het zwembad

De afgelopen week hebben we nog aardig wat ongedierte gevonden. Vanuit de was en de koffers waren er aardig wat meegekomen vanuit de camping. Maar na een behoorlijk aantal wasjes en een enorme strijk is toch alles schoon.
Deze week was een week van de tuin. Het zwembad moest in elkaar worden gezet. Als ik dit zo neer tik lijkt het iets wat even gedaan wordt. Maar niets is minder waar. In de tijd dat wij op de camping waren is de vloer gestort. Waarin de palen van het zwembad zijn vastgezet. En nu de rest. Drie dagen er samen tegenaan met temperaturen oplopend tot 30 graden was wel even afzien. Maar dan heb je ook wat.

Onze schoonzoon heeft geholpen en dus kwam ook dochterlief met kleinzoon mee. En het hele spul is blijven slapen. Dat was voor mij erg genieten. De eerste logeerpartij van Jevano. Natuurlijk bij opa en oma op de kamer.

Pleegjes mochten helpen met het bad. Gaatje boren die al waren afgetekend. En dat vonden ze wat leuk.

En nu is het vol laten lopen. Ook dat gaat wel een dag of drie duren voordat dit klaar is. Het zwembad is 8 bij 4,5 meter. Daar gaat nogal wat water in. Maar zwemmen kunnen ze. Heerlijk, niet meer steeds een zwembad hoeven opzoeken maar ze gewoon in de tuin te laten plonzen.

Ook het terras is klaar en de picknicktafels voor de kinderen staan.

 

En er staat een nieuwe caravan. Ja, we zijn weer in Voorthuizen geweest en hebben daar iets gevonden wat er goed bij past. Er is plek voor vier personen. Dus ons begeleid woonproject gaat steeds meer vorm krijgen. Eerst alles nog aansluiten en de kachel en kookplaat vervangen. Want we sluiten alles wel aan op gas.

                                                                                                                    

 

De vakantie gaat snel. Schoolspullen zijn al voor een groot gedeelte gekocht. We treffen het goed met het weer zodat de kinderen zich heerlijk vermaken. Na twee weken camping moesten twee pleegjes weer skypen met hun moeder. Dat is op de camping niet handig. Zondag zochten we contact en moeder genoot van het gesprek van haar kinderen. We zaten aan de BBQ, dus wilden ze de computer buiten hebben. Moeder wilde iedereen dus even zien, inclusief onze kleinzoon. Pleegje liet hem trots zien en vertelde er bij dat zij nu  oom en tante waren. Moeder begreep dit niet. De taal wordt een steeds groter probleem. Dus zeiden wij het haar voor in het Engels. Pleegje herhaalde dit maar op haar onhandige manier. Wij zijn nu unk en ank. Iedereen bescheurde het van het lachen. Pleegje keek verbaasd rond. Waarom lacht iedereen? En moeder begreep het ook niet. Haar broer legt even uit wat er gebeurde en wat zijn zusje bedoelde.                                                                                                      

Het is gezellig en fijn zo met elkaar. Voor het eerst een vakantie waarbij André  

 ook zes weken thuis is en meemaakt hoe dat gaat . Soms wat lastig omdat

ook   de gewone dingen doorgaan. De was en de strijk en alle huishoudelijk klussen, afspraken rondom de kinderen, bezoeken, hier en daar een boze bui, af en toe wat slaaptekort. Maar ik mag niet klagen. De vakantie vliegt voorbij. Nog twee weken te gaan. En toch ben ik dan weer blij met het gewone dagelijkse ritme dat de school weer brengt.                                                                                                     

