedereen en alles. Ik leg even duidelijk uit dat wij niet op onze slaapkamer eten. Ja, maar op de groep. Dat interesseert me niet. Dit is de groep niet. Wij hebben onze eigen regels. Na het eten als iedereen zijn time out heeft haal ik hem naar de woonkamer en warm zijn eten op. André gaat het gesprek met hem aan en ik ga de kinderen douchen. Dus die boodschappen kan ik nu wel vergeten. Het was een goed gesprek en de lucht is weer geklaard. Het is dan ook weg bij hem en hij gaat ook gewoon weer met de andere kinderen spelen. Dan morgen maar de boodschappen.
Donderdag.
In de ochtend eerst aan de slag met puin ruimen. De kinderen hebben hun kamer al netjes gemaakt zodat ik kan stofzuigen en dweilen. OM elf uur een gesprek met BJZ en pleegzorg. De kinderen hebben die tijd goed gespeeld. Af en toe kwam er eens één binnen. Maar zo rond één uur hadden ze het gehad en kwam er weer een pleegje boos naar binnen bonken. Ik heb het even zo gelaten. Ik heb maar even de pan aangezet om kroketten gebakken. Een broodje kroket heerlijk buiten is snel gedaan. De hele dag is het halen en brengen. Boze buien, scheldpartijen, natte modderpaden op de witte plavuizen. Grrr en tot overmaat van ramp staat André in de file. Dus boodschappen? De kast, koelkast en vriezer raken aardig leeg. Dan maar Pizza eten vandaag. Want de paardrijles van de meiden gaat gewoon door.
En dan wordt het vanzelf vrijdag. Vandaag begon ik om 11 uur te rijden. Eerst naar Middelburg. Daarna terug naar Gorinchem/BovenHardinxveld/Bleskensgraaf en naar huis. Half vijf stapte ik thuis weer binnen. Wat een drukte was dat op de weg. Vijf pleegje zijn logeren. Twee zijn er thuis. En onze dochter roept: hallo!, ik ben er ook nog.!
Dus ga ik eerst de Jumbo leeg kopen. En morgen er samen met dochterlief op uit. Het was een heftige week. Maar ook begrijpelijk. Twee kinderen die moeten wennen en elkaar ook nog zien als rivalen. En dat moet weer passen tussen de andere kinderen. Was het vorig weekend nog logeren is het nu echt wonen. Dat is wel even wat anders. Was het vorig weekend nog een kalme zee. Is het nu storm op zee. Ook de warmte speelt de kinderen parten. Nog een week en dan hebben we echt vakantie. André heeft dan drie weken vrij. Heerlijk, samen de boel regelen. En dan is het snel 1 september. Dan kunnen we er echt samen voor gaan.
woensdag
rustdag
De snelheid van de achtbaan is wat afgenomen. Vandaag even een rustige dag tussendoor. Niet dat we niets te doen hadden. Vanmorgen om half 8 zat ik samen met jongste pleegje aan het ontbijt. De andere kinderen lagen nog in bed. Zij hadden een dag vrij. Zo aan het eind van het schooljaar is het op school ook druk. Dinsdagavond was het projectavond op school. Dat was het einde van een drukke tijd. De kinderen hebben hard gewerkt. En het resultaat mag er zijn. Hier kan ik zo van genieten. Om alles te bekijken waar ze met elkaar dagen aan gewerkt hebben. Dus vandaag mochten ze een ochtend vrij af. Nadat onze jongste naar school was heb ik de andere kinderen uit bed getrommeld. En toen zijn we met z'n allen aan de slag gegaan. Kasten opruimen. Wat een puinzooi verzamelen die kinderen toch! En wat zijn ze gemakzuchtig. Stapel schone kleren? Hup, gooi maar in de kast. Maakt dat nu uit dat het allemaal netjes is gestreken en dat je hangers hebt hangen in de kast voor je blouses/jasje ed. en mandjes voor je sokken en ondergoed. En dan gebeurt het regelmatig dat ze roepen: ik heb geen ondergoed meer. Als ik dan tussen de stapels in de kast kijk zit daar gewoon ondergoed tussen. Goed opruimen!!zeg ik dan. En vandaag is er opgeruimd.
Daarna zijn we op schoenen uit gegaan. Drie stel meiden zijn geslaagd. Heerlijk zo'n dag.
Want morgen gaat het weer beginnen. Twee daagjes school. En twee dagen met een vol programma.
En dat was het ook de afgelopen week.
