Veel tranen hebben gevloeid het afgelopen jaar. Soms zoveel dat ik dacht geen tranen meer te hebben. God leek dan soms zo ver weg. Ik heb gebeden. Ik heb als het ware op de hemeldeur gebonkt en gebeukt. Wat kan je als moeder wanhopig verdrietig zijn als je kind een andere weg gaat. En dan heb ik het niet zomaar over andere keuzes of manier van leven. Maar echt een weg die fout is. Weg van God en steeds verder de wereld in. Als ik vroeg: hoe gaat het? Kreeg ik het antwoord. Goed, maak je niet druk ma. Maar ik zag en voelde wat anders. Je staat aan de zijlijn en het enige wat ik nog kon is liefhebben. Er zijn als hij me nodig had. Ik begreep niet waarom God niet ingreep. Hoever moest het komen? En toch wilde ik steeds weer de keus maken om God te vertrouwen. Hij weet wat er gebeurt en al heb ik geen antwoorden: Hij weet het. Hij heeft al mijn tranen zorgvuldig bewaard. Al mijn gebeden lagen voor Zijn aangezicht. Ik klampte me dan ook vast aan het feit dat Hij zelf beloofd niet los te laten wat Zijn hand eenmaal begonnen is. Een van onze pleegjes heeft de eerste maanden dat ze bij ons woonde letterlijk aan me gehangen als een aapje. Zo voelde ik me soms bij God. Ik kalmte me vast totdat mijn handen moe werden en ik ontdekte dat Hij er was en me opving.
Het feit dat ik telkens weer mijn kind bij God kan brengen en ook mag vertrouwen en geloven dat God er Zijn weg mee gaat, zorgde ervoor dat ik verder kon.
Ik kom het ook bij anderen tegen. Onmacht om het feit dat kinderen andere wegen gaan. En dat heeft zijn weerslag op het hele gezin. Ik ervaar als ik anderen spreek zoveel eenzaamheid. Het niet kunnen delen met anderen. Schaamte, vragen; wat deed ik fout? Verdriet en onbegrip. En dat onbegrip is het ergste. Dat kan als je niet oppast je onderuit halen. Al die opmerkingen van mensen. Als je één kind hebt komt het doordat dit verwent is en je als ouders gefaald hebt. Als je een groot gezin hebt had je maar niet zoveel kinderen moeten krijgen want dat is in deze tijd toch niet verantwoord meer en krijgen de kinderen te weinig aandacht. In mijn geval waren de pleegjes de schuld. Door hen deden we onze kinderen tekort. Ze kregen te weinig aandacht waardoor ons kind verkeerde keuzes maakte. Dan vraag ik me af: hebben kinderen geen eigen verantwoordelijkheid? Ik wil echt niet zeggen dat ik als moeder foutloos ben. Natuurlijk heb ik dingen niet goed gedaan en fouten gemaakt en zullen mijn kinderen straks als ze zelf kinderen krijgen zichzelf voornemen om het anders te doen. Om dan vervolgens tot de ontdekking te komen dat sommige patronen zo zijn ingesleten dat ze moeilijk te veranderen zijn. Maar kinderen zijn zelf verantwoordelijk voor hun daden. Wij al ouders zijn verantwoordelijk om hen te leren die verantwoordelijkheid te nemen.
Het is een leugen als mensen ons zeggen dat onze kinderen foute keuzes maken doordat wij het niet goed hebben gedaan. Satan wil ons dit laten geloven en wil ons roven van ons vertrouwen in God. Want als we God niet meer vertrouwen zullen we stoppen met bidden. En dat is juist ons krachtigste wapen. Het zal ons roven van de liefde voor onze kinderen en ons bitter maken. Ik heb de keuze gemaakt om niet verbitterd te raken en me niet te laten beïnvloeden door wat anderen zeggen. Ook als doet het zeer. Maar ik ging ermee naar God. Ik ging ermee naar vriendinnen. Daardoor werd ik sterker en krachtiger. Ik zag de worsteling bij mijn kind. Hij wilde zo onwijs graag een ander leven maar wist niet hoe. Ik kon hem steeds weer overstelpen met mijn liefde. De boodschap geven: ik hou van jou. Je bent mijn kind. En daarom hou ik van je. God zegt dat ook iedere dag tegen mij. Als ik struikel. Als ik fouten maak en ik kom weer bij Hem. Kind, je bent van mij en daarom hou ik van je.
Waarom doen mensen dit elkaar aan vraag ik me dan af? Waarom bemoedigen we elkaar zo weinig? Als er iets gebeurt bij een ander hebben we zo vaak ons oordeel al klaar. En wijzen met onze vinger de fouten van andere ouders aan.
Wat ben ik blij dat ik het niet van mensen alleen hoef te hebben. Maar dat ik een grote God heb, die Zijn eigen werk voorzet. Met de bedoeling om er iets groters van te maken dan dat wij als ouders kunnen.
En toch is het onze opdracht om eensgezind te zijn. Als christenen zorg te dragen voor elkaar. De wereld trekt aan onze kinderen. Dat voorkom je niet door een perfecte opvoeding. En wat is dan de perfecte opvoeding? Daar verschillen we allemaal over van mening. Maar laten we elkaar liefhebben zoals God ons liefheeft. Als we aan die opdracht beginnen hebben we aan een héél leven niet genoeg.
Ik roep ouders op: blijf, ook als je kind een andere weg gaat, van hem houden. Je kan niet alles goed vinden. Maar wees er als ze je nodig hebben. Veroordeel niet. En blijf bidden. Ook al lijkt het soms uitzichtloos. En soms moeten we alleen maar luisteren, echt luisteren, en zitten ze niet te wachten op al onze adviezen.
Het leven van ons kind is letterlijk tot op de bodem toe afgebroken. Maar nu kan God gaan bouwen. En we zien iets prachtigs moois ontstaan. Bruikbaar voor God. Radicale omkeer vanuit de wereld. Het water stond ons allemaal aan de lippen. We wisten geen uitweg meer, tot God een weg opende.
Zo groot is mijn God. Ik hoop die van u ook!
gezinshuis
de morgenster
zondag
donderdag
mijn eerste boek
"....met een schone lei beginnen?" Twee donkere ogen kijken me niet- begrijpend aan. "Ik heb u wel in het gezicht gespuugd hé? Dan stuurt u me toch zeker wel weg?""Nee", probeer ik nog een keer, "ik stuur je niet weg. Ik wil hier met jou over praten en dan beginnen we opnieuw." Twee ogen kijken me vol verbazing aan. Hij snapt het écht niet...
Het is zover. Mijn boek is een feit!!!
