wegloper

Het is nog rustig in huis. Alle kinderen zijn dit weekend logeren en ik heb even tijd om tot rust te komen. En dat was even nodig. Wat een weken hebben we achter de rug. En toen was het weer zover. Vorige week hadden we een wegloper. En dan is ons gezinshuis even van slag. De andere kinderen zijn gespannen. Wanneer komt hij terug? En hoe komt hij terug? Is hij nog steeds zo boos als eerder op de dag? En komt de politie? De gesprekken gaan over het niet begrijpen. Waarom doe je dit? Vragen , vragen. Als de telefoon gaat dat pleegje gevonden is komt er meer rust in ons huis. Maar dan komt de vraag: komt pleegje terug? Voorheen hadden we al twee keer weglopers die daarna uitgeplaatst zijn. Een kind dat niet bij je wil zijn en steeds wegloopt is niet te doen. We willen ook nog gewoon gezin zijn.  De hele week stond in het teken van bellen, afspraken maken en zoeken naar een juiste plek. Want we zijn met elkaar tot de conclusie gekomen dat terug komen geen optie is. Niet voor pleegje en niet voor de andere kinderen.En dan moet ik loslaten. Niet echt mijn sterkste kant. Ook al weet ik dat het echt niet meer haalbaar is, vind ik het lastig om het los te laten. Ook al weet ik dat we er als gezinshuis met elkaar alles aan gedaan hebben om deze plaatsing te laten slagen. Toch ga ik eerst weer naar mezelf kijken. Wat had ik anders kunnen doen? Waar had ik het anders kunnen doen? Of was de matching al niet goed? Dat is telkens weer het moeilijke in ons werk. Je werkt niet met dingen maar met kinderen. Kinderen die er niet om gevraagd hebben, om deze omstandigheden en alles wat hem is overkomen. Kinderen die zich niet kunnen hechten. Soms zie je heel voorzichtig bodem komen in hun bestaan. Ze gaan vertrouwen krijgen en zich heel broos hechten aan hun opvoeders. Maar als dit er helemaal niet is, is het lastig. Zeker voor het kind. Dat wil zo graag, maar het lukt hem gewoon niet. Geen bodem hebben. Niemand vertrouwen als alleen jezelf. Dan kunnen wij er alles aan doen om tegemoet te komen aan wat het kind nodig heeft en dingen aan te leren. Maar dan is juist een gezin ( hoe gek het ook klinkt), een bedreiging. Hoe vermoeiend en frustrerend voor een kind als je niet kan voldoen aan wat de maatschappij van je verwacht. Als je niemand vertrouwd dan alleen jezelf. Als je niet je eigen onmacht kan zien en voelen. Alleen maar angst. Angst om de touwtjes uit handen te geven en over te geven aan volwassenen die het beste met je voor hebben. Angst om wat er dan gaat gebeuren. ik zie pleegje vechten. Niet weten hoe het moet. Niet snappen hoe het werkt. Bang, verdrietig en eenzaam. Kopje onder gaan en weer boven komen. Om je heen slaan. De uitgestoken hand niet zien, maar juist weg slaan. En dan blokker je alles gewoon. Of het niet gebeurt is. En ga je verder waar je gebleven bent. Je spullen ingepakt, op naar de volgende fase. Overleven. Ik heb het al zo vaak gezien. En toch blijft het moeilijk. Word ik er verdrietig van. Het is een kind met een heel leven voor zich.
Dan is het even heerlijk om een weekend te hebben zonder kinderen om je heen. Even tot rust komen. En als ik dan de week terug kijk zie ik weer heel veel mooie dingen die er ook zijn. Kinderen die de angst hebben kunnen loslaten. Nog niet helemaal, maar zo op weg zijn om stabiel te worden. Zo op hun plek zijn in ons gezinshuis. Langzaam druppelen de kinderen binnen. Benieuwd naar de sint inkopen die gedaan zijn. Haha, dat is nog een verrassing.
Het zal nog even tijdkosten voordat ons gezinshuis weer stabiel is na alle storm.

