Mama, mama hoort u dat niet? Pleegje komt aan rennen. Ik zit in mijn kantoor en hoor vaag in de verte het brandalarm. Direct gaan alle alarmbellen rinkelen in mijn hoofd. Ik ren achter hem aan en in de woonkamer gekomen zie ik water, water en stoom. Ik ren de trap op. Ik ben nog in de veronderstelling dat iemand de kraan open heeft laten staan, maar het is nog erger. In de kamer van een ander kind is de wastafel van de muur komen zetten en ligt midden in de kamer. De warm water leiding spuit onverstoord zijn water de kamer in waardoor er stoom ontstaat waarop het brandalarm weer is afgegaan. André is inmiddels ook binnen gekomen en ik roep dat de hoofdkraan dicht moet. Als het spuiten stopt druppelt mijn plafond nog door. ik weet even niet waar te beginnen, en stort ook even op een stoel. Het huilen staat me nader dan het lachen. Pleegje haalt direct emmers en handdoeken en begint te dweilen. De slaapkamer staat blank en mijn woonkamer staat blank. André begint in de woonkamer te dweilen. Ik had deze ochtend zoveel in de planning om te doen, maar daar kwam dus even niet van. Gelukkig waren we thuis anders had het leed helemaal niet te overzien geweest. Na een dag is het plafond uitgedruppeld en kunnen we de schade goed zien. Afgezien van een kapotte wastafel met meubel is het plafond ook een groot stuk beschadigd. Het bladdert en vertoond gele vlekken. Onze gezinsfoto op canvas die in de kamer hing zit vol met bruin gele strepen. Gelukkig hebben we op de slaapkamer zeil en in de woonkamer plavuizen.
Het is de afgelopen weken druk geweest.
Eerst hadden we het overlijden van de oma van André. Vijf generaties waarvan er nu één helemaal weg is. Naast het gemis overheerst de dankbaarheid voor wie ze was. Lange tijd kon ze al niet meer doen wat ze vroeger deed. Toen onze kinderen nog klein waren gingen we regelmatig een dag naar de stad of naar de Intratuin. Wat kon ze hiervan genieten. Ze was graag onder de mensen en met haar fiets naast haar was ze vaak op het dorp te zien. Herinneringen blijven en daar kijken we ook met dankbaarheid op terug. De pleegjes hadden allerlei vragen. Het houd ze echt even bezig. Wat gebeurt er als je wordt begraven? Wat doe je allemaal? Ook voor hun was ze een oma en hoorde ook de pleegjes er helemaal bij.
Rondom het huis is het voor de kinderen even afzien. De schilders zijn begonnen (het begon goed de eerste week). Maar met het mooie weer was het omkleden en hup in het zwembad. De afgelopen week lag het schilderen stil want er kwam een beetje erg veel regen uit de lucht vallen. Maar er is beter weer op komst dus dat komt vast goed.
Nu we een paar dagen verder zijn is de schade aan het plafond groter dan we dachten. Ook bobbelt de vloer in de slaapkamer op. Door alle rommel raken ook de kinderen een beetje van de kook. Ze stuiteren en maken ruzie en maken de rommel alleen maar groter. En dan zijn ze ook nog bezig met de schuldvraag. Is het de schuld van pleegje dat de wastafel uit de muur komt?
Na al het minder goede nieuws was er ook goed nieuws.
Thirza is geslaagd. Onze jongste telg is geslaagd en kan beginnen met haar kappersopleiding.
Eerst nog vakantie vieren. Dat doet ze al een aantal weken, maar dat is ze nog niet echt zat. Natuurlijk zijn we super trots op haar. Ze heeft best veel moeten verzuimen het afgelopen jaar en wij en school waren weleens erg bezorgt of ze het allemaal wel zou halen. Maar zie het resultaat. Een super cijferlijst.
Zon op de auto. Nieuwe Opwekking CD aan. De opgewonden stemmen achter in de auto, de zweetlucht, piepjes van mobieltjes. Op weg naar Opwekking. Spanning voor de vier oudste pleegjes die ik mee heb. André blijft thuis met de jongere kinderen en de kinderen die zo'n groot evenement niet aan kunnen. Teveel van alles. Dus is de rust thuis beter.
Dit is het beeld van alle dag aan het worden in ons gezin. Dit jaar weer twee kids naar het voortgezet en ons gezinshuis is een echt puber huis. Met alle daarbij horende perikelen.