Ik ben er super blij mee. Het heeft best nog veel tijd gekost. Maar het is af.
Het is als de geboorte van een kind. Soort van dan. Je kijkt ernaar uit en dan heb je het eindelijk in handen. Ik hoop dat de verhalen zullen spreken. Het is zo belangrijk om te vertellen. Deze kinderen die ogenschijnlijk "gewone "kinderen zijn. En dat ook zo wanhopig graag willen zijn. Maar toch zoveel hebben meegemaakt. Zo gecompliceerd soms zijn in gedrag. Mensen die het verhaal niet kennen of helemaal niet bekent zijn met pleegzorg hoor ik vaak zeggen. Wat een rot kinderen. Ik hoop dat met het lezen van mijn boek een beetje helder wordt waarvandaan bepaald gedrag komt. Rot kinderen bestaan niet! Wel angstige, beschadigde kinderen die vanuit hun "veilige" gedrag reageren. Aangeleerd gedrag soms om te overleven. Ik heb geprobeerd mijn passie voor deze kinderen over te brengen.
Ook wat dit doet met ons als gezin. Met onze kinderen. Het is soms heel moeilijk. Moeten we onze grenzen bewaken naar onszelf, in onze relatie en naar onze eigen kinderen. Maar uiteindelijk komen we er rijker uit.
Dan blijft het verdrietig als mensen oordelen. Dat je jezelf of je kinderen tekort doet. Maar geloof me|: ik heb genoeg tijd voor mezelf.(ik heb zelfs tijd om een boek te schrijven!) En zoveel tijd voor mezelf heb ik niet nodig. En onze kinderen? Die vinden het geweldig. Natuurlijk baalden ze soms van de drukte, het vervelende gedrag, de boze buien en schelpartijen. Maar ze snappen ook waar dit vandaan komt. En wat we altijd hebben gedaan is apart tijd inruimen voor onze eigen kinderen. Het is anders dan in andere gezinnen, maar de tijd die we samen doorbrengen is wel van goede kwaliteit om zo maar te zeggen. Een deel van onze passie hebben onze kinderen meegekregen en doen daar iets mee ieder op zijn eigen manier.
Wil je dit boek aanschaffen? Ga naar onze eigen website: www.projectgezindemorgenster.com
Het is zover. Mijn boek is een feit!!!
Ik ben er super blij mee. Het heeft best nog veel tijd gekost. Maar het is af.
Het is als de geboorte van een kind. Soort van dan. Je kijkt ernaar uit en dan heb je het eindelijk in handen. Ik hoop dat de verhalen zullen spreken. Het is zo belangrijk om te vertellen. Deze kinderen die ogenschijnlijk "gewone "kinderen zijn. En dat ook zo wanhopig graag willen zijn. Maar toch zoveel hebben meegemaakt. Zo gecompliceerd soms zijn in gedrag. Mensen die het verhaal niet kennen of helemaal niet bekent zijn met pleegzorg hoor ik vaak zeggen. Wat een rot kinderen. Ik hoop dat met het lezen van mijn boek een beetje helder wordt waarvandaan bepaald gedrag komt. Rot kinderen bestaan niet! Wel angstige, beschadigde kinderen die vanuit hun "veilige" gedrag reageren. Aangeleerd gedrag soms om te overleven. Ik heb geprobeerd mijn passie voor deze kinderen over te brengen.
Ook wat dit doet met ons als gezin. Met onze kinderen. Het is soms heel moeilijk. Moeten we onze grenzen bewaken naar onszelf, in onze relatie en naar onze eigen kinderen. Maar uiteindelijk komen we er rijker uit.
Dan blijft het verdrietig als mensen oordelen. Dat je jezelf of je kinderen tekort doet. Maar geloof me|: ik heb genoeg tijd voor mezelf.(ik heb zelfs tijd om een boek te schrijven!) En zoveel tijd voor mezelf heb ik niet nodig. En onze kinderen? Die vinden het geweldig. Natuurlijk baalden ze soms van de drukte, het vervelende gedrag, de boze buien en schelpartijen. Maar ze snappen ook waar dit vandaan komt. En wat we altijd hebben gedaan is apart tijd inruimen voor onze eigen kinderen. Het is anders dan in andere gezinnen, maar de tijd die we samen doorbrengen is wel van goede kwaliteit om zo maar te zeggen. Een deel van onze passie hebben onze kinderen meegekregen en doen daar iets mee ieder op zijn eigen manier.
Wil je dit boek aanschaffen? Ga naar onze eigen website: www.projectgezindemorgenster.com
maandag
herfstvakantie
Wat een heerlijke herfstvakantie hebben we achter de rug. We zijn met z'n viertjes naar Venetië geweest. Soms voelt het niet fijn voor de pleegjes, maar ook een gezinshuis moeder heeft af en toe tijd nodig voor haar eigen gezin en zichzelf.
Dochter Mariëtte met haar man Mark kwamen in huis. Dus kon ik ook met een gerust hart weggaan. Nou ja, een gerust hart wel maar loslaten is weer iets anders. Het is nogal wat. Zeven kinderen!
Met ook de nodige afspraken. Maar ze hebben het super gedaan. En ook de kinderen hebben ervan genoten. Want mama Jenny is veel strenger. Dus ik mocht best langer weg blijven.
Met z'n allen zijn ze nog wezen zwemmen. Dat is iets wat mama Jenny niet echt leuk vind dus ook niet vaak doet. Daar ging het even met de jongste spruit niet goed. Hij durft veel te veel en heeft nog geen zwemdiploma. Als je dan van de hoge duikplank wil en dat mag niet van de badjuffrouw wordt je natuurlijk heeeel boos.
Ons andere pleegje heeft een beugel. Eindelijk is alles gewisseld. Eerst alleen onder. Over een paar weken boven. Maar na een uur was er al een slotje af. Hij kijken in de spiegel. Oh er zijn wel drie slotjes af. Dan heb ik er twee ingeslikt. 's Avonds kwam hij zeggen dat hij bukpijn had. Van de slotjes in zijn buik. En toen hij naar het toilet moest voelde hij de slotjes ook. We moesten erom lachen. Dat zit tussen je oren hoor. Toen hij bij de ortho kwam (in onze vakantie) om het slotje er weer op te doen bleek hij maar één slotje te zijn verloren. En die had hij bewaard. Zat het tussen je oren of niet? Maar dan blijf je toch zeggen dat je het echt voelde. Daar hebben ze natuurlijk smakelijk om moeten lachen. De verhalen waren leuk. De kinderen hebben genoten van de vakantie. Ook zij kunnen er weer tegenaan.