emoties

Ik kijk naar het rustige water voor me. Het zou ook mij wat rust moeten geven, maar ik voel me het tegenovergestelde. Het stormt in mijn hoofd. En het wil maar niet tot rust komen. Het lijkt wel of alle gevoel in me gedoofd is. Rusteloos staar ik voor me uit. Ik sla mijn ogen op en vanbinnen schreeuw ik het uit naar God. Wat is er toch met me aan de hand? Zo vaak was het drukte en stress. Zo vaak gebeurden er dingen die ik anders gepland had. Zo vaak liep alle voor mijn gevoel in het honderd. Is mijn rek er nu uit? Mijn gedachten gaan alle kanten op. In mijn borrelt een lied op. Kom tot Mij allen die vermoeit en belast zijt. Ik geeft je rust. Ik zucht. Ja ik weet het. Ik put op dit moment teveel uit mijn eigen bron in plaats van uit Gods bron. Ik wil alles maar oplossen, maar ik kan gewoon niet alles oplossen. en dat wat ik doe is goed. Er gebeurt zoveel rondom ons gezinshuis. Maar dit werkt door in ons privé. Want het loopt zo door elkaar heen. En telkens weer moet ik me daarvan bewust worden. Tijd nemen om op adem te komen. Los te komen van alles wat me onrustig maakt. En dat is zo ontzettend moeilijk. Ik probeer soms echt stil te worden. En dat lukt me gewoon niet. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik hoor soms mensen zeggen dat ze echt aan niks kunnen denken. Ik heb die gave niet. Ik kan niet aan niks denken. Er zitten altijd gedachten in mijn hoofd. Wat ik wel kan is alles wegleggen dat mij belemmert. En daarvoor andere gedachten in de plaats te krijgen. Het positieve blijven zien. En als ik dat dan even kwijt ben voelt dat vreselijk. Omdat het gewoon iets is wat niet bij mij past. Ik ga altijd door en zie altijd een lichtpuntje. Ik was het even kwijt. Tot je tot de ontdekking komt dat er steeds lichtpuntjes om je heen zijn geweest maar ik ze niet altijd zag. Mensen die er voor je zijn. Die voor je bidden. Die zien dat het soms moeilijk is en zwaar. Waardoor ik weer op krachten kan komen. Soms heb ik het gevoel dat ik alle ballen in de lucht moet houden. Ervoor moet zorgen dat het altijd gezellig is en niemand ruzie heeft. Maar dat lukt gewoon niet. de afgelopen tijd was er niet anders dan ruzie en onenigheid. Boze buien. Scheld partijen en kinderen die roepen dat ze niet meer bij me willen wonen omdat ik gewoon een rot moeder ben. En het gekke is dat ik daar altijd goed mee om kon gaan. Het raakte me niet omdat ik weet waar het vandaan komt en ze meestal zomaar iets roepen. Vanuit hun eigen angst en onzekerheid. Maar als je zelf niet veel energie meer hebt komt het wel binnen. Als je ziet dat kinderen die het goed deden meegenomen worden in negatief gedrag is het soms ineens op. Wat was het heerlijk om er even een weekje tussenuit te zijn. Even met een paar van onze eigen kinderen op vakantie. Thuis? Dat kon ik met een gerust hart achterlaten. Dat regelt onze dochter met haar man wel. De eerste dagen was het ook even wennen om weg te zijn. Ik was nog bezig om alle ballen in de lucht te houden. Want het wil niet zeggen dat onze eigen kinderen nooit geen meningsverschil hebben. En dan ben je ineens weer even op elkaar aangewezen zonder pleegjes. We gingen naar Londen. En dan krijg je als eerste de vraag: wat gaan we doen? Iedereen heeft hier iets over te zeggen. Maar uiteindelijk hebben we ervan genoten. Het was goed om dit te doen. Dingen bezoeken en bekijken en met elkaar eten. Een heerlijke week om op terug te kijken.

 

Nu stormt het buiten. De regen klettert tegen mijn raam. Maar binnen in mij is het een kalme zee. Rust. Ik mag loslaten. God gaf mij een taak. Maar laat mij niet alleen dobberen.
Door goed naar mezelf te kijken en naar de afgelopen periode ben ik tot de ontdekking gekomen dat het tijd is om keuzes te maken. Hoe komt het dat ik een beetje leegloop? Wat mis ik?  Ik ben vanaf de verhuizing naar Zeeland alleen maar bezig geweest met ons gezinshuis en alles daarom heen. De jaren daarvoor gebruikte ik mijn talenten ook voor allerlei andere dingen. Trainingen geven, vrouwengroep leiden. Nu is het tijd om ook daarvoor weer tijd in te ruimen. Tijd voor mezelf, tijd om ook buiten het gezinshuis iets te doen. Even alle beslommeringen achter me laten.
Het is een keuze om te blijven hangen in dingen die ik anders had gewild en anders zijn gelopen. Het is een keuze om te blijven hangen in teleurstelling van verwachtingen die niet uitkomen. Het is een keuze om daaruit te stappen en me niet te laten leiden door emotie en door de omstandigheden. Want dan komt mijn schip in de storm. Ik las de volgende spreuk:

"Gevoelens lijken op golven, je kunt ze niet tegenhouden, maar je kunt wel kiezen op welke golf je surft. (Jonathan Mártensson)

onze trouwdag

Verbaasd kijk ik de kamer in. Er hangt van alles. En ik begrijp er niets van. Wie is er zo vroeg al in de woonkamer geweest? Het is kwart over 6 en het is overal nog heel stil. Het is vandaag(30 september) onze 28ste trouwdag. De dag ervoor had ik het uit mijn mond laten vallen. Ik dacht dat het toen al de 30ste was en ik het vergeten was. Manlief verdedigd zich snel: ik ben het echt niet vergeten hoor, maar het is morgen. Als ik 's avonds de jongste in bed heb gelegd is de woonkamer leeg. Dat is op z'n minst vreemd te noemen. Want na het douchen willen ze eigenlijk allemaal op hun tablet. Ik hoor boven gefluister en ik zie een paar ogen boven aan de trap die naar me kijken. U komt niet naar boven toch? Ze zullen dus wel ergens mee bezig zijn. En dat hing die morgen allemaal al in de woonkamer. Ik ga naar onze crea pleeg toe. Die is al wakker en kijkt me lachend aan. Leuk hé? vraagt ze. Ja, maar wanneer heb je dat gedaan dan. En dan komt het verhaal er met geuren en kleuren uit. Ze is gewoon wakker gebleven en toen mama kwam kijken deed ik nepslapen. En als u in bed lag zou ik de andere roepen. Om twaalf uur hadden we afgesproken. Maar toen u naar bed ging om half 11 wilde ik naar de woonkamer gaan om de andere te roepen, maar toen ging grote broer nog televisie kijken. Maar pleegje laat zich niet snel uit het veld slaan. Dan wacht je toch gewoon in het donker in de veranda tot hij weg is? En toen hij eindelijk na een uur ging douchen is ze naar de andere kinderen gegaan. Maar ook dat was nog een sport. Want die sliepen allemaal. Ze heeft er één wakker kunnen krijgen. Samen hebben ze de knutselwerkjes opgehangen. Maar pleegje dacht dat een discolamp ook wel leuk zou zijn. En daardoor trok ze de aandacht van grote broer. Die hoorde allemaal gestommel en zag lichten. Dus die ging hij even een kijkje nemen. Maar ja, toen pleegje uitlegde wat ze aan het doen waren heeft hij ze maar hun gang laten gaan. Maar die lamp moest toch maar uit. Ik snap er helemaal niets van. Dat ik dat niet gehoord heb. Ik ben altijd zo snel wakker en hoor alles. Ze heeft wel echt heel stil gedaan. Maar dat maakte de verrassing natuurlijk wel erg leuk.
Er hingen zelf gemaakte vlaggetje en een grote tekening met van alles erop geschreven.

 

                                                                                                                                                                           En 's middags werden we nog verrast door de postbode. Die kwam iets brengen van onze kleinzoon.

 

 En ja, dan moet je toch even wat lekkers halen voor bij de koffie. De kinderen hadden zo hun best  gedaan. Bij de Jumbo vroeg de mevrouw achter de kassa of ik iets te vieren had. Dus ik vertel het verhaal van de kinderen. Ze pakt haar telefoon en fluistert er iets in. Ik ruin mijn boodschappen in de kar terug en wil weggaan. En dan staat er een medewerker met een bos bloemen. Dat is toch een heel leuk gebaar. En dan met de bos rozen van manlief is het toch feest. 

 