Hangende pubers overal. In de bank zit je niet maar hang je. Alleen, met elkaar, over elkaar heen of ondersteboven. Maakt niet uit. Je hangt. Is het wat beter weer dan verplaatst de hang jeugd zich naar de tuin en hangen ze in de tuin. Ben ik op zoek naar een plek om te zitten kan ik die meestal niet vinden. Want overal hangen ze en nemen ze dus meer ruimte in dan nodig is. Als ik vraag of ik ook even mag zitten en of ze een beetje stiller willen zijn verplaatst de boel zich naar de speelkamer. En met in hun handen vastgeplakt hun mobiel. Als de één iets grappigs heeft gevonden duiken ze met z'n allen op dat ene mobieltje. En dan heb ik het nog niet over die lucht gehad. Die lucht die pubers soms verspreiden. Want onze pubers hebben bijna allemaal een hekel aan douchen. Dus dat doe je zeker niet een keertje extra als je niet fris meer ruikt maar spuit je gewoon een fles deo leeg op je kleding. Dat dit niet bepaald een lekkere geur verspreid ruiken ze niet. En als je er al iets van zegt kijken ze je aan of je chinees tegen ze praat. Of dat je het over iemand anders hebt. Ze kijken soms zelfs niet op van hun mobiel maar brommen wat onverstaanbaars als antwoord. Om dan weer onverstoorbaar door te gaan met waar ze mee bezig zijn. Hangen, lachen, veel lachen, kibbelen. Ook dat ja, veel kibbelen.
En toch geniet ik zo van dit stel. Zo gegroeid en vaste grond gekregen. Zo hun eigen weg leren kiezen. Het weekend was nat en koud, maar zo goed om dit met elkaar te beleven. En dan zie je soms ook weer even hun kwetsbaarheid. Hebben ze je nodig weer zo hard nodig omdat alles weer even eng en onbekend is. Ik moest zelf echt even aanpakken. Want alles moest, omdat het regende, in de tent gebeuren. En daar moest dus ontbeten worden. Ik zag mezelf al liggen tussen de beschuit kruimels en hagelslag. Maar ik had geen keus. Ik kon ze moeilijk buiten zetten in de regen. En het viel eigenlijk allemaal best mee. Op het inregenen na dan...Nat kussen, extra dekbed nat.
En toen moest er worden opgeruimd. En dan komt dat heerlijke pubergedrag weer om de hoek kijken. Helpen? Ehh, oh ik wist niet dat ik moest helpen. Moet IK dat doen dan?
Maar al met al heb ik een heerlijk weekend gehad.
Het is iedere dag weer leven bij de dag. Iets plannen lukt vaak niet omdat er altijd wel iets gebeurd.
En toch probeer ik iedere dag weer te kijken naar alles wat wel goed ging. Naar al die mooie momenten die er iedere dag weer zijn. En als het soms even zwaar is? Ik het soms even niet meer weet? Omdat we iedere week geconfronteerd worden met kinderen die een plek nodig hebben en er geen plek is. Omdat er zoveel mensen op ons pad komen die bijna bezwijken van zorgen rondom hun kinderen. Omdat ik voor de zoveelste keer hetzelfde moet zeggen en uitleggen. Dan mag ik het weer loslaten en bij God brengen. Het leven met en begeleiden van kinderen met een bijzondere zorg vraagt veel van ons. Maar zolang ik mijn oog gericht mag houden op God die mij steeds weer energie en liefde geeft kan ik er ook zo enorm van genieten.
Ik kreeg van iemand het volgende lied mee en dat sprak me zo bijzonder aan.
Het bemoedigd mijzelf maar het is ook zo toepasselijk voor onze kinderen. Die zoveel krampachtig willen vasthouden omdat dat hun veiligheid geeft. Loslaten voelt zo eng en onveilig. Leren vertrouwen is zo moeilijk.
https://www.youtube.com/watch?v=KxLoRuQiy1g
Je houdt je op de been
iedereen verwacht dat je sterk bent
Maar het leven raakt je soms vanuit het niets
je kunt amper overeind blijven staan
Als je moe van het vechten bent
Gevangen door je eigen controle drang
Ik zeg je: Er is vrijheid in overgave
Laat het los en laat het gaan.