En ik ben ook weer opgeladen. Na alle drukte van de afgelopen tijd.
Het is ook best veel geweest waar we voor kwamen te staan. Het opzetten van ons eigen gezinshuis vergt best veel. Zeker in de start, zoals je ook hebt bij een bedrijf opstarten. Maar het meeste werk zit er nu op. Nu alles een beetje op poten staat kunnen we ons nog meer gaan richten op waar we het voor doen. De kinderen.
Allemaal hebben ze nu een sport gekozen. Is ook nogal wat hoor. Zeven kinderen plus die van onszelf is acht naar een sport heen en weer rijden. We komen avonden tekort (hahha). Maar het lukt ons. En voor de kids is het zo goed om ergens mee bezig te zijn wat ze leuk vinden.
Inmiddels is onze zoon weer doorgestroomd naar een ander adres om te wonen, dus staat onze caravan weer leeg. Hier gaan we even over nadenken wat we hiermee verder gaan doen. Dochter Thirza wil er wel in. " Ga ik begeleid wonen mam".
En dan wordt het deze week ook weer heel spannend. Eind van de week komt mijn boek uit. Ik ben heel benieuwd wat iedereen ervan gaat vinden. De titel is: Moeder van veel. Het leven in een gezinshuis.
Vandaag is het leven van alle dag weer begonnen. Zemen, zuigen en wassen en strijken. Gelukkig heb ik er geen hekel aan. De kasten met kleding zijn aardig gewisseld. Zomer gewassen in de kratten en het winter in de kast. Dat is voor mij altijd weer een sport. Iedereen weer voorzien van kleding. Ik rij wat af naar de stad. Het grootste drama met twee meiden pleegjes zijn de schoenen. De één heeft lange smalle voeten en de ander heeft brede voeten. En ze vinden niks leuk. Maar na zeven schoenenwinkels zijn we geslaagd. Pfff, als ze er nu maar even mee doen.
Dochter Mariëtte met haar man Mark kwamen in huis. Dus kon ik ook met een gerust hart weggaan. Nou ja, een gerust hart wel maar loslaten is weer iets anders. Het is nogal wat. Zeven kinderen!
Met ook de nodige afspraken. Maar ze hebben het super gedaan. En ook de kinderen hebben ervan genoten. Want mama Jenny is veel strenger. Dus ik mocht best langer weg blijven.
Met z'n allen zijn ze nog wezen zwemmen. Dat is iets wat mama Jenny niet echt leuk vind dus ook niet vaak doet. Daar ging het even met de jongste spruit niet goed. Hij durft veel te veel en heeft nog geen zwemdiploma. Als je dan van de hoge duikplank wil en dat mag niet van de badjuffrouw wordt je natuurlijk heeeel boos.
Ons andere pleegje heeft een beugel. Eindelijk is alles gewisseld. Eerst alleen onder. Over een paar weken boven. Maar na een uur was er al een slotje af. Hij kijken in de spiegel. Oh er zijn wel drie slotjes af. Dan heb ik er twee ingeslikt. 's Avonds kwam hij zeggen dat hij bukpijn had. Van de slotjes in zijn buik. En toen hij naar het toilet moest voelde hij de slotjes ook. We moesten erom lachen. Dat zit tussen je oren hoor. Toen hij bij de ortho kwam (in onze vakantie) om het slotje er weer op te doen bleek hij maar één slotje te zijn verloren. En die had hij bewaard. Zat het tussen je oren of niet? Maar dan blijf je toch zeggen dat je het echt voelde. Daar hebben ze natuurlijk smakelijk om moeten lachen. De verhalen waren leuk. De kinderen hebben genoten van de vakantie. Ook zij kunnen er weer tegenaan.
En ik ben ook weer opgeladen. Na alle drukte van de afgelopen tijd.
Het is ook best veel geweest waar we voor kwamen te staan. Het opzetten van ons eigen gezinshuis vergt best veel. Zeker in de start, zoals je ook hebt bij een bedrijf opstarten. Maar het meeste werk zit er nu op. Nu alles een beetje op poten staat kunnen we ons nog meer gaan richten op waar we het voor doen. De kinderen.
Allemaal hebben ze nu een sport gekozen. Is ook nogal wat hoor. Zeven kinderen plus die van onszelf is acht naar een sport heen en weer rijden. We komen avonden tekort (hahha). Maar het lukt ons. En voor de kids is het zo goed om ergens mee bezig te zijn wat ze leuk vinden.
Inmiddels is onze zoon weer doorgestroomd naar een ander adres om te wonen, dus staat onze caravan weer leeg. Hier gaan we even over nadenken wat we hiermee verder gaan doen. Dochter Thirza wil er wel in. " Ga ik begeleid wonen mam".
En dan wordt het deze week ook weer heel spannend. Eind van de week komt mijn boek uit. Ik ben heel benieuwd wat iedereen ervan gaat vinden. De titel is: Moeder van veel. Het leven in een gezinshuis.
Vandaag is het leven van alle dag weer begonnen. Zemen, zuigen en wassen en strijken. Gelukkig heb ik er geen hekel aan. De kasten met kleding zijn aardig gewisseld. Zomer gewassen in de kratten en het winter in de kast. Dat is voor mij altijd weer een sport. Iedereen weer voorzien van kleding. Ik rij wat af naar de stad. Het grootste drama met twee meiden pleegjes zijn de schoenen. De één heeft lange smalle voeten en de ander heeft brede voeten. En ze vinden niks leuk. Maar na zeven schoenenwinkels zijn we geslaagd. Pfff, als ze er nu maar even mee doen.
zelfvertrouwen
Daar zijn we weer. De dagen zaten de afgelopen tijd zo ontzettend vol. En daarmee ook mijn hoofd. Vorige week maandag hadden we een workshop dag. Op de Glind. Dus dat ws een lange dag. Met de twee andere nieuwe gezinshuisouders uit Zeeland togen we naar de Glind. Niet naast de deur. Om zeven uur dropten we onze kinderen bij een vriendin in het dorp. Zij zou zorgen dat ze ontbijt kregen en naar school gingen. En om drie uur kwam onze dochter Lenny om de kinderen uit school te halen en verder alles te verzorgen tot wij thuis zouden komen. Rond kwart over 9 waren we thuis. En dat is heerlijk thuiskomen als iedereen al in bed ligt. Heerlijk rustig. Ons hoofd zat vol en die van mij nog wel meer. Ik kwam er deze dag achter dat ik mijn boekhouding niet goed heb opgezet en dat ik belangrijke informatie gemist had. Dus alles moet opnieuw. Pfff dat is een klus zeg. Liefst begin ik daar dan nog aan, maar manlief weerhoud me daar dan van. Inmiddels heb ik het al aardig weggewerkt.