Het weekend was ons vrije weekend en we hadden besloten om ook echt even vrij te nemen. Dus even weg te gaan. Als je thuis blijft vragen de dingen van alle dag toch weer om aandacht. En we merkte dat we het echt even nodig hadden om samen te zijn. Anders versloft ook je huwelijk. En kom je niet meer aan elkaar toe en heb je alleen nog maar gesprekken over de kinderen, dus over werk. Ik wil zelf al heel lang een keer skiën. Maar André vind de wintersport maar niks. Dus ik had bedacht om dan maar indoor te gaan skiën. Als verrassing, want ik weet dat als ik het van te voren zou zeggen André het niet zou zien zitten. Een hotel in Terneuzen geboekt en een ski les aldaar op de skischool. Dat was inderdaad een complete verrassing. maar hij liet zich niet kennen. We hadden een les van een uur en mochten daarna nog een uur zelf skiën. Na het uur les hield André het voor gezien. Het is leuk om een keer gedaan te hebben, maar hij vind het erg moeilijk. Ik daarentegen niet. Ik vond het ontzettend leuk en heb dan ook het uur daarna lustig verder geskied.   Achteraf had ik de schoenen iets te strak gedaan en hield er dus wel blauwe plekken aan over op mijn scheenbenen. Maar goed. Het was de moeite waard en ik wil nog wel een keer. Maar het feit dat je weer eens iets samen onderneemt is al leuk. We hebben veel gepraat en genoten . Het weer hielp ook goed mee. Thuisgekomen overvalt je de drukte weer, maar ook daar geniet ik van. Alle kinderen die thuiskomen of er al zijn en hun verhaal vertellen. Drie pleegje logeren bij onze twee dochters. En zij hebben met elkaar ook een dagje uit gehad. Dus je snapt dat dan iedereen iets wil vertellen en ook hebben sommige kinderen even last van omschakelen. en dat uit zich in niet echt gezellig gedrag. Dan is het heerlijk als alles eindelijk op bed ligt. Rust. Morgen weer een nieuwe week. De enorme berg was? Die wacht wel. Morgen...

 

Maandag is het de dag van de leraar. Ik had het in de agenda gezet, want anders weet ik dat ik het vergeet. Tijdens ons weekendje weg had ik al wat gekocht. De beide meisjes hebben een juf en een meester. En onze jongste twee juffen. Bij de meisjes op school was het bekent dat dit de dag van de leraar was maar bij onze jongste wist ik het niet. Dus ikhad er een briefje aan gedaan. Pleegje wilde dit zelf voorlezen, zo hoorde ik van de juf. Ik zie het voor me. Zo trots als hij dan kan zijn. Zo graag zelf altijd alles willen hebben en geen rem hebben. Zo goed kan hij ook geven. Ik zie hem al genieten voordat hij naar school gaat. Ik heb iets voor de juf en dat is een verrassing. Dan is mijn dag al weer goed. Maar voordat het avond is komt toch die boosheid weer. Zo ongrijpbaar, het overkomt hem, zo moeilijk om te zien dat een kind zo weinig grip heeft op zichzelf. En er zo verdrietig van kan worden. Geen woorden heeft om zich te uiten, maar alleen de boosheid die eruit moet. Maar dan toch weer die nabijheid zoekt en troost zoekt mij ons. Dat hebben we in elk geval bereikt. Vertrouwen nog heel klein, in ons als opvoeders.

 

En die vuile was...die werd dinsdag nog groter. Ik ruik. Niet echt fris op de slaapkamer van pleegje. Ik haal haar dekbed weg en ik zie de oorzaak. Overgegeven. Als ik later in de keuken kom zie ik haar brood nog liggen. Gelukkig had ik een afspraak dus kwam ik toch langs school. Daar smeekt ze me of ze mee mag naar huis, want ze is niet lekker. Maar ik zag haar druk spelen en ze oogde niet echt ziek. Ik schud mijn hoofd. Nee, ik moet weg. Oke, en ze holt het schoolplein weer op. Ik blijf me verbazen. Hoe kan je in een vies bed blijven liggen? Hoe kan je dit laten liggen en doen of het er niet is? Hoe kan je denken ik voel me niet lekker maar wel zo druk zijn? Uit ervaring weet ik al met dit pleegje dat ze als ze veel moet hoesten ze overgeven oproept. Zelf ontkent ze dit. Maar het gebeurt steeds. Ze is niet ziek maar hoest zo lang en hard totdat ze overgeeft. Als ze uit school is vraag ik haar of ze de volgende keer even haar bed wil afhalen en het wil zeggen als ze een vies bed heeft. Oh, ik was het vergeten is haar antwoord, direct haar mond weer volproppend met chips. Ik schud mijn hoofd maar weer eens. Bijzondere kinderen, en een bijzonder werk dat ik mag doen. Ik zet de wasmachine nog maar een keer aan.