Wanneer je neergeknield wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg
Weet dat je niet alleen bent,
Stop met vast te houden en laat je vasthouden door Hem
Jouw wereld valt niet in elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden
Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden
Als je gericht bent op de storm
zul je je afvragen of Ik nog van je hou
Maar als je ogen gericht zijn op het kruis
weet dat Ik altijd ben en ik dat altijd zal blijven
Er zal geen traan worden verspild
En na verloop van tijd, zul je begrijpen
ik creëer nieuwe en mooie dingen vanuit de as
je leven is in Mijn handen
Wanneer je neergeknielt wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg.
Weet dat je niet alleen bent,
Stop met zelf vast te houden en laat je vasthouden door Hem
Jouw wereld valt niet uit elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden\Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden
Door Hem
Hef je handen op, richt je blik op Mij
in de storm zul jij Mij vinden
En waar je bent, ik hou van je en ken je hart
Kom bij Mij en vind rust in de armen van de God
die je niet zal laten gaan
Wanneer je neergeknield wacht
en de antwoorden lijken zo ver weg
Weert dat je niet alleen bent
Stop met zelf vast te houden en laat je vasthouden door Mij
Jouw wereld valt niet uit elkaar, het valt juist op zijn plaats
Ik ben op de troon
Stop met zelf vasthouden\Maar laat je vasthouden
Gewoon worden vastgehouden
Door Mij
Tienduizend redenen tot dankbaarheid. Het lied galmt nog na in mijn hoofd als ik even later buiten zit. Even in de zon. na al die kou, regen en zelfs natte sneeuw, is dit een verademing. De kinderen dartelen in de tuin. Ze zijn vrolijk en zijn blij eindelijk weer buiten te kunnen spelen of gewoon even zitten. Tienduizend redenen tot dankbaarheid. Soms denk ik (of voel ik me zo) dat ik geen enkele reden heb. Dan ben ik moe en even klaar met de rommel, de was en de strijk, de enorme hoeveelheid boodschappen, kibbelende kinderen, brutale monden en alle verdere grote en kleine zorgen. Dan denk ik: is dit het nu? Ik kijk naar de kinderen, spelend in de tuin, elkaar overschreeuwend om toch maar gehoord te worden, en dan ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik voor deze zeven kinderen mag zorgen. Ik ben erbij als ze verdriet hebben, als ze blij zijn, bij hun successen en opgroeien. Dan ben ik dankbaar, zelfs als ons gezinshuis schip zich op dit moment aardig in zwaar weer bevind. Sinds een week is er een nieuw kind. Alle kamers weer gevuld. Maar oh wat geeft dit toch telkens weer een heftige reactie. Kibbelen over wie er al het langst in het gezinshuis woont, over de regels die de één al wel kent en de ander nog niet, over vakantie die ze al dan niet gehad hebben. Niet onder willen doen voor elkaar. Ik snap het allemaal wel, maar na zo'n dag ben ik blij dat ze in bed liggen. En dan is het ook nog vakantie.Dus die bedtijd is ook wel wat later dan anders. Dus veel tijd voor onszelf is er op dit moment niet. Maar dan zijn er van die mooie momenten die de dag weer kleuren.
Woensdag zijn we gaan bowlen en daarna wokken. En wat genieten de kinderen dan. En ik natuurlijk ook.
Afgelopen vrijdag ben ik met de kids naar een survival hal geweest. Als ik ze dan zie genieten. Hoog bovenin ben ik het gekibbel op de heen reis alweer vergeten.
Ons nieuwe pleegje heeft zijn plekje al aardig gevonden. Natuurlijk is er nog veel aangepast en gewenst gedrag. Maar toch is de klik er met de andere kinderen. En zijn jongste broertje woont ook al bij ons. Dus wennen gaat dan een stuk makkelijker. Na een paar dagen vroeg hij: Jenny waarom doet u steeds een ander verhaaltje? Ik kijk hem vragend aan. Een ander verhaaltje? Wat bedoel je? Nou, als we gaan eten mag je nog niet beginnen en dan gaat u eerst een verhaaltje doen. Oh, bedoel je dat. We bidden dan eerst en danken voor het eten. Is, als ik erover nadenk, heel raar voor een kind dat dit niet heeft meegekregen en al wat ouder is. Gaan al die mensen ineens zomaar hun ogen dicht doen en gaat er iemand zitten praten tegen..ja tegen wie. En dan zijn er zes andere pleegjes die het wel even uitleggen. Zo maande onze jongste zijn papa toen hij een belcontact had om ook te bidden. Papa begreep hem eerst niet. Pleegje vroeg: kent u de Heere? Na even nadenken vroeg papa: bedoel je God? Ja die bedoel ik. U moet wel bidden hoor want God helpt je dan echt: zegt pleegje overtuigend. Worden als een kind. Ik zie het letterlijk gebeuren. Zo onbevangen als ze nog zijn.