We hebben die dag veel nieuwe gezinshuis ouders ontmoet. En dat is super leuk. Ervaringen uitwisselen, horen hoe anderen het doen. Het was de lange rit dubbel en dwars waard.
De afgelopen tijd was een tijd van veel ruzie en onrust. Rivaliteit en onmacht. Dat is wat we zien. Het verboden woord wordt vaak genoemd. Ik wordt "buitengesloten". We willen dit niet horen in huize Zwijnenburg. Als je niet mee mag doen kom je erover praten. Meestal is het zo dat pleegje zichzelf buitensluit. Want dan gaat het niet volgens zijn regels, of hij verliest en wil het onderspit niet delven. Als ik op vrijdag overblijfmoeder ben zie ik hetzelfde gebeuren. Het ene pleegje wordt boos en de ander wordt heel zielig. Al zien we bij het boze pleegje groei. Hij werd boos vanuit onzekerheid. Vanuit het gevoel dat hij niets kan en niets is. Maar we zien hem sterker worden. Wat groeit een kind van complimenten. Je doet het goed! Een kind dat motorisch zwak is. Zijn loop is dweilend. Hij zwaait met zijn armen om in evenwicht te blijven. Maar hij wordt steeds stabieler. En dat geeft hem zelfvertrouwen. Super! Hij is afgelopen week naar kickboksen geweest. Hij had eerst zijn bedenkingen. Dan slaan ze me helemaal in elkaar hoor. Toen we uitlegden dat dit niet het geval is, maar hij juist leert om in balans te staan en lopen en dat hij hierdoor meer zelf vertrouwen zal krijgen wilde hij wel. Stik zenuwachtig was hij. Zijn vader en moeder stimuleerden hem. Je moet gaan joh! Dat is goed voor je. Stoer kwam hij terug. De andere dag gebeurde er iets tussen hem en een ander pleegje. Vol vuur zei hij: "daarom kan jij dus niet op kickboksen. Je gaat overal om janken en zielig doen. Ik kreeg gewoon tikken in mijn gezicht hoor van Jan Arie. En ik jank niet. Wat kan ik genieten van dit ventje. Zo onzeker als hij binnenkwam. Met een enorm negatief zelfbeeld. Hoe kan je groeien in een paar weken tijd. Het steekt nog weleens de kop op, maar dan kan ik hem aanspreken. Hé, weet je nog? Regelmatig moet ik nu zeggen: "ik vind het fijn dat je vrolijk bent, maar wil je nu even stoppen met zingen?" Dit doet hij namelijk steeds als we aan het eten zijn. Zijn zelfvertrouwen groeit. Dat gaat wel goed komen.
Zelfvertrouwen. Ik probeer het de kinderen te leren. Maar ik bak er zelf ook niet altijd wat van. Dan twijfel ik of ik het allemaal wel goed doe. Of ik de dingen niet anders had moeten doen. Als dingen niet zo lopen als ik had gehoopt. Of voormijn gevoel helemaal verkeerd gaan. Dan vraag ik mezelf af: wat doe ik fout? Waar heb ik iets gemist. En daar is niks mis mee, om goed naar jezelf te kijken. Maar ik vind het soms best lastig om het dan ook weer los te laten. Om er niet in te blijven hangen. Dan hoor ik mezelf zeggen: hoofd omhoog en schouders naar achteren. Je mag er zijn!
En dan is het morgen 30 september. 27 jaar geleden onze trouwdag. Waar blijft de tijd! Wat zal het nieuwe jaar ons brengen. Als ik terug kijk dan mag ik wel zeggen dat we heel wat stormen hebben doorstaan. Vreugde en verdriet wisselden zich af. En dat zal ook steeds weer zo zijn. Zondag ging de preek over de seizoenen van het leven. Soms lijkt het wel of alle seizoenen zich in één keer afspelen in mijn leven. De seizoenen komen en gaan, en zijn niet te beïnvloeden. Alles heeft een bedoeling, ook al zie ik die soms niet. Moet ik loslaten, terwijl ik zo graag vasthoud en zelf de dingen wil regelen. Maar mag ik ook genieten van al het moois wat God ons geeft. En dat is dit komende jaar uitzien naar ons eerste kleinkind. Als ik daarover nadenk dan wordt ik stil van verwondering. Zo iets bijzonders.
We hebben die dag veel nieuwe gezinshuis ouders ontmoet. En dat is super leuk. Ervaringen uitwisselen, horen hoe anderen het doen. Het was de lange rit dubbel en dwars waard.
De afgelopen tijd was een tijd van veel ruzie en onrust. Rivaliteit en onmacht. Dat is wat we zien. Het verboden woord wordt vaak genoemd. Ik wordt "buitengesloten". We willen dit niet horen in huize Zwijnenburg. Als je niet mee mag doen kom je erover praten. Meestal is het zo dat pleegje zichzelf buitensluit. Want dan gaat het niet volgens zijn regels, of hij verliest en wil het onderspit niet delven. Als ik op vrijdag overblijfmoeder ben zie ik hetzelfde gebeuren. Het ene pleegje wordt boos en de ander wordt heel zielig. Al zien we bij het boze pleegje groei. Hij werd boos vanuit onzekerheid. Vanuit het gevoel dat hij niets kan en niets is. Maar we zien hem sterker worden. Wat groeit een kind van complimenten. Je doet het goed! Een kind dat motorisch zwak is. Zijn loop is dweilend. Hij zwaait met zijn armen om in evenwicht te blijven. Maar hij wordt steeds stabieler. En dat geeft hem zelfvertrouwen. Super! Hij is afgelopen week naar kickboksen geweest. Hij had eerst zijn bedenkingen. Dan slaan ze me helemaal in elkaar hoor. Toen we uitlegden dat dit niet het geval is, maar hij juist leert om in balans te staan en lopen en dat hij hierdoor meer zelf vertrouwen zal krijgen wilde hij wel. Stik zenuwachtig was hij. Zijn vader en moeder stimuleerden hem. Je moet gaan joh! Dat is goed voor je. Stoer kwam hij terug. De andere dag gebeurde er iets tussen hem en een ander pleegje. Vol vuur zei hij: "daarom kan jij dus niet op kickboksen. Je gaat overal om janken en zielig doen. Ik kreeg gewoon tikken in mijn gezicht hoor van Jan Arie. En ik jank niet. Wat kan ik genieten van dit ventje. Zo onzeker als hij binnenkwam. Met een enorm negatief zelfbeeld. Hoe kan je groeien in een paar weken tijd. Het steekt nog weleens de kop op, maar dan kan ik hem aanspreken. Hé, weet je nog? Regelmatig moet ik nu zeggen: "ik vind het fijn dat je vrolijk bent, maar wil je nu even stoppen met zingen?" Dit doet hij namelijk steeds als we aan het eten zijn. Zijn zelfvertrouwen groeit. Dat gaat wel goed komen.