                                                 

 

o.o.o.o.o

O. o. o.
 Je zal denken, wat is dit nu weer. Ik heb een training gevolgd. Jaja, dat hoort er ook bij. Gezinshuis ouders worden steeds weer bij geleerd. Soms leren we echt weer nieuwe dingen en soms is het weer even opfrissen van dingen die we al wisten. Zo ook nu. Ik zal je niet belasten met alle inhoudelijke dingen, maar dit was weer even iets van : o ja. Als je kinderen hebt is het herkenbaar. Je voelt je soms als moeder politie agent en ben je Opdrachten aan het geven of neem je iets Over van je kind omdat het dan sneller gebeurt is, of je Oordeelt voordat je eerst dingen vraagt. Dat zijn die verboden O's.
 Maar soms ontkom ik er gewoon echt niet aan. Als er voor de zoveelste keer bijna spullen uit de slaapkamer gewandeld komen en we toch duidelijk hebben afgesproken wat de huisregels hierover zijn. Dan kan ik niet zeggen: wat fijn dat je kamer weer zo netjes is. Of als er een afspraak is dat je eerder naar huis komt uit school (briefje mee) voor de orthodontist en je vergeet het, en zegt dat je wel vroeger weg bent gegaan maar je komt toch te laat. O,o,o.
Toch is het waar. Als we meer de positieve dingen benadrukken en op een positieve manier de leerpunten kunnen benoemen en de verantwoording dan ook bij de pubers kunnen laten, werkt het veel beter. Maar dat daar laten is voor ons moeders soms lastig. Want dan heb ik die was al in de wasmand gedaan en dat bed al verschoond. Neee, niet overnemen, maar zij moeten het doen. En dan gebeurt het anders dan ik het zou willen. Tja, het zij zo.
Natuurlijk was de training veel meer dan o,o,o. Maar dit vond ik wel iets leuks om te delen.

We hebben in huize Zwijnenburg een roerige tijd achter de rug. Maar ja, wanneer is het rustig hier? Als je denkt: het loopt op rolletje, gebeurt er weer iets. Soms dramatisch en soms ook hilarisch.
Een van onze pleegjes heeft een nieuwe juf. En dan ga je grenzen opzoeken. Maar dat is voor de klas en de juf niet altijd leuk. Maar voor pleegje geen probleem. Als we met hem in gesprek gaan kijken zijn lachende guitige oogjes me aan. Ik denk aan de o's. Hoe doe ik dat. Ik vraag hem hoe het komt dat hij regelmatig naar de time out moet. Nou, zegt pleegje. Ik doe dan grappig en dan moeten alle kinderen lachen. Ik verbijt ook wel eventjes mijn lach. Ik vraag wat door, maar het lijkt erop dat hij de maatregelen die de juf neemt helemaal niet erg vind. En dat begrijp ik ook wel een beetje. Want laten we eerlijk zijn. Als je druk bent in je hoofd en je niet kunt stoppen met dat wat jij grappig vind ,is het alleen maar fijn dat de juf je helpt om te stoppen, door ergens alleen rustig te worden zonder andere kinderen. Ik ben van mening dat school ook school is en thuis ook thuis. Wel elkaar op de hoogte houden en adviezen geven. Maar als er iets op school niet goed gaat je thuis geen straffen meer kan uitdelen. Maar hoe kan ik hem nu stimuleren om gewoon te luisteren? Er speelt ook vaak veel in het koppie van dit kind. Waardoor er veel boosheid zit. Maar we hebben dit kind ook enorm zien groeien. Dus ik bevestig hem op zijn sterke kant. Ik heb gezien dat je het heel goed kan. Zullen we afspreken dat als je morgen niet uit de klas hoeft en je luistert, je 10 minuten extra op de computer mag? Zijn ogen gaan stralen. Beloofd! Ik ben benieuwd.

Onze twee pubers hebben hun draai aardig gevonden. Het ritme van op tijd opstaan (zelfstandig) en brood klaarmaken en fietsen naar school. Dan ben ik super blij. Om te zien dat ze zelfstandig worden. Dingen die ze geleerd hebben ook toepassen. Met vallen en opstaan. Maar ze doen het. De één pakt het sneller op dan de ander. Soms mheb je wat langer tijd nodig om te wennen. Het is ook een grote stap. Van een kleine school naar een veel grotere. Van één meester of juf naar iedere les een ander. Dat heeft even tijd nodig.

We hadden een papa die op de verjaardag kwam van pleegje met zijn grote broer. Wat zijn de kinderen dan blij.

En soms, soms is er verwachting, uitzien, hopen en verlangen. En dan komt het niet. Dan weet je geen raad met je boosheid. Teleurstelling is soms aan de orde van de dag.
Dat kan geen andere vader of moeder of gezinshuisouder vervangen.