Het weekend kwamen onze twee nieuwe pleegjes logeren. We hadden ons voorbereid. Op veel drukte en hectiek en wennen aan elkaar. Maar wonderbaarlijk. Het was een kalme zee. Ons gezinshuisschip ging niet eens zo erg heen en weer. Kan natuurlijk nog komen. Nu was het alleen nog maar logeren. Maar dit eerste weekend hebben we toch maar te pakken. Ze hadden beide een maatje gevonden. Allebei de andere pleeg jongens. Vrijdagmiddag zou ik direct na het eten één van de pleegjes vast ophalen. Dan konden we daarna nog even naar school. Kennis maken met de meester en de school even zien. Crisis zeg. Was er in Middelburg een straat afgesloten. Ik heb zeker drie kwartier rondgedwaald. De navigatie raakten ook van slag en stuurde me steeds naar die straat. Gelukkig waren we nog op tijd bij school.
Ondanks de regen, moest er zaterdag natuurlijk buiten gespeeld worden. De kinderen vonden twee jonge duiven. Die moesten natuurlijk mee. En verzorgen. Dat kan niet buiten hoor. Ze moeten wel binnen. We hadden nog een doos. En daar gingen ze in. Bij de achterburen haalden ze zaad. Het hele weekend zijn ze er zoet mee geweest. De vogels in de veranda. Tot ze eruit vliegen, want dan wil ik ze niet meer binnen. Zaterdagavond eerst iedereen in bad. Dat vinden ze nog steeds heel leuk. En daarna...opblijven. Want ze wilden de wedstrijd zien. Omdat we zondag een late dienst hadden zeiden we: prima. Maar morgen niet chagrijnig. Wat hadden ze het naar hun zin. Ze sliepen daarna snel. Zondag naar de kerk. Eén van de pleegjes was nog nooit naar een kerk geweest. Die heeft zijn ogen uitgekeken. En hij had het naar zijn zin. Hij ging zelfs mee zingen. We zijn dankbaar. We krijgen er twee leuke boys bij.
Deze week moesten op de valreep ook nog twee kinderen afzwemmen. Nog even voor de vakantie. En voordat ze naar groep 5 gaan, want dan is er geen schoolzwemmen meer. Maandag om vijf uur en dinsdag om half 5. Van die heerlijke tijden met een druk gezin. Maar de kinderen waren zo blij dat ik mee ging. Niets is leuker dan dat je zelf mee gaat. En ze hebben het gehaald.
En zo rolden we de woensdag in. Ons jongste pleegje kwam uit school niet naar huis. Hij had een kinderfeestje. En daar had hij heel veel zin in. Hij zit op het speciaal onderwijs. Kleine klassen. Dus weinig kinderen. Hij heeft niet vaak een feestje. Dus super leuk voor hem. En voor ons makkelijk, dat we even niet op de tijd hoeven te letten. Vijf uur zou hij pas thuis zijn.
En ik? Ik hield een beetje dankdag. Als ik terug kijk naar de periode dat we naar Zeeland kwamen. Er was nog zoveel onzeker. En we hadden grote dromen. Maar wat zijn we ver gekomen. Stabiliteit voor de kinderen die mee zijn verhuisd. En twee nieuwe plaatsingen. Ons eigen gezinshuis, waar we al zolang van dromen. Onze plek in Rilland. Onze plek in de kerkelijke gemeente.
Ik sta er soms te weinig bij stil. Tel je zegeningen, iedere dag. Ik laat me zo vaak iedere dag opslokken door de dingen van de dag.
Als ik al die kinderhoofdjes overzie als ze heerlijk achter hun bord patat zitten. Met elkaar pratend. Of voor de televisie met een bak chips voetbal kijkend. Terwijl er één opspringt en roept: Al die Nederlanders gaan staan. Ze willen vast al naar huis, terwijl het de rode shirts zijn die gaan staan van Costa Rica om te juichen.
Dan is dat voor mij op dat moment:
GELUK. DANKBAARHEID. VERWONDERING.ZEGEN.
We lazen met de kinderen deze week uit het dagboek over Psalm 73. Hoe herkenbaar is dit. Mopperen, het niet zien zitten, kijken naar anderen en dan....
Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot,
Nabij te wezen bij mijn God
'k Vertrouw op Hem, geheel en al
Den Heer, Wiens werk ik roemen zal.
Daarna zijn we op schoenen uit gegaan. Drie stel meiden zijn geslaagd. Heerlijk zo'n dag.