Zelfvertrouwen. Ik probeer het de kinderen te leren. Maar ik bak er zelf ook niet altijd wat van. Dan twijfel ik of ik het allemaal wel goed doe. Of ik de dingen niet anders had moeten doen. Als dingen niet zo lopen als ik had gehoopt. Of voormijn gevoel helemaal verkeerd gaan. Dan vraag ik mezelf af: wat doe ik fout? Waar heb ik iets gemist. En daar is niks mis mee, om goed naar jezelf te kijken. Maar ik vind het soms best lastig om het dan ook weer los te laten. Om er niet in te blijven hangen. Dan hoor ik mezelf zeggen: hoofd omhoog en schouders naar achteren. Je mag er zijn!
En dan is het morgen 30 september. 27 jaar geleden onze trouwdag. Waar blijft de tijd! Wat zal het nieuwe jaar ons brengen. Als ik terug kijk dan mag ik wel zeggen dat we heel wat stormen hebben doorstaan. Vreugde en verdriet wisselden zich af. En dat zal ook steeds weer zo zijn. Zondag ging de preek over de seizoenen van het leven. Soms lijkt het wel of alle seizoenen zich in één keer afspelen in mijn leven. De seizoenen komen en gaan, en zijn niet te beïnvloeden. Alles heeft een bedoeling, ook al zie ik die soms niet. Moet ik loslaten, terwijl ik zo graag vasthoud en zelf de dingen wil regelen. Maar mag ik ook genieten van al het moois wat God ons geeft. En dat is dit komende jaar uitzien naar ons eerste kleinkind. Als ik daarover nadenk dan wordt ik stil van verwondering. Zo iets bijzonders.
donderdag
ik word oma!
De teller staat op bijna 20. 20 muizen gevangen. Het is dus niet zo gek dat ik niet kon slapen. Ze waren met elkaar door ons huis aan het wandelen. Maandagnacht heb ik voor het eerst geen muizen meer gehoord. Heerlijk. Geen geknabbel, geen geschraap aan het plafond. Maar nu een dikke brommer. Bij het kozijn was de kit weg en daar kwamen ze met bosjes naar binnen. Dikke zwarte vliegen die hard brommen. Dat is gelukkig sneller verholpen dan de muizen.
Dinsdagavond ben ik begonnen aan het bakken van 30 appelflappen. Pleegje is woensdag jarig en wilde appelflappen trakteren. Ik begin daar natuurlijk altijd veel te laat mee. Want eerst moet dit nog en dan dat. Ik ben heel de dag alweer heen en weer aan het rijden naar van alles en na het avondeten wilde ik eerst de was en de strijk even bijwerken. Daar is bijna niet tegenop te werken. Iedere dag maar even doen, dan blijft het te overzien. De appelflappen staan inmiddels in de oven. En straks hang ik de slingers nog even op. Want hij wordt dan wel al 13 jaar. Slingers horen erbij. Hij is nu langer bij ons dan hij bij zijn eigen mama heeft gewoond. Het is bijzonder om mee te mogen maken.
Als hij woensdag beneden komt is hij blij dat er slingers hangen. Ben je niet zenuwachtig?: vraagt zijn zusje? Ehhm, nee als je al ouder bent heb je dat niet meer aldus de jarige. Het was ook niet echt spannend wat hij voor een kadootje zou krijgen. Alle groep achters krijgen een mobiel om alvast te oefenen als ze straks naar het voortgezet onderwijs gaan. Gelukkig gaat pleegje een beetje groeien. Want hij ziet er niet echt uit als een 13 jarige. Maar dat kan snel veranderen. Daar kan je steeds weer verbaasd over zijn. Hoe snel kinderen/pubers veranderen in de eerste klas. En het lijkt bij pleegjes allemaal nog net wat heftiger te zijn dan bij eigen kinderen. Maar met jarig pleegje is het nog rustig. Geen puber taferelen. Lieve zorgzame jongen. Sociaal en behulpzaam. Veel sturing heeft hij nog nodig, maar niets is hem teveel. 's Avonds mag hij even mama bellen. Ver weg. Ik heb te doen met deze moeder. Alleen een telefoontje. Niet even je kind in je armen kunnen sluiten. Een grote oceaan zit ertussen. Ze huilt en bedankt me voor alles wat ik voor haar zoon doet. Niet huilen mama: zegt pleegje dan. U bent niet alleen. Ik bid elke dag voor u en de Heere God zorgt voor u. Worden als een kind. Daar ben ik deze week al eerder bij bepaald. Zo kinderlijk eenvoudig een kind vertrouwd op God. Zo hadden we een gesprek over alles wat er in de wereld gebeurt. Ze zien het op het nieuws. Eén pleegje vraagt zich af of ze wel zou blijven zeggen dat ze in God geloofd als er iemand haar wil vermoorden. Oh, zegt een ander, maar dat is toch niet erg. Dan ga ik naar de hemel. Wij kunnen ons soms laten beheersen en meeslepen door angst. Maar dit kinderlijke vertrouwen. Daar kan ik stil van worden.
En dan het grote nieuws. Ik moest nog even mijn mond houden, en dat is best lastig. Maar nu mag iedereen het weten. Afgelopen zaterdag kwam Lenny (onze dochter) op visite. Dat was op zich al vreemd, want meestal belt ze: ben je thuis? Ik kom eraan. Nu was het al twee weken van te voren afgesproken. Ik had haar al wat geobserveerd. En zo mijn gedachten. Maar zaterdag kwam toch het nieuws waar ik al van had gedacht dat het komen zou. Ik hoor je denken
Waar gaat dit over. André en ik kregen een kadootje.
Allebei een mok met de liefste opa en de liefste oma.
IK WORD OMA!!!
Dit is zo ontzettend leuk.
En dan de reactie van de pleegjes. Onze eigen kinderen vinden het natuurlijk ook allemaal erg leuk. Oom en tante worden. Het is de eerste. Maar Lenny maakte er een spelletje van. Ik fluister wat in jou oor en jij fluister dit door aan de volgende. En de laatste mag het hardop zeggen. Ze begon bij ons pleegje dat al vanaf haar tweede jaar bij ons is. In haar zien we ook echt "zwijnen" trekjes. De reactie was vermakelijk. Haar ogen worden groot, ze kijkt naar Lenny en van Lenny naar haar buik en weer naar Lenny. ECHT?? En toen had ze er erg in dat ze het door moest fluisteren. Ze reageren allemaal op hun eigen manier. De één zonder emotie en neemt het als kennisgeving aan. De ander grapt. Dan ben ik tante of dan ben ik oom..