naar huis

Wat een puinhoop. We hebben besloten om toch eind van deze dag naar huis te gaan. De kinderen worden kribbig. Dus ga ik opruimen. Ik loop naar de meiden caravan om ze opdracht te geven hun koffer in te pakken. Zweet, een muffe lucht van opgedroogd gras komt mij tegemoet. Ik heb de afgelopen dagen al regelmatig gewaarschuwd. Zorg dat je vuile kleding in een vuilniszak zit en hou je schone apart. Maar wat ik aantref overstijgt alles. De bedden vol met kleding, en daar slapen ze gewoon tussen. Vuil en schoon door elkaar en de lucht zegt al genoeg. Douchen was al een strijd de afgelopen weken. Ik heb toch gezwommen? Dan hoef ik niet te douchen. Schoon ondergoed aandoen. Ik merk dat nu de structuur van thuis wegvalt en ze de dingen meer zelf moeten regelen het niet lukt. Chaos op chaos. En dan overzien ze het zelf ook niet meer.
 Ik overzie alles eens en moet even moed verzamelen om te beginnen. Maar waar begin ik. Eerst alles maar in de koffers. Dan maar schoon en vuil bij elkaar en allemaal in de was thuis. André haalt de eerste auto. Als ik de slaapzakken en de eerste rommel maar vast kwijt ben dan ruimt het een beetje op. Schoonmaken hoef ik niet dus, dat scheelt weer. De kinderen kijken me verbaasd aan. Waar heeft ze het over en waar maakt ze zich druk om? Zo erg is het toch niet?
Vind ik dit wel leuk.?  Oorwurmen in je kleren, krappe kamertjes, zeurende kinderen nooit genoeg, zweetgeuren en chaos. Pff. Als ik bedenk dat ik thuis heerlijk de ruimte heb. Alles bij de hand denk ik: wat tob ik toch. Maar als ik de kinderen vraag: was het een leuke vakantie? Roepen ze in koor JAAAA.
Daar doe ik het dus voor.
Langzaam vullen de auto's zich en worden de caravans leger. 
Pleegjes willen nog van alles doen. Nog even zwemmen, nog even op de grote skelter, nog even een ijsje eten. Ze genieten nog na. Willen graag naar huis maar vinden het ook lastig om afscheid te nemen van vrienden en vriendinnen.
En ook wij nemen afscheid. Het voelt voor mij even dubbel. Want kom ik hier nog wel terug, na 20 jaar op deze camping te hebben gestaan? Het lijkt erop dat het tijd wordt voor iets anders. Daar hebben we nog even voor om over na te denken en te bespreken. Het is nu bijna tijd om te gaan. Sleutel in leveren en richting ons Zeeland. Onderweg nog een stop om te eten. En dan naar huis. 

oorknijpers

AARRGGG moeder, moeder, mama....Er klinkt een geschreeuw op uit de caravan., Ik ga kijken wat er aan de hand is. Als ik de deur van de slaapkamer opendoe staat onze jongste spruit te springen of hij een wedstrijd hoogspringen moet winnen. Hij gilt weer: een OORKNIJPER. Ik moet lachen en dat maakt hem nog meer in paniek. Ik moet hem serieus nemen. Mama er zitten allemaal oorknijpers. Het heeft zoveel geregend de afgelopen dagen en de zwemkleding hing buiten. Maar pleegje wilde zwemmen. Dus nam hij zijn spullen van buiten mee maar door de nattigheid waren er allemaal oorwurmen in gaan zitten. En pleegje denkt er natuurlijk niet aan om ze even uit te schudden buiten. Dus liepen er een paar over zijn vloer in de slaapkamer. Dat gaf even behoorlijk paniek.

De dag voordat we vertrokken was er één van veel wassen, opruimen en soppen. Maar zo rond de klok van 11 uur konden we zaterdag vertrekken. Met veel regen en storm en rukwinden. Wat waren we blij dat we geen tent hoefden opzetten. Het was uitladen, bedden opmaken en klaar. In de stromende regen boodschappen doen, binnen eten. Niet echt wat we voor ogen hadden toen we de vakantie boekten. Puur voor het gemak en het aantal kinderen hebben we gekozen voor twee caravans. Maar dat kwam dus nu goed uit. De eerste dagen tekenden zich dus met veel regen, afgewisseld met af en toe wat droog, onweer, windstoten. Maar we hebben vakantie. Uitrusten, uitslapen en lezen. Veel lezen. De kinderen hebben zich vermaakt met dvd kijken, op hun tablet spelen en als het even kan toch de camping op. De lange broeken en truien en jassen die ik had meegenomen zijn dus al goed gebruikt. 
Woensdag ontwaakte we met het geluid van mijn telefoon. Wij komen en brengen de zon mee. Onze dochter en schoonzoon kwamen op bezoek. Ja, die zon scheen bij ons ook al maar het duurde niet lang. Als snel vielen de druppels al weer naar beneden. Maar na woensdag knapte het op. 

En al die nattigheid geeft ook allerlei ongedierte. En dat vind pleegje het minst leuk aan kamperen. En ik moet zeggen : ik ook. 