Vakantie. Het is maar wat je ervan maakt. Wat langer op bed. Wat minder in huis doen en iedere dag iets leuks doen. Koekjes bakken, een filmochtend of middag, bowlen of een dagje uit. We maken er wat leuks van ook de komende week. Na allerlei dingen regelen voor ons nieuwe pleegje, boze buien, kibbelende kinderen en kotsende kinderen (ook dat hadden we nog) komt er zeker een eind aan de vakantie. En die sluiten we af met een vrij weekend. Heerlijk vooruitzicht.
En dan krijg je ook nog eens zo'n geweldige bos rozen van manlief.
Ondanks alle storm in ons gezin en gezinshuis ben ik zo trots en dankbaar. Tienduizend redenen? Ontelbaar veel redenen tot dankbaarheid.
.
Kwijlvlekken op mijn schouder, etensresten, lange vingerplakzooi, overals speelgoed, spullen wegzetten en een korte nachtrust. Ik weet het weer. Zo was het met een bijna 1 jarige. We hadden onze kleinzoon te logeren een nachtje. en dan weet je ineens weer. Dit was het, zo voelde het. Maar het maakt niet uit. Laat maar die vieze kleren, die nachtrust. Wat is dit genieten. Als ik 's morgens zijn gebrabbel hoor als hij wakker is. Even tussenin maar dan is het gedaan met slapen. Handjes en nageltjes klauwen in mijn gezicht. Geluidjes die gefabriceerd worden. Uren kan ik ernaar kijken, maar dat laat hij niet gebeuren. Eruit. Over de vloer en alles open maken. Ondernemend mannetje. Kind van mijn kind. Ik raak niet uitverwonderd. Dat we dit mogen meemaken. Mijn dochter steunt. Ik ben zo moe. Eindelijk kan ik weer eens uitslapen. Een kadootje voor ons. Even voor dit mannetje te mogen zorgen. Zijn oogjes glimmen ondeugend en kijken rond. Wat zal ik als eerste eens gaan pakken of opentrekken? Als een razende vliegt hij over de vloer. Kruipend of op zijn auto. Als de hond iets te dichtbij komt knijpt hij zijn oogjes dicht. omdat het best kriebelt die snuit. Een feest van herkenning. Onze kleinzoon. De pleegjes vinden het prachtig. Maar de meeste zijn het ook snel beu. Op één na. Die komt steeds weer om te helpen. Als hij in bad gaat zit ze erbij om te spelen en hem bezig te houden. Als hij eten moet wil zij het hem geven. Als hij het even zat is haalt ze speelgoed en houd ze hem bezig. Haar geduld is eindeloos met dit mannetje.
Beschadigd meisje. Maar zo lief en zorgzaam voor dit mannetje. Zo te kunnen geven wat ze zelf heeft gemist. Het is zo goed voor deze kinderen om zo'n klein mannetje te zien opgroeien. Ze zien hoe je normaal begrenst en leert wat wel en niet mag. Te leren om liefde en geborgenheid te geven.
En dan was er nog een feest. Onze jongste telg 16 jaar. In het geheim hadden we een surprise party georganiseerd. Ik kom altijd overal achter hoor, voor mij kan je niets geheim houden, ik heb alles door: riep ze altijd. Nou, dit was dus echt een verrassing en ze had niets door. Niet dat het gemakkelijk was. Want tijdens het klaarzetten van alles zaterdagmiddag wilde ze ineens even naar huis. En als ze iets in haar hoofd heeft krijg je dat er niet gemakkelijk uit. Wij haalden opgelucht adem toen het avond was en alle vrienden en vriendinnen en familie er was en we een berichtje kregen van onze vriendin die als taxi zou fungeren dat ze onderweg waren. Met een smoes had haar vriend haar meegenomen. Geblinddoekt. En dat is helemaal niks voor iemand die graag de regie heeft. Toen ze in de tuin stond en haar blinddoek af mocht schrok ze zich naar. Het is een super leuke avond geweest. En dan gaan na haar examen de scooter/brommer perikelen beginnen. Deze week en volgende week nog hard blokken en zich door het examen worstelen en dan genieten van een heel lange vakantie.