Je snapt dat we hier erg blij mee zijn.
Wordt het nu ook pleegopa en pleegoma
Of blijven ik gewoon: moeder van veel.
Laten we het nog maar even op het laatste houden.
Mama Jenny en papa André.
Dinsdagavond ben ik begonnen aan het bakken van 30 appelflappen. Pleegje is woensdag jarig en wilde appelflappen trakteren. Ik begin daar natuurlijk altijd veel te laat mee. Want eerst moet dit nog en dan dat. Ik ben heel de dag alweer heen en weer aan het rijden naar van alles en na het avondeten wilde ik eerst de was en de strijk even bijwerken. Daar is bijna niet tegenop te werken. Iedere dag maar even doen, dan blijft het te overzien. De appelflappen staan inmiddels in de oven. En straks hang ik de slingers nog even op. Want hij wordt dan wel al 13 jaar. Slingers horen erbij. Hij is nu langer bij ons dan hij bij zijn eigen mama heeft gewoond. Het is bijzonder om mee te mogen maken.
Als hij woensdag beneden komt is hij blij dat er slingers hangen. Ben je niet zenuwachtig?: vraagt zijn zusje? Ehhm, nee als je al ouder bent heb je dat niet meer aldus de jarige. Het was ook niet echt spannend wat hij voor een kadootje zou krijgen. Alle groep achters krijgen een mobiel om alvast te oefenen als ze straks naar het voortgezet onderwijs gaan. Gelukkig gaat pleegje een beetje groeien. Want hij ziet er niet echt uit als een 13 jarige. Maar dat kan snel veranderen. Daar kan je steeds weer verbaasd over zijn. Hoe snel kinderen/pubers veranderen in de eerste klas. En het lijkt bij pleegjes allemaal nog net wat heftiger te zijn dan bij eigen kinderen. Maar met jarig pleegje is het nog rustig. Geen puber taferelen. Lieve zorgzame jongen. Sociaal en behulpzaam. Veel sturing heeft hij nog nodig, maar niets is hem teveel. 's Avonds mag hij even mama bellen. Ver weg. Ik heb te doen met deze moeder. Alleen een telefoontje. Niet even je kind in je armen kunnen sluiten. Een grote oceaan zit ertussen. Ze huilt en bedankt me voor alles wat ik voor haar zoon doet. Niet huilen mama: zegt pleegje dan. U bent niet alleen. Ik bid elke dag voor u en de Heere God zorgt voor u. Worden als een kind. Daar ben ik deze week al eerder bij bepaald. Zo kinderlijk eenvoudig een kind vertrouwd op God. Zo hadden we een gesprek over alles wat er in de wereld gebeurt. Ze zien het op het nieuws. Eén pleegje vraagt zich af of ze wel zou blijven zeggen dat ze in God geloofd als er iemand haar wil vermoorden. Oh, zegt een ander, maar dat is toch niet erg. Dan ga ik naar de hemel. Wij kunnen ons soms laten beheersen en meeslepen door angst. Maar dit kinderlijke vertrouwen. Daar kan ik stil van worden.
En dan het grote nieuws. Ik moest nog even mijn mond houden, en dat is best lastig. Maar nu mag iedereen het weten. Afgelopen zaterdag kwam Lenny (onze dochter) op visite. Dat was op zich al vreemd, want meestal belt ze: ben je thuis? Ik kom eraan. Nu was het al twee weken van te voren afgesproken. Ik had haar al wat geobserveerd. En zo mijn gedachten. Maar zaterdag kwam toch het nieuws waar ik al van had gedacht dat het komen zou. Ik hoor je denken
Waar gaat dit over. André en ik kregen een kadootje.
Allebei een mok met de liefste opa en de liefste oma.
IK WORD OMA!!!
Dit is zo ontzettend leuk.
En dan de reactie van de pleegjes. Onze eigen kinderen vinden het natuurlijk ook allemaal erg leuk. Oom en tante worden. Het is de eerste. Maar Lenny maakte er een spelletje van. Ik fluister wat in jou oor en jij fluister dit door aan de volgende. En de laatste mag het hardop zeggen. Ze begon bij ons pleegje dat al vanaf haar tweede jaar bij ons is. In haar zien we ook echt "zwijnen" trekjes. De reactie was vermakelijk. Haar ogen worden groot, ze kijkt naar Lenny en van Lenny naar haar buik en weer naar Lenny. ECHT?? En toen had ze er erg in dat ze het door moest fluisteren. Ze reageren allemaal op hun eigen manier. De één zonder emotie en neemt het als kennisgeving aan. De ander grapt. Dan ben ik tante of dan ben ik oom..
Je snapt dat we hier erg blij mee zijn.
Wordt het nu ook pleegopa en pleegoma
Of blijven ik gewoon: moeder van veel.
Laten we het nog maar even op het laatste houden.
Mama Jenny en papa André.
zaterdag
muizen
Ik zit rechtop in mijn bed. Muizen, alweer. Het is nu echt heel erg. Overal hoor je ze. Tussen het plafond in de woonkamer. In onze slaapkamer. Met een oud huis en overal zoldertjes en loze ruimtes is het logisch. Ze zijn een plek voor de winter aan het zoeken. Maar waarom mijn huis? We zitten nietsvermoedend nog wat na te praten als de kinderen na het eten kamertijd hebben. Ja, dat hebben ze iedere avond. Kamertijd. Een half uur doe je huiswerk of iets anders of helemaal niets. Prima, maar wij praten nu dus even na zonder kinderen. Mijn ogen gaan langs het raam en eindigen op de grond. Ik gil. Daar ligt een muis. Waarschijnlijk door het gat bij de verwarmingsbuizen naar beneden gevallen. Die val heeft hij niet overleefd. De kinderen komen aangesneld. Wat is er? Eh, niets. Ik schrok ergens van, ga maar weer terug. André ruimt direct de muis op. Ik heb het gevoel dat mijn huis in een muizenhol is veranderd. En ik ruik alleen maar muis. Of kan dat niet? Maar slapen doe ik niet veel. En zoonlief ook niet. Die slaapt boven onze kamer. Dus ook hij hoort diezelfde muis, of zijn het er twee of is het een hele familie? Hij werd deze week wakker van geknabbel aan zijn deur. De muis kon de bel niet vinden en dacht: ik knabbel even aan de deur. Misschien mag ik er wel in. Het houd ons wel van onze nachtrust af. En wat moet je eraan doen? Een muizenval? Gif? Overal is wat van te zeggen, maar ik wil er vanaf. Op wat minder nachtrust na is het verder een rustige week geweest. Zo samen de boel draaiend houden is best heel leuk. Ik merk het echt wel in mijn tijd. De wekker staat in elk geval een half uur later. En dat is al heerlijk, zeker als je veel wakker ligt van muizen feestjes.