Onze twee meisjes wilden graag op dwarsfluit les. Ze hebben allebei al bijna een jaar een dwarsfluit en fluiteren er zelf af en toe wat op los. Dus wij naar de open dag op de muziekschool. Onze twee meiden en onze jongste spruit. Die rammelt al een aardig deuntje op de piano. Dus die wil ook op les. Na een gastles op de dwarsfluit en afspraken te hebben gemaakt gaan we op zoek naar de pianoles. Pleegje is eerst wat verlegen, maar speelt uiteindelijk toch iets. Als we wat verder door de muziekschool dwalen hebben de kids als snel het drumlokaal gevonden. Dat vinden ze ook wel wat. Nu is onze oudste zoon een super drummer en ik dacht eindelijk verlost te zijn van dat lawaai. Maar onze pianist vond dit ook wel wat. En, ja. Hij deed het best goed. Thuisgekomen blijft hij roepen: ik wil op drumles. Mama Jenny, mag dat.? Ik beloof hem er eerst eens een nachtje over te slapen. De volgende dag vraagt hij: hebt u er een nachtje over geslapen? Ik weet het echt niet wat ik nu moet. Een piano heb ik staan. Een drumstel niet meer. Ik zeg hem: ik heb niet zo goed geslapen vannacht. Mag het nog een nachtje? Hij kijkt me aan en zucht even. Oke, goed hoor. Afgelopen week heb ik een drumstel gekocht. Toen onze zoon hem in elkaar had gezet haalde hij pleegje op. Hij wist van niets. Toen hij onze kamer  binnenkwam juichte hij. Yes!! En direct gaat hij herhalen wat hij op de proefles heeft geleerd. Steevast als hij nu uit school komt vraagt hij: mag ik drumstellen?
Het is leuk om te zien wat muziek doet met de emotie van een kind. Ze hoeven niet super goed te leren spelen. Maar het is belangrijk dat ze hun emotie kwijt kunnen. Dat je op een muziekinstrument hard kan spelen als je bijvoorbeeld boos bent, maar ook zacht als je verdrietig bent.

Zo zijn we steeds op zoek naar wat deze kinderen helpt om te groeien, te leren en zich te ontwikkelen. En dan zonder teveel gebruik te maken van de o's. Maar steeds te spiegelen en ze zelf tot conclusies te laten komen. En dat werkt. Als ze zelf iets bedacht hebben blijft het beter hangen en zien ze het nut in van dingen die soms wat minder leuk zijn maar wel nodig.
Steeds weer uitgaan van, en op zoek gaan naar de mogelijkheden en niet van de onmogelijkheden.

weer naar school

De kop is eraf. Alle kinderen zijn inmiddels aan hun nieuwe schooljaar begonnen. De vakantie is hard gegaan en ze hebben zich allemaal goed vermaakt.
 Na de camping week hebben we nog een paar dagen het kleine zusje van twee pleegje te logeren gehad en zijn we naar Neeltje Jans geweest. Zijn ze ook nog op de foto gegaan met een echte zeeleeuw. Brr, dat was best een beetje eng die snuit op je hoofd, maar wel heel leuk.
 De laatste week ging wat stroperig. Nergens geen zin meer in en maar hangen. Gelukkig hadden we nog een paar mooie dagen dus het zwembad is al goed gebruikt. En we hadden nog een dag Walibi.

 Met de kortingsbonnen van Jumbo was dit goed te doen. Daar hebben ze echt van genoten.  En ik heb maar fotograaf en tassenoppasser gespeeld. Al dat heen en weer geschud in die attracties wordt ik toch echt te oud voor. Brr, dat hoeft voor mij niet meer. André had nogal wat te doen in de tuin, dus is Lenny mee geweest. Toen ze hoorde dat we daarheen gingen had ze er ook wel zin in. Het kleine mannetje kon thuis blijven. Papa had een vrije dag dus gezellig een papa dag. Jammer was wel dat er erg veel wespen waren. Het was te doen, maar niet als je drinken had. En dat ondervond ook ons jongste pleegje. We hadden gegeten en daarna pas drinken gehaald en zijn daarmee gaan lopen. In de hoop op wat minder last van wespen. maar er zoemde er toch één om zijn beker. Hij raakte in paniek, gooide zijn beker weg en rende weg. We zagen hem ergens achter de struiken stampend van boosheid. Uit ervaring weet ik dat als ik er nu heen gaat, ook al ben ik niet boos, hij ontploft en daar zaten we niet echt op te wachten. Loop jij maar door. Dus Lenny liep verder met de andere kinderen, en ik ben achter een boom gaan staan. En daar kwam hij aan. Want als de anderen doorlopen raak je ze natuurlijk kwijt. Bij de boom stond ik ineens voor hem. Hij keek me aan en ik zag dat boosheid en opluchting strijden op zijn gezicht. Ik wees naar de beker op de grond. Ruim je die even in de prullenbak?. Weer wilde hij boos worden, maar bedacht zich. Pakte de beker op en gooide hem in de prullenbak. En het was klaar. Pfff, gelukkig. Het was een lange dag maar als ik die blije koppies zie is dat het wel weer waard geweest.