Drie slaapkamers. Volledige chaos. Ik begrijp er soms echt helemaal niks van. Zo vaak heb ik uitgelegd hoe je een kamer netjes houd. Zo vaak heb ik het voorgedaan en meegeholpen om orde te scheppen in die chaos. Lijstjes gemaakt met alles wat er gedaan moet worden. Maar als ik dan de controle even laat verslappen gaat het mis. Ik heb mijn lat al aardig omlaag gedaan. Maar wasgoed hoort gewoon in de wasmand. Zelfs dat laat ik soms gaan. Want er komt een dag dat je kast leeg is. maar als er dan gezeurd wordt: ik heb geen ondergoed meer, en er liggen zeven vuile door je kamer heen geslingerd, of ik heb niets om aan te trekken. En er dan ook even een opdracht gegeven wordt dat ik nieuwe kleding moet kopen. Dan ben ik het zat. En het lijkt erop dat ze daarop wachten. Ze merken dan toch dat de grens is bereikt. Reageren doen ze allemaal op hun eigen manier. De één met allerlei excuses om de verantwoording buiten zichzelf te leggen. De ander door heel uit de hoogte te kijken en zonder wat ze zeggen begint met opruimen. En de derde roept: het is toch al opgeruimd? U bent zo een zeurpiet altijd maar netjes, netjes en opruimen. Maar als ik haar hulp aanbied is ze wat blij als alles weer is opgeruimd en helpt ze ook heel hard mee. Eigenlijk is het zo een contrast met zoveel jaar geleden toen ze bij ons kwam. Rommel maken? Ze kon niet eens spelen. Laat staan rommel maken. En als ze vies was geworden van bijvoorbeeld spinazie eten raakte ze helemaal overstuur. Kruimels veegde ze netjes van de tafel af in haar handje en gooide ze in de prullenbak. Twee jaar oud. Misschien heb ik toen teveel gezegd: het geeft niet hoor als je morst of vuil wordt. Nu moet ik heel vaak zeggen: eet netjes boven je bord. En zie ik precies waar ze gezeten heeft met koek eten. Zo verschillend als ze zijn, zie je steeds weer hun wankele basis. En als er dan maar iets is wat spanning geeft vallen ze terug. Soms is dit duidelijk merkbaar, soms ook niet. Zo was pleegje eens bij haar vriendin aan het spelen. Ze praatte niet veel, maar jonge kinderen spelen ook zonder te hoeven praten met elkaar. Ineens vliegen alle kratten speelgoed door de kamer. Pleegje gaat helemaal los. Verbazingwekkend, want dit pleegje is altijd zo rustig en stil. Als alles door de kamer ligt gaat ze zitten. Ze kijkt even rond en pakt iets op om mee te spelen en gaat verder met spelen of er niets is gebeurt. Zomaar uit het niets lijkt het te komen. Een ander pleegje had het op school. Ineens lijkt er een knop om te gaan en knalt ze als een gek met de deuren en schopt tegen de deuren. Als ze klaar is, gaat ze verder met waar ze mee bezig was. Als ik er later over wil praten lijkt ze niet meer te weten wat ze gedaan heeft. Boosheid die ineens een uitweg zoekt. Waar die boosheid vandaan komt kunnen ze vaak niet benoemen. Een van onze pleegjes, die toen 12 jaar was , benoemde het eens zo: mama Jenny, als we gezellig op de bank zitten en lol hebben met elkaar krijg ik ineens een beeld in mijn hoofd van vroeger. Dat ik bij mama op de bank zat en papa ineens boos werd en mama in elkaar sloeg. En dan is er iets in mij dat de gezelligheid kapot wil maken. Ik wil het niet maar het gebeurt. Zo probeer ik ook steeds weer te kijken naar onze kids. Als er dingen niet helemaal gaan zoals ik ze geleerd heb of zoals het zou moeten. Als boosheid iets kapot maakt. Of als kamers ineens niet meer opgeruimd worden. Dan probeer ik me te verplaatsen in het kind. Terug te kijken naar hun geschiedenis en van daaruit het kind te zien. Steeds weer opnieuw te benoemen welk gedrag ik wel wil zien en opnieuw beginnen. Volhouden en niet afwijzen. In diepste zoeken ze steeds weer die grenzen op. Hou je genoeg van me om me niet los te laten? Ga je nog steeds voor me ook als ik dingen kapot maak? Ook als ik niet doe wat jij van me vraagt? Dat wil niet zeggen dat ik alles maar accepteer en ze maar zielig vind. O nee, maak je iets kapot dan lever je van je zakgeld in. Die kamer wordt opgeruimd. Ze moeten zeker wel leren dat hun gedrag consequenties heeft. Maar dat ik daarmee henzelf niet afwijs is steeds weer nodig om benoemd te worden. Juist