En we hebben ook een leuke week achter de rug. Veel gesprekken die we natuurlijk ook samen doen.
André heeft de toelatingstoets gedaan en is natuurlijk toegelaten voor de opleiding Maatschappelijke zorg bijzonder doelgroepen niveau 4 en dan het kopjaar. Dus één jaar en dan is hij klaar. Super goed.
De nieuwe Zij en Zeeuws kwam uit waar een stuk instaat over ons gezinshuis. Dat is een erg leuk stuk geworden. Ik hoop dat er meer mensen warm lopen voor pleegzorg of gezinshuis ouder.
Mijn boek vordert gestaag. Nog een week en dan moet het helemaal klaar zijn.
Klaar voor de uitgever. Ik ben blij met Jessica. Zij maakt mijn boek helemaal klaar. Ze corrigeert en combineert geeft vorm aan mijn boek. Het is heel spannend, want hoe zal mijn boek ontvangen worden? Gaan mensen het echt wel lezen. Heeft het een toegevoegde waarde voor met name pleegzorg? We gaan het zien.
En ik heb iets gek gedaan. Mijn haar is er nu helemaal af. Echt kort, kort. En dat brengt altijd iets teweeg in ons gezin. Alles wat anders is vinden de kinderen raar. Als ik nieuwe kleren heb moeten ze wennen en gillen ze al. Dus deze metamorfose was helemaal om te gillen. Mama, dat doet u niet meer hoor! was het eerste wat er één riep. U bent nu heel anders: roept de volgende. Nou ja, dat zakt vanzelf. Ze wennen er wel aan. Maar het duurt even.
Nu gaan we genieten van het weekend. Vandaag eerst mijn huis vol gezet met geurdingetjes. Dan heb ik niet meer zo het idee overal muis te ruiken. Met de kinderen naar de fair in Rilland geweest. Voor de kinderen een hele belevenis. Ik heb ze allemaal geld gegeven. 10 euro. Daar mag je wat van kopen. Maar kom niet bij mij zeuren om meer. Daar gingen ze. Op zoek naar iets leuks. Zo grappig om te zien dat ze het allemaal op hun eigen manier besteden. Onze jongste liep verdwaasd rond. Zoekend naar speelgoed. Dat was er niet. Hij weet even niet wat hij moet. Hobbelt even achter de andere kinderen aan maar die hebben geen zin om hem te helpen. Maar uiteindelijk hebben ze allemaal de kraam met stenen ontdekt. Echt diamanten en edelstenen hoor! Eh, ik weet niet hoor: merkt één pleegje op, maar die kosten wel heel veel meer geld,. Dit zijn neppe. Maar wel mooi. De een heeft een grote en de ander een kleine. Dan nog een frietje of drinken. En op is het geld. Twee pleegjes hebben een ketting gekocht voor mama. Zo lief dat ze daaraan denken. Voor hun eigen mama iets te kopen. Thuisgekomen gaan ze direct spelen. Met hun stenen en hun fantasie. Hier geniet ik zo van. En straks, gaan we met schoon gebadderde kinderen thee drinken en nog even een spelletje doen. We hebben een nieuw spel gekregen in het welkomspakket van stichting kinderhulp. Het heet: Kakkerlakken salade. De kinderen vinden het een super leuk spel. En ik ook.
Week 1 samen is achter de rug. Ik ben blij en dankbaar.
En we hebben ook een leuke week achter de rug. Veel gesprekken die we natuurlijk ook samen doen.
André heeft de toelatingstoets gedaan en is natuurlijk toegelaten voor de opleiding Maatschappelijke zorg bijzonder doelgroepen niveau 4 en dan het kopjaar. Dus één jaar en dan is hij klaar. Super goed.
De nieuwe Zij en Zeeuws kwam uit waar een stuk instaat over ons gezinshuis. Dat is een erg leuk stuk geworden. Ik hoop dat er meer mensen warm lopen voor pleegzorg of gezinshuis ouder.
Mijn boek vordert gestaag. Nog een week en dan moet het helemaal klaar zijn.
Klaar voor de uitgever. Ik ben blij met Jessica. Zij maakt mijn boek helemaal klaar. Ze corrigeert en combineert geeft vorm aan mijn boek. Het is heel spannend, want hoe zal mijn boek ontvangen worden? Gaan mensen het echt wel lezen. Heeft het een toegevoegde waarde voor met name pleegzorg? We gaan het zien.
En ik heb iets gek gedaan. Mijn haar is er nu helemaal af. Echt kort, kort. En dat brengt altijd iets teweeg in ons gezin. Alles wat anders is vinden de kinderen raar. Als ik nieuwe kleren heb moeten ze wennen en gillen ze al. Dus deze metamorfose was helemaal om te gillen. Mama, dat doet u niet meer hoor! was het eerste wat er één riep. U bent nu heel anders: roept de volgende. Nou ja, dat zakt vanzelf. Ze wennen er wel aan. Maar het duurt even.
Nu gaan we genieten van het weekend. Vandaag eerst mijn huis vol gezet met geurdingetjes. Dan heb ik niet meer zo het idee overal muis te ruiken. Met de kinderen naar de fair in Rilland geweest. Voor de kinderen een hele belevenis. Ik heb ze allemaal geld gegeven. 10 euro. Daar mag je wat van kopen. Maar kom niet bij mij zeuren om meer. Daar gingen ze. Op zoek naar iets leuks. Zo grappig om te zien dat ze het allemaal op hun eigen manier besteden. Onze jongste liep verdwaasd rond. Zoekend naar speelgoed. Dat was er niet. Hij weet even niet wat hij moet. Hobbelt even achter de andere kinderen aan maar die hebben geen zin om hem te helpen. Maar uiteindelijk hebben ze allemaal de kraam met stenen ontdekt. Echt diamanten en edelstenen hoor! Eh, ik weet niet hoor: merkt één pleegje op, maar die kosten wel heel veel meer geld,. Dit zijn neppe. Maar wel mooi. De een heeft een grote en de ander een kleine. Dan nog een frietje of drinken. En op is het geld. Twee pleegjes hebben een ketting gekocht voor mama. Zo lief dat ze daaraan denken. Voor hun eigen mama iets te kopen. Thuisgekomen gaan ze direct spelen. Met hun stenen en hun fantasie. Hier geniet ik zo van. En straks, gaan we met schoon gebadderde kinderen thee drinken en nog even een spelletje doen. We hebben een nieuw spel gekregen in het welkomspakket van stichting kinderhulp. Het heet: Kakkerlakken salade. De kinderen vinden het een super leuk spel. En ik ook.