Alle pleegjes genieten volop. De één zoekt vrienden en vriendinnen op en de ander heeft er wat meer moeite mee en plakt vast aan één van de andere pleegjes. Zo verschillend als ze zijn zo boeiend is het om mee te maken. Op de Barneveldse Markt mochten ze kiezen. Een zak stroopwafel kruimels van 2 euro of snoepscheppen voor twee euro. Op twee na kozen ze voor kruimels. De andere gingen scheppen. Vooraf waarschuw ik nog: laat het af en toe even wegen want je zak kan niet helemaal vol hoor. De één doet dat en heeft geschept voor 2,35. Maar de ander komt met een overvolle zak aan. Ik kijk haar aan en vraag waarom ze niet even heeft afgewogen tussendoor. Ze kijkt me verschrikt aan. Die meneer kan het er toch weer uitgooien? Zo werkt het niet dame. Dat is dus nog drie euro bijleggen van je zakgeld. Of je deelt de helft van de zak met de andere kinderen. Vrolijk gaat ze delen. Ze snapt het niet helemaal. Hij kan het toch terug gooien? Ik heb er niet met mijn handen aan gezeten. 

Mama, mag ik 50 cent voor de vossenjacht? Pleegje wil meedoen en ik loop even mee. Moet ik mee of is er al leiding. De vossenjacht is op de camping en de leeftijden zijn divers. Dus ik hoef niet mee. Als we staan te wachten tot iedereen is ingedeeld vraagt pleegje: in welk bos gaan we vossen zoeken? En zijn ze niet gevaarlijk? Ik kijk hem niet begrijpend aan. Ineens heb ik het door. Hij heeft nog nooit meegedaan aan vossenjacht en hij dacht dat hij echte vossen ging vangen. Als ik in de lach schiet wordt hij boos. Ik ga er even voor zitten en leg hem uit wat vossenjacht is. Ohhhhh, maar dan heb ik er al één gezien. ???Ja, daar in het zwembad zit een rare verkleedman met een hengel te vissen. Dat kan toch niet? Slim mannetje. 

De eerste week is inmiddels om. De temperatuur stijgt en we genieten. Van de rust, van de kinderen, van alle contacten die we hebben op de camping. We ontmoeten veel andere pleeggezinnen en dan is het een feest van herkenning. 
Het was een week waarin regen en zonneschijn zich afwisselden. Letterlijk en figuurlijk.
We zien uit naar wat de tweede week gaat brengen. 

vakantie!!

En dan is de vakantie al een week oud. Vakantie. Ja, maar hier gaat alles gewoon nog even door. De wekker, ja, die staat later dan gewoon. En dat scheelt al snel twee uurtjes. Met de pubers hebben we de afspraak gemaakt dat ze om 9 uur beneden zijn voor het ontbijt. Niet op tijd? Prima als je langer wilt blijven liggen, maar dan geen ontbijt. Verder zit de week nog vol met afspraken. En dan hebben we nog een lijst met dingen die moeten worden aangeschaft voor de vakantie.

De kinderen hebben deze week ook meegedaan met de evangelisatie sportweek. Dus André is iedere middag met de basisschool kinders naar Tholen gereden en 's avonds met de pubers. Vandaag was de afsluiting met in de middag een zeskamp en daarna pannenkoeken eten en nog een afsluitend programma in de avond. Ik dacht: heerlijk. Heb ik even een paar uurtjes het huis voor mezelf en kan ik opruimen, schoonmaken en koffers inpakken. Het liep wat rommeliger dan gedacht.

We hebben twee weken geleden een zwembad besteld. En dachten dat we dit zo neer konden zetten. Was er ook bij verteld dat dit kon. Maar dus niet. En daar gaat onze tuin weer. Er moet gegraven worden en een betonnen vloer worden gestort. En daar maakten ze vorige week zaterdag een begin mee en kwamen vandaag weer. Dus dan loopt het weer even anders dan gewoon. Maar het komt goed. Wij gaan op vakantie, maar ons huis blijft bewoond. Dus als ze verder willen kunnen ze verder. Dat wordt in elk geval nog niet zwemmen in de tuin.