omdat ik om je geef moet je leren wat de consequenties van je gedrag zijn. Dat doet soms pijn. Bij de kinderen maar ook bij mijzelf. Als ik ze wil omarmen maar ze me afstoten. Als ik ze wil leren en ze roepen: je bent toch mijn moeder niet. Jij hebt niks over mij te zeggen. Maar dan koester ik de momenten dat ze wel die geborgenheid zoeken. Ze even hun kwetsbaarheid laten zien waarmee ze zeggen: ik heb je juist hartstikke nodig. Maar ik weet niet hoe ik dat moet laten zien. Dan ben ik zo blij dat ik hun pleegmoeder mag zijn. Ik hoorde iemand zeggen ik ben een bonus moeder. Dat vond ik zo mooi. De betekenis van bonus is: goed. Iets dat je extra krijgt. Ik heb er gewoon zes extra gekregen. Zes bonussen. Ach wat maak ik me dan druk om een rommel kamer en vuile was.
Een week. Eigenlijk tekort. Soms ben ik echt blij dat de school weer begint, maar nu hadden we zoveel dingen gepland dat een week tekort was. We hadden twee logees. Dat is altijd een gezellige boel. En natuurlijk gebruik je dan niet de logeerkamer, want als je vriendin komt moet die op jou kamer. En als je zusje komt moet die ook op jou kamer. Dus twee luchtbedden opgepompt.
Pleegje vierde haar kinderfeestje. Bowlen en high tea.
En wat dan zo leuk is, is dat ze nog steeds een vriendin heeft vanuit onze vorige woonplaats. En die kwam logeren. Veel contact is er niet maar als die twee weer bij elkaar zijn is het gewoon weer goed en gezellig. En dat voor een pleegje met zoveel bagage en moeite met hechten. Zo knap. We hopen dat ze dit nog lang kan vasthouden.
Ook ons logeerpleegzusje had het naar haar zin. Eest bij de ene zus op de kamer en na een paar nachtjes bij de tweede zus. Ze heeft het een week volgehouden en toen wilde ze toch wel weer graag terug naar huis.
Ook de haren van de meisjes zijn weer onderhanden genomen. Wat een werk is dit toch altijd weer. Het is zo knap van ze dat ze zolang stil kunnen zitten en ook pijn willen lijden. Want het doet echt zeer. Maar het resultaat is prachtig. Ze kunnen er nu weer even tegenaan. En dat is ook wat waard.
Vrijdag zijn we een dag naar de Wegwijs beurs geweest. Alleen de meisjes wilden mee. Ze hebben super genoten die dag. Zeker ons logeerzusje.
Er was voor haar van alles te doen. Maar ook de grotere meiden hebben het naar hun zin gehad.
Moe en voldaan hebben we logeer zusje weer naar huis gebracht. En dat kon ze niet wakker houden.
Het was al met al een drukke maar gezellige week. Zo mag een vakantie van mij altijd wel zijn.
Langzaam maar zeker komt er wat meer rust in mij zelf. Want daar ging het om. De afgelopen tijd heb ik heel wat keren geroepen: ik wil rust. Even maar. Maar als het dan stil is in huis en ieder zijn ding doet blijft de onrust. Het zit in mezelf. Mijn gedachten gaan maar door. Ik moet zoveel. En dan is het de kunst om los te laten. Ik moet niks. Stil zitten is niet echt mijn ding. Ik krijg wat rust in min hoofd als ik even bij iemand anders kan spuien wat me bezighoud. Even iemand die niet allerlei oplossingen bedenkt maar gewoon luistert. Soms loopt alles zoals het loopt, maar soms lijkt alles mis te lopen. Of in elk geval anders dan gepland. Het was heerlijk om afgelopen weekend even eruit te zijn. Even samen weg. Geen mama, hebt u nog legging, mama hebt u nog een shirt, of onder de douche vandaan: de handdoeken zijn op.! Even wij twee. En dan kan ik spuien. Het is altijd even spits voordat iedereen op plaats van bestemming is. Eén van de pleegje had een nieuw logeeradres. Ook dat was even spannend. Maar als iedereen dan weg is valt de stilte over me heen. Heerlijk. Nu lijkt het misschien dat ik van weekend naar weekend leef en het helemaal niet leuk is om gezinshuis te zijn. Dat is het natuurlijk niet. Er gebeuren zoveel leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Kinderen moeten leren en dat gaat met vallen en opstaan. En dan ben je vaak als moeder degene waar ze tegenaan beuken. Maar als ik in het weekend een berichtje krijg van pleegje (die net een week een mobiele telefoon heeft), geniet ik. Als ze laat zien dat het goed gaat en er een foto bij doet. Dan weet ik dat ook zij een leuk weekend hebben.