En dan was daar het fotomoment. Vijf generaties. Dat is een artikel in de krant waard. Zelf hebben we de foto gemaakt en mijn moeder heeft hem opgestuurd naar de krant met informatie over de vijf generaties. Het is een erg leuk stukje geworden.

En nu is het gewone leven weer begonnen. Nou ja, maandag nog niet helemaal. Maandag ging de eerste helft van de kinderen naar school. Drie stuks. Een nieuw jaar maar wel op hun eigen school. Dinsdag de andere vier. Onze eigen dochter gaat een spannend jaar in. Examenjaar. Pleegje één gaat naar de tweede dus daar was het allemaal wat minder spannend voor. Ze genoot er wel van dat zij nu niet meer de brugklasser is maar de twee volgende pleegjes. Die hadden gisteren introductie dag.
Voor het eerst het hele eind fietsen. Dat was even wennen, maar het is best te doen. Drie kwartier ongeveer. Nieuwe fietsen, schooltassen gepakt , regenpakken mee (nog wel).

                                                                                                                                                                               Daar gaan ze dan. Ook voor mij als pleegmoeder even lastig om los te laten. En de eerste perikelen rondom het fietsen zijn al geweest. En de gesprekken daarover. over verantwoordelijk zijn voor elkaar, en niemand alleen laten fietsen en buitensluiten. Verantwoordelijkheid is een terugkerend element. Zorg dragen voor elkaar en je spullen. En de één accepteert het en doet wat met je adviezen maar de ander wil zich overal uitpraten. Allemaal reageren ze anders. Dat is soms pffff  maar ook heel boeiend. 

                                                                                                                                     

Maandag is ook onze nieuwe stagiaire begonnen. Voor ons weer heerlijk om extra handen te hebben en voor de kinderen ook erg gezellig. Ze genieten van de extra aandacht die ze krijgen. En dan heb ik nu eigenlijk pas echt tijd om even alle kleine klusjes die zijn blijven liggen te gaan doen. En tijd voor mezelf te nemen. André is ook weg. De tweede begrafenis in twee weken tijd. Vreugde en verdriet. Het ligt zo dicht bij elkaar. Maar nu is iedereen dus echt even weg.                                                                                                                                                                                           

Heerlijk die rust in huis.                                                                                                                       

 

het zwembad

De afgelopen week hebben we nog aardig wat ongedierte gevonden. Vanuit de was en de koffers waren er aardig wat meegekomen vanuit de camping. Maar na een behoorlijk aantal wasjes en een enorme strijk is toch alles schoon.
Deze week was een week van de tuin. Het zwembad moest in elkaar worden gezet. Als ik dit zo neer tik lijkt het iets wat even gedaan wordt. Maar niets is minder waar. In de tijd dat wij op de camping waren is de vloer gestort. Waarin de palen van het zwembad zijn vastgezet. En nu de rest. Drie dagen er samen tegenaan met temperaturen oplopend tot 30 graden was wel even afzien. Maar dan heb je ook wat.

Onze schoonzoon heeft geholpen en dus kwam ook dochterlief met kleinzoon mee. En het hele spul is blijven slapen. Dat was voor mij erg genieten. De eerste logeerpartij van Jevano. Natuurlijk bij opa en oma op de kamer.

Pleegjes mochten helpen met het bad. Gaatje boren die al waren afgetekend. En dat vonden ze wat leuk.

En nu is het vol laten lopen. Ook dat gaat wel een dag of drie duren voordat dit klaar is. Het zwembad is 8 bij 4,5 meter. Daar gaat nogal wat water in. Maar zwemmen kunnen ze. Heerlijk, niet meer steeds een zwembad hoeven opzoeken maar ze gewoon in de tuin te laten plonzen.

Ook het terras is klaar en de picknicktafels voor de kinderen staan.

 

En er staat een nieuwe caravan. Ja, we zijn weer in Voorthuizen geweest en hebben daar iets gevonden wat er goed bij past. Er is plek voor vier personen. Dus ons begeleid woonproject gaat steeds meer vorm krijgen. Eerst alles nog aansluiten en de kachel en kookplaat vervangen. Want we sluiten alles wel aan op gas.