 Alles is opgeruimd en schoon (voor hoelang?) en de wasmanden zijn LEEG. De laatste was draait. Dit gebeurt me bijna nooit. Wat ze morgen aan moeten ligt klaar. En iedereen ligt schoongewassen in bed. André maait nog even het gras en dan is alles klaar voor vertrek.  Morgenochtend de laatste was weg strijken en de auto inladen.
En dan kunnen we weg. Heerlijk even twee weken camping. Ik hoor overal nog gerommel op de slaapkamers. Ze zijn er al zo vaak geweest, maar het geeft toch weer spanning. Die slapen voorlopig nog niet. Voor het eerst hebben we twee caravans gehuurd. Dus geen tenten meer opzetten en luchtbedden oppompen. Dat scheelt veel werk en ook als het een keer slecht weer is liggen ze al heerlijk binnen.

Als ik naar de spullen kijk die opgestapeld in de veranda staan denk ik dat het nooit gaat passen in de auto. Maar we zullen zien.

Ik schrik wakker. Nu al geluid? Als ik op de wekker kijk zie ik dat het toch echt wel tijd is om eruit te gaan. De regen klettert tegen het raam. De wind giert. Is het zomervakantie of herfstvakantie?
Maar dan denk ik: laat ik mijn vakantievreugde beïnvloeden door het weer of ga ik gewoon genieten? Ik besluit het laatste te doen. De kinderen zijn stuiterig. maar ja, wat wil je ook. Onstuimig weer en dan op vakantie gaan. Inmiddels zit alles in de auto's. Ja het zijn toch twee auto's geworden. de bus en de auto. Het past er allemaal anders niet in. Nu de kids nog inladen en dan kunnen we gaan. Alle spelcomputer apparaten zijn opgeladen dus ook als het file gaat worden hebben ze wat te doen.
Vakantie........

laatste loodjes

Het is een tijd van afsluiten. De laatste keer kinderkoor, de laatste keer spel-therapie, de laatste keer onze stagiaire.  Allemaal in aanloop naar de zomervakantie. Even rust en even zo weinig mogelijk afspraken. Helemaal ontkomen doen we er ook weer niet aan. Maar ook onze pleegjes hebben vakantie nodig.
Afgelopen week mocht ik bij de diploma uitreiking zijn van onze stagiaire. Dat is leuk. Als je zelf ook onderdeel bent geweest van haar slagen. Leerdoelen waren er genoeg in ons roerige gezinshuis. Dus besloten we ook na de zomervakantie maar weer een stagiaire de kans te geven iets voor ons gezinshuis te beteken en andersom.
Twee pleegjes zijn de basisschool aan het afsluiten. Een nieuwe periode breekt aan. Het voortgezet onderwijs. Nieuwe fietsen., mobieltjes, kennismaken. Spannend allemaal maar ze hebben er zin in.
André is geslaagd voor zijn opleiding. Dat geeft in elk geval heel veel rust. En nog meer tijd om in het gezinshuis te steken. Ik merk wel dat de kinderen toe zijn aan vakantie. Zeker met dit warme weer. Ook de laatste schooldagen breken aan. Met een bruiloft van de juf en excursie in het voor uitzicht zijn die laatste dagen ook zo weer om.
Voor ons is het nog even druk. Nog steeds een pleegje thuis lesgeven. Voorbereiding voor de vakantie. Logeren regelen. Allemaal nog even naar de tandarts. Een pleegje van wie de beugel eruit mag. Een tijdelijke logeerplek regelen voor ons worstelende pleegje, waar hij even tot rust kan komen en ook wij even kunnen stabiliseren. De agenda heeft geen wit stuk meer over. Alles is volgepland.