Want morgen gaat het weer beginnen. Twee daagjes school. En twee dagen met een vol programma.
En dat was het ook de afgelopen week.
Het weekend kwamen onze twee nieuwe pleegjes logeren. We hadden ons voorbereid. Op veel drukte en hectiek en wennen aan elkaar. Maar wonderbaarlijk. Het was een kalme zee. Ons gezinshuisschip ging niet eens zo erg heen en weer. Kan natuurlijk nog komen. Nu was het alleen nog maar logeren. Maar dit eerste weekend hebben we toch maar te pakken. Ze hadden beide een maatje gevonden. Allebei de andere pleeg jongens. Vrijdagmiddag zou ik direct na het eten één van de pleegjes vast ophalen. Dan konden we daarna nog even naar school. Kennis maken met de meester en de school even zien. Crisis zeg. Was er in Middelburg een straat afgesloten. Ik heb zeker drie kwartier rondgedwaald. De navigatie raakten ook van slag en stuurde me steeds naar die straat. Gelukkig waren we nog op tijd bij school.
Ondanks de regen, moest er zaterdag natuurlijk buiten gespeeld worden. De kinderen vonden twee jonge duiven. Die moesten natuurlijk mee. En verzorgen. Dat kan niet buiten hoor. Ze moeten wel binnen. We hadden nog een doos. En daar gingen ze in. Bij de achterburen haalden ze zaad. Het hele weekend zijn ze er zoet mee geweest. De vogels in de veranda. Tot ze eruit vliegen, want dan wil ik ze niet meer binnen. Zaterdagavond eerst iedereen in bad. Dat vinden ze nog steeds heel leuk. En daarna...opblijven. Want ze wilden de wedstrijd zien. Omdat we zondag een late dienst hadden zeiden we: prima. Maar morgen niet chagrijnig. Wat hadden ze het naar hun zin. Ze sliepen daarna snel. Zondag naar de kerk. Eén van de pleegjes was nog nooit naar een kerk geweest. Die heeft zijn ogen uitgekeken. En hij had het naar zijn zin. Hij ging zelfs mee zingen. We zijn dankbaar. We krijgen er twee leuke boys bij.
Deze week moesten op de valreep ook nog twee kinderen afzwemmen. Nog even voor de vakantie. En voordat ze naar groep 5 gaan, want dan is er geen schoolzwemmen meer. Maandag om vijf uur en dinsdag om half 5. Van die heerlijke tijden met een druk gezin. Maar de kinderen waren zo blij dat ik mee ging. Niets is leuker dan dat je zelf mee gaat. En ze hebben het gehaald.
En zo rolden we de woensdag in. Ons jongste pleegje kwam uit school niet naar huis. Hij had een kinderfeestje. En daar had hij heel veel zin in. Hij zit op het speciaal onderwijs. Kleine klassen. Dus weinig kinderen. Hij heeft niet vaak een feestje. Dus super leuk voor hem. En voor ons makkelijk, dat we even niet op de tijd hoeven te letten. Vijf uur zou hij pas thuis zijn.
En ik? Ik hield een beetje dankdag. Als ik terug kijk naar de periode dat we naar Zeeland kwamen. Er was nog zoveel onzeker. En we hadden grote dromen. Maar wat zijn we ver gekomen. Stabiliteit voor de kinderen die mee zijn verhuisd. En twee nieuwe plaatsingen. Ons eigen gezinshuis, waar we al zolang van dromen. Onze plek in Rilland. Onze plek in de kerkelijke gemeente.
Ik sta er soms te weinig bij stil. Tel je zegeningen, iedere dag. Ik laat me zo vaak iedere dag opslokken door de dingen van de dag.
Als ik al die kinderhoofdjes overzie als ze heerlijk achter hun bord patat zitten. Met elkaar pratend. Of voor de televisie met een bak chips voetbal kijkend. Terwijl er één opspringt en roept: Al die Nederlanders gaan staan. Ze willen vast al naar huis, terwijl het de rode shirts zijn die gaan staan van Costa Rica om te juichen.
Dan is dat voor mij op dat moment:
GELUK. DANKBAARHEID. VERWONDERING.ZEGEN.
We lazen met de kinderen deze week uit het dagboek over Psalm 73. Hoe herkenbaar is dit. Mopperen, het niet zien zitten, kijken naar anderen en dan....
Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot,
Nabij te wezen bij mijn God
'k Vertrouw op Hem, geheel en al
Den Heer, Wiens werk ik roemen zal.
Abonneren op:
Posts (Atom)