Ik geniet als pleegje haar eerste jurkje in elkaar heeft genaaid. Niet zoals het zou moeten, maar het is een jurkje. Hij zit wat krap, maar ze heeft het voor elkaar. Helemaal zelf gedaan.
Ik ben trots als onze grote rommelaar die steeds weer gestimuleerd moet worden om op te ruimen de overvolle wasmand voor me bij de wasmachine zet omdat ik last heb van mijn rug. Dat ziet hij dus toch wel.
Ja die rug. De afgelopen weken weet ik wel weer dat die er zit. Af en toe strompel ik door het huis. Eigenlijk tob ik al vanaf de herfstvakantie. Allerlei onderzoeken gehad en een foto van de rug. Uiteindelijk ben ik toch maar naar de fysio gegaan. Met de foto die al gemaakt was van mijn rug. Tja, en foto's liegen niet. Een paar wervels zijn ingezakt door slijtage, waardoor alles neerkomt op de onderste twee. Ik zal een manier moeten gaan vinden om overbelasting te voorkomen en regelmatig fysio nodig hebben. Ik heb het goede voornemen om wekelijks naar de fysio fitness te gaan. Hopelijk hou ik zo alles een beetje soepeler. Het gaat gelukkig iets beter en ik zak niet meer steeds door mijn benen. Toch lastig als je een bezig bijtje ben.
En dan lijkt het wel of alles tegelijk kapot gaat. De oven doet het niet meer en de vaatwasser heeft het ook begeven. Gelukkig hebben we nog een vaatwasser, maar met zoveel mensen is twee vaatwassers toch erg handig. Ik heb onderhand een abonnement bij de Mediamarkt. Er was hard gespaard door pleegjes. De één voor een telefoon, de ander een laptop, en nog een telefoon en nog een laptop. Toen ik met pleegje voor haar telefoon ging stond er een mevrouw in de winkel reclame te maken voor zo'n fresh pakket. Krijg je iedere week zo'n pakket met allerlei verse groenten. Ik vraag haar: voor hoeveel personen is dat dan? Voor vier personen hebt u ruim voldoende hoor. Ik kijk pleegje aan en zij voelt hem al aankomen en lacht. Nou, zeg ik dat is voor ons niet genoeg en als ik dat keer drie moet doen vind ik het best duur. Ik ga liever naar de groothandel voor groot verpakking. De mevrouw kijkt me vragend aan: met hoeveel bent u dan als ik vragen mag. Ik hoor pleegje al grinniken. En voordat ik antwoord kan geven roept ze al. Wij hebben 11 kinderen. Ik wil eraan toevoegen dat ze niet altijd allemaal thuis zijn en eten en niet allemaal meer thuis wonen. Maar de reactie van die mevrouw is te leuk. Haar mond valt open en ze weet even niet wat ze moet zeggen. En daar was het pleegje om te doen. De verbazing van sommige mensen als ze horen hoeveel kinderen er bij ons zijn. En dan zie je ook de blik gaan van pleegje naar mij. We lopen verder. Pleegje zegt: ze snapt niet dat u mijn moeder bent denk ik, want u bent blank en ik ben bruin.
Vandaag dus op zoek naar een vaatwasser. En dan maar hopen dat die er staat volgende week want dan is het alweer voorjaarsvakantie.
Een week. Maar we hebben zoveel op het programma staan dat we moeten puzzelen hoe we alles gaan plannen. Komt vast goed. Het wordt in elk geval weer een huis vol. Gezellig!