Afgelopen weekend hebben we zelf even heerlijk nieuwe energie opgedaan. We zijn er samen even tussenuit geweest. Naar stichting De Arend in Duitsland. En dat was heerlijk. Het is al fijn als je even samen weg bent maar als je dan ook nog op een plek bent waar je niet hoeft te delen maar mag ontvangen.
 Het was vrijdag even druk. Eerst alle kinderen wegbrengen en daarna de fietsen inladen en weg, maar dat dachten meer mensen. We hebben er twee uur langer over gedaan dan zou moeten.
Onze fietsen zijn in elk geval goed ingereden. Want we hebben allebei inmiddels onze nieuwe fietsen met trapondersteuning. Heerlijk. Dan mag pleegje nog zo hard roepen: u bent toch geen oud wijf?. Daar hoef je niet oud voor te zijn.  Het is anders daar niet te doen om te fietsen. Nu hebben we een behoorlijke klim kunnen maken. Samen de natuur in en genieten. Even geen pleegjes (al gaan de gesprekken er dan toch soms weer over). Maar even geen zorg en geen boze buien en verdrietige kinderen. Even wij samen. Geestelijk nieuwe kracht opdoen. Opladen. Zoals ik de accu van mijn fiets oplaad. Zo heb ik ook mezelf weer mogen opladen. Thuis hol ik soms zo door in de waan van de dag dat ik vergeet waar het stopcontact is. Pas als ik leeg ben denk ik: o ja niet in eigen kracht maar in Gods kracht. En dan kan ik weer delen. Weer geduldig zijn en ook weer genieten van alle dingen. Soms gebeuren er voor mijn gevoel alleen maar vervelende dingen, maar als ik dan aan het eind van de dag mijn zegeningen tel vallen al die andere dingen in het niet. Moe? Was ik dat? Niet meer. Ik bruis weer van energie. Ik was alleen even vergeten waar ik die energie vandaan moet halen. Niet blijven staren op de onmogelijkheden, maar naar de mogelijkheden. Ik vertel het andere zo vaak, maar betrap mezelf erop dat ik het ook vaker tegen mezelf moet zeggen. Daar is zo'n weekend samen weg echt even goed voor. Soms gaan dingen die niet lekker lopen tussen je in staan. Maar dat is een keuze, of je dit laat gebeuren of je er voor waakt dat dit niet gebeurt. Als één kind zoveel energie vreet moet je dingen anders gaan doen en meer tijd nemen voor elkaar. En dat hebben we gelukkig kunnen doen.
Feit is dat er nu een stip is aan de horizon waar we naartoe gaan werken. Dat vraagt geduld. En dat is niet mijn sterkste kant.  

De laatste loodjes voor de vakantie. Ik weet zeker dat die best mee zullen vallen.

worstelend kind

Ik ben zo moe. Zo ontzettend moe. Het lijkt erop dat ik aan het overleven ben. Het was onrustig in ons gezinshuis, maar het lijkt nu wel storm, onweer, hagelbuien...
We hebben een behoorlijke pittige week achter de rug waarin het met één kind heel erg mis is gegaan en waarbij de rest ook meegaat. Zo werkt dat in een gezin. De één beïnvloed de ander.
En dan weet ik het even niet meer. Waar doen we goed aan? Welke besluiten moeten we nemen?
En dan baal ik van het gedrag van het kind. Waarom luistert hij niet? Waarom doet hij niet gewoon wat we vragen? Een gesprek hierover aangaan? Dat lukt niet. Het land niet. De hele wereld is tegen hem en wij ook.
Diep van binnen wordt ik er verdrietig van. Ik baal van dit gedrag, maar niet van het kind. Maar als het zo'n negatieve uitwerking heeft op de andere kinderen, baal ik er ook van. Want hoe gaan we verder?
Ik baal van het feit dat er nu een kind hele dagen om me heen is (thuis school) en ik mijn "vrijheid" op die manier een beetje kwijt ben.
Ik wordt verdrietig als ik zie hoe klem een kind kan zitten. Wie of wat heeft ervoor gezorgd dat je zo beschadigd bent en zo weinig vertrouwen in de wereld om je heen. Angstvallig vasthouden die touwtjes. En o, als er iemand anders aan trekt. Als iemand anders bepaald wat jij moet doen. Dan ga je schoppen en slaan. Want dat betekend ANGST, ONZEKERHEID.
Maar als je alles al hebt geprobeerd? Dan weet ik niet meer wat en hoe dan nog.
Anderen adviseren wel, maar zij zitten niet 24x7 in de situatie en kunnen daardoor ook nauwelijks inschatten wat dit allemaal met ons en met ons gezinshuis in het geheel doet. Toch is het fijn dat er een groep professionals om ons heen staat die ook ieder hun inzichten hebben en hun kennis.
En dan is de groep van de bekende: de beste stuurlui staan aan wal. Die weten allemaal hoe we het moeten doen en waar ze last van hebben en plakken het kind een etiketje op van "rot kind".
Die raken van slag van gedrag dat voortkomt vanuit de vele problemen die deze kinderen al hebben meegemaakt en mee sjouwen op hun rug. Die kunnen of willen niet begrijpen, of verdiepen en weten precies hoe wij het anders zouden moeten doen. Daar wordt ik nog verdrietiger van.
Blij wordt ik van al die mensen die ons steunen. Energie krijg ik daarvan. Al die mensen die om ons gezinshuis heen staan en een luisterend oor bieden. Een hart onder de riem steken. Even iets voor je doen. Met je meedenken. Dat houd mij op de been.
Natuurlijk keur ik het gedrag van deze kinderen niet goed. Ook al weet ik dat ze soms echt niet anders kunnen reageren dan ze nu doen. Maar het heeft tijd nodig om te leren hoe het wel moet. En soms heeft een kind meer nodig dan wij kunnen bieden. En dat vind ik lastig.
Op dit moment heb ik het gevoel dat ik aan het overleven ben. Toeleven naar ons vrije weekend. Van het ene naar het andere. Het is even niet anders. En als ik weet waar we naar toe werken heb ik het er ook voor over. Op dit moment is dat nog niet helemaal duidelijk. Dus overleef ik nog maar even.