Week 1 samen is achter de rug. Ik ben blij en dankbaar.
maandag
eerste en laatste
De afgelopen week wisselde zich af met dingen voor het eerst en dingen voor het laatst.
De eerste week zit erop. Het is gewoon vreemd om weer alleen de boodschappen te doen. Geen verrassingen bij de kassa. Geen gemopper als je iets niet wil kopen. Geen bemoei met wat we gaan eten. Gewoon even IK. Toch is de vakantie fijn geweest. Ondanks alle storm hebben we ook mooie momenten mogen meemaken. De kinderen hadden best zin om weer naar school te gaan en voor je het weet hebben ze de regelmaat alweer te pakken. Voor de nieuwe pleegjes was het even wennen. Voor het eerst naar deze school, voor het eerst schooleten, voor het eerst psalmversje leren....
Ook de sportactiviteiten komen langzaam op gang. En langzaam komt iedereen in het ritme. Slapen en opstaan is nog even lastig wennen. Maar we houden de structuur aan en langzaam komt alles op zijn plek.
De laatste week voordat we het samen kunnen gaan doen.
De laatste week en onze zoon komt ook in Zeeland wonen.
We hebben met mijn hele schoonfamilie het oude huis schoongemaakt. Alles is leeg en de sleutel is ingeleverd. We sluiten Bleskensgraaf nu echt helemaal af. Toch vreemd. Ons oude huis nu helemaal weg.
Het plekje achter in de tuin wordt langzaam zijn plekje. Veel moest worden opgeruimd. Er is iets afgesloten en een nieuw begin ligt voor ons.
Na de BBQ afgelopen vrijdag is ook het werk van André afgesloten.
Zaterdag. Eerst onze verrassing maar opgehaald. Onze pleegdochter is begonnen op het voortgezet onderwijs. En daar hoort natuurlijk een nieuwe fiets bij. Ze is de eerste week op haar oude fiets gegaan en verwacht eigenlijk geen nieuwe. De verrassing was dus groot.
's Middags de rit naar Langerak maken. Wat een drama om daar te komen. Hebben ze ineens bedacht om de dijk te gaan asfalteren. Na drie keer te zijn heen en weer gereden en terug gestuurd te zijn de auto maar aan de kant gezet en verder gaan lopen. Terug naar huis over het warme asfalt naar de auto. "dat plakt" roepen de kinderen. Ja, dat plakt, maar ik wil toch naar huis. En dan sta je ook bij Woensdrecht weer stil omdat de optocht voorbij komt van het zomercarnaval. Maar de lange rit was voor de kinderen geen probleem als je spelletjes mag doen op je tablet en ook nog ga eten bij de Mac.
En vandaag zat ik om negen uur al mijn administratie te doen. Wat heerlijk om samen op te starten en de taken de verdelen. "Komt u ons nu nooit meer uit school halen en brengt u ons ook nooit meer?" vraagt één van onze pleegjes? Natuurlijk doe ik dat nog wel. Papa André brengt jullie en ik haal jullie als ik geen andere afspraken heb. "Gelukkig" want u rijd veel harder dan papa. Ben ik zo'n scheurmonster? denk ik. Valt wel mee toch.
De eerste week zit erop. Het is gewoon vreemd om weer alleen de boodschappen te doen. Geen verrassingen bij de kassa. Geen gemopper als je iets niet wil kopen. Geen bemoei met wat we gaan eten. Gewoon even IK. Toch is de vakantie fijn geweest. Ondanks alle storm hebben we ook mooie momenten mogen meemaken. De kinderen hadden best zin om weer naar school te gaan en voor je het weet hebben ze de regelmaat alweer te pakken. Voor de nieuwe pleegjes was het even wennen. Voor het eerst naar deze school, voor het eerst schooleten, voor het eerst psalmversje leren....
Ook de sportactiviteiten komen langzaam op gang. En langzaam komt iedereen in het ritme. Slapen en opstaan is nog even lastig wennen. Maar we houden de structuur aan en langzaam komt alles op zijn plek.
De laatste week voordat we het samen kunnen gaan doen.
De laatste week en onze zoon komt ook in Zeeland wonen.
We hebben met mijn hele schoonfamilie het oude huis schoongemaakt. Alles is leeg en de sleutel is ingeleverd. We sluiten Bleskensgraaf nu echt helemaal af. Toch vreemd. Ons oude huis nu helemaal weg.
Het plekje achter in de tuin wordt langzaam zijn plekje. Veel moest worden opgeruimd. Er is iets afgesloten en een nieuw begin ligt voor ons.
Na de BBQ afgelopen vrijdag is ook het werk van André afgesloten.
Zaterdag. Eerst onze verrassing maar opgehaald. Onze pleegdochter is begonnen op het voortgezet onderwijs. En daar hoort natuurlijk een nieuwe fiets bij. Ze is de eerste week op haar oude fiets gegaan en verwacht eigenlijk geen nieuwe. De verrassing was dus groot.
's Middags de rit naar Langerak maken. Wat een drama om daar te komen. Hebben ze ineens bedacht om de dijk te gaan asfalteren. Na drie keer te zijn heen en weer gereden en terug gestuurd te zijn de auto maar aan de kant gezet en verder gaan lopen. Terug naar huis over het warme asfalt naar de auto. "dat plakt" roepen de kinderen. Ja, dat plakt, maar ik wil toch naar huis. En dan sta je ook bij Woensdrecht weer stil omdat de optocht voorbij komt van het zomercarnaval. Maar de lange rit was voor de kinderen geen probleem als je spelletjes mag doen op je tablet en ook nog ga eten bij de Mac.
En vandaag zat ik om negen uur al mijn administratie te doen. Wat heerlijk om samen op te starten en de taken de verdelen. "Komt u ons nu nooit meer uit school halen en brengt u ons ook nooit meer?" vraagt één van onze pleegjes? Natuurlijk doe ik dat nog wel. Papa André brengt jullie en ik haal jullie als ik geen andere afspraken heb. "Gelukkig" want u rijd veel harder dan papa. Ben ik zo'n scheurmonster? denk ik. Valt wel mee toch.
Abonneren op:
Posts (Atom)