                                                                                                                    

 

De vakantie gaat snel. Schoolspullen zijn al voor een groot gedeelte gekocht. We treffen het goed met het weer zodat de kinderen zich heerlijk vermaken. Na twee weken camping moesten twee pleegjes weer skypen met hun moeder. Dat is op de camping niet handig. Zondag zochten we contact en moeder genoot van het gesprek van haar kinderen. We zaten aan de BBQ, dus wilden ze de computer buiten hebben. Moeder wilde iedereen dus even zien, inclusief onze kleinzoon. Pleegje liet hem trots zien en vertelde er bij dat zij nu  oom en tante waren. Moeder begreep dit niet. De taal wordt een steeds groter probleem. Dus zeiden wij het haar voor in het Engels. Pleegje herhaalde dit maar op haar onhandige manier. Wij zijn nu unk en ank. Iedereen bescheurde het van het lachen. Pleegje keek verbaasd rond. Waarom lacht iedereen? En moeder begreep het ook niet. Haar broer legt even uit wat er gebeurde en wat zijn zusje bedoelde.                                                                                                      

Het is gezellig en fijn zo met elkaar. Voor het eerst een vakantie waarbij André  

 ook zes weken thuis is en meemaakt hoe dat gaat . Soms wat lastig omdat

ook   de gewone dingen doorgaan. De was en de strijk en alle huishoudelijk klussen, afspraken rondom de kinderen, bezoeken, hier en daar een boze bui, af en toe wat slaaptekort. Maar ik mag niet klagen. De vakantie vliegt voorbij. Nog twee weken te gaan. En toch ben ik dan weer blij met het gewone dagelijkse ritme dat de school weer brengt.                                                                                                     

naar huis

Wat een puinhoop. We hebben besloten om toch eind van deze dag naar huis te gaan. De kinderen worden kribbig. Dus ga ik opruimen. Ik loop naar de meiden caravan om ze opdracht te geven hun koffer in te pakken. Zweet, een muffe lucht van opgedroogd gras komt mij tegemoet. Ik heb de afgelopen dagen al regelmatig gewaarschuwd. Zorg dat je vuile kleding in een vuilniszak zit en hou je schone apart. Maar wat ik aantref overstijgt alles. De bedden vol met kleding, en daar slapen ze gewoon tussen. Vuil en schoon door elkaar en de lucht zegt al genoeg. Douchen was al een strijd de afgelopen weken. Ik heb toch gezwommen? Dan hoef ik niet te douchen. Schoon ondergoed aandoen. Ik merk dat nu de structuur van thuis wegvalt en ze de dingen meer zelf moeten regelen het niet lukt. Chaos op chaos. En dan overzien ze het zelf ook niet meer.
 Ik overzie alles eens en moet even moed verzamelen om te beginnen. Maar waar begin ik. Eerst alles maar in de koffers. Dan maar schoon en vuil bij elkaar en allemaal in de was thuis. André haalt de eerste auto. Als ik de slaapzakken en de eerste rommel maar vast kwijt ben dan ruimt het een beetje op. Schoonmaken hoef ik niet dus, dat scheelt weer. De kinderen kijken me verbaasd aan. Waar heeft ze het over en waar maakt ze zich druk om? Zo erg is het toch niet?
Vind ik dit wel leuk.?  Oorwurmen in je kleren, krappe kamertjes, zeurende kinderen nooit genoeg, zweetgeuren en chaos. Pff. Als ik bedenk dat ik thuis heerlijk de ruimte heb. Alles bij de hand denk ik: wat tob ik toch. Maar als ik de kinderen vraag: was het een leuke vakantie? Roepen ze in koor JAAAA.
Daar doe ik het dus voor.
Langzaam vullen de auto's zich en worden de caravans leger. 
Pleegjes willen nog van alles doen. Nog even zwemmen, nog even op de grote skelter, nog even een ijsje eten. Ze genieten nog na. Willen graag naar huis maar vinden het ook lastig om afscheid te nemen van vrienden en vriendinnen.
En ook wij nemen afscheid. Het voelt voor mij even dubbel. Want kom ik hier nog wel terug, na 20 jaar op deze camping te hebben gestaan? Het lijkt erop dat het tijd wordt voor iets anders. Daar hebben we nog even voor om over na te denken en te bespreken. Het is nu bijna tijd om te gaan. Sleutel in leveren en richting ons Zeeland. Onderweg nog een stop om te eten. En dan naar huis.