Ik zie je worstelen. Met afstand en nabijheid. Je wilt erbij horen. Maar ook weer niet. Je wilt vertrouwen maar hebt niet geleerd hoe. Geen bodem. Ik wil er niet in geloven. Dat er kinderen zijn die geen bodem hebben. Dat alles wat je erin stopt in een bodemloze put valt. Ik wil geloven in de vergiet. Alles wat ik erin stop, daar blijft toch iets van hangen en als we de tijd krijgen kunnen we ieder gaatje dichten. Maar de realiteit is anders. Is er soms echt geen bodem.
Kind. Ik zie je worstelen met de realiteit van alle dag. Je ontkomt er niet aan en je moet zo af en toe uit je ingebeelde zelfgecreëerde wereld komen. Maar dat is een wereld die bedreigend is voor jou. Jou waarheid is anders dan die van de ander. Je denkt echt dat iedereen tegen je is en dat iedereen jou leven wil verpesten. Juist dat niet begrijpen maakt jou onzeker. Je denkt dat wij je niets leren, maar ziet je leerpunten niet. Want toegeven dat je dingen moet leren is het vertrouwde loslaten en iets nieuws gaan doen. En da tis eng en maakt je bang. Je doet me soms denken aan een kat in het nauw. Die klauwt in het rond ook als je hem helpen wilt. Maar dat snapt hij niet.
Gelukkig zijn er mensen die ons helpen jou te begrijpen. Jou helpen om weer van het leven te kunnen genieten. Het doet me pijn als ik jou pijn ziet. Als je echt denkt dat niemand van je houd. Dat je niets waard bent. Wij willen je leren dat je waardevol bent. Maar dan moet je leren vertrouwen.
Ik hoop en bid dat dit gaat lukken.

En dan zijn er ook super mooie momenten. Pleegje die mag afzwemmen. Eindelijk na lange tijd. Was het vorig jaar op de camping nog een dagelijkse strijd om zijn zwemvest aan te doen, want hij dacht dit niet nodig te hebben. Nu mag hij zonder. Nu zijn alle kinderen voorzien van een zwemdiploma. Heerlijk. "Krijgen we nu een zwembad in de tuin?, " was zijn eerste vraag. Wie weet..eerst maar even onze centen tellen hoor. Oh ja, want dat is heel duur toch mama Jenny?
Als ik dan dat koppie zie, net boven het water uit. Glimmende trotse ogen. Zie je me mama Jenny? Oh, dan krijg ik weer energie. Dan geniet ik weer met volle teugen. Heerlijk kind. Soms ook zo in de knoop met zichzelf. Maar soms ook zo kunnen genieten. Toen hij uit school kwam was zijn eerste blik naar het cadeau wat we hadden gekocht. Smikkelend van zijn taart, want ja als je geslaagd bent hoort er taart bij, kijkt hij blij naar me op. Goed hé? van mij. Ja hoor. Ik ben super trots op je.
Gaat u ook een foto sturen naar mama? En dat hebben we gedaan. Mama mag trots zijn op je hoor. En dat is ze ook. De rest van de middag heeft hij heerlijk buiten gespeeld met zijn nieuwe wave step.
Wat genieten we van onze tuin. Bijna klaar. Het gras wil nog niet erg doorkomen. Maar het terras is super geworden. De komende tijd gaan we verder met inrichten. Dus nog genoeg te doen.

pleegje mag naar huis

Tranen stromen over m'n wangen. Ik sta met de telefoon in mijn handen en weet even geen woord uit te brengen.
Ik kwam terug van boodschappen doen en mijn zoon vertelde dat ik even de moeder van ons logeerpleegje op de groep moest bellen. Ik schrok. Wat zou er nu weer is zijn? Als ik haar stem hoor: vrolijk en opgewekt :  "heb je het goede nieuws al gehoord "?, vraag ik: "wat voor goed nieuws?"
"Jenny, ik krijg mijn zoon terug!! Binnen drie maanden moet hij weer bij mij wonen".
 Ik sta daar maar met de telefoon in mijn handen. Ik kan het gewoon niet geloven. We hebben er met heel veel mensen zoveel voor gebeden. We hadden er vertrouwen in dat ze het kon. Maar hij woont al 9 jaar niet bij haar van zijn 11 levensjaren en dan is het heel lastig om dat voor elkaar te krijgen.
We zagen dat het niet goed ging op de plek waar hij zat, maar mochten ons van de instanties er niet mee bemoeien. Dat hadden we al gedaan, maar dat werd ons niet in dank afgenomen. Moeder wel, die was er blij mee omdat we haar steunden. De stem van moeder haalt me weer uit mijn gedachten.
"Je bent er stil van hé?" vraagt moeder.
 Eindelijk kan ik de woorden vinden. Ja, ik ben er stil van. Ik ben zo blij. Zo blij voor dit kind en voor deze moeder. Deze moeder die vanuit een heel diep dal is gekomen. Zo hard gevochten heeft om haar eigen leven op de rails te krijgen. Zoveel verloren heeft. Zo is getekend door het leven. maar er zo is uitgekomen. Dit is haar beloning. Na zoveel jaren haar kind weer thuis wonen. Weer moeder zijn. Weer zorgen. Opnieuw beginnen. Vooruit kijken.
Zodra hij hier woont komen we jullie opzoeken. Tranen van blijdschap rollen over mijn gezicht. Wat gun ik het deze moeder. Wat gun ik het dit pleegje. Nergens je thuis voelen. En nu naar huis mogen.
"Het is een wonder Jenny" zegt moeder. Een wonder dat dit is gebeurt. Maar het is echt waar. Ik heb de papieren in huis.

 Dit had ik even nodig. Goed nieuws. Na weken van onrust in ons gezinshuis. En het is nog niet over. Na veel woede uitbarstingen, scheldpartijen en ruzies. Een post van de deur kapot, een gat in een deur, fotolijstjes en gebroken glas, kapot speelgoed en veel verdriet.
 Ik maak de balans op. Is dit het waard? Zoveel investeren, en zo weinig resultaat zien? Soms overvalt me een gevoel van moedeloosheid. Waar doe ik het voor. Dan lijkt het of er niets van wat we leren en aanleren blijft hangen en gaan ze hun eigen weg. Dwars door alle adviezen heen.
 Kern van veel boze buien is jaloezie. Niet altijd maar vaak wel. Hij mag meer dan ik en daarom haat ik hem. En jullie haten mij ook alleen maar, want ik krijg altijd straf en de schuld van alles. Inzicht in eigen handelen? Reflecteren? Wat is dat? Daar hebben ze nooit van gehoord. Dan hoor ik alleen maar: u haat mij, u mishandeld mij, ik mag niks, ik krijg altijd de schuld, ik heb nooit geen leuke dingen.....
Maar als ik dan zo'n telefoontje krijg. Dan weet ik het weer. Daar doe ik het voor. Niet dat alle kinderen naar huis kunnen. Maar wel dat kinderen goed terecht komen. Soms moeten kinderen bij ons weg omdat de problemen te groot zijn. Maar als er dan een goede vervolgplek komt en ze bij het opgroeien goed terecht komen. Dingen leren. Stabiele pubers worden op weg naar volwassenheid. Dan is toch het doel bereikt waarvoor ze bij ons woonden. En mochten wij een schakel zijn in het geheel. En als je dan hoort dat er nog wel heel veel is blijven hangen van wat ze geleerd hebben weet ik dat het niet voor niets is.
Dus gaan we weer vol goede moed door. Met ups en downs. Maar als we af en toe even afstand kunnen nemen. Even bijtanken samen en dan kunnen we er weer tegenaan. We zijn blij met al die mensen in ons netwerk die ons steunen. Die soms even werk uit handen nemen. Die meedenken en meeleven.  Dat is super.
Zo bouwen we met elkaar aan de toekomst van kinderen die het wat minder getroffen hebben in hun leven.