Afgelopen week was je verjaardag.
Ik denk terug aan de tijd dat je bij ons binnenstapte. Klein, kwetsbaar meisje, met in je kielzog je zusje. Met onzekere stap liep je mijn leven binnen en opende mijn hart. Met grote angstige ogen keek je me aan.
Praten? Dat deed je nauwelijks. De kindjes op school vroegen: kan dat meisje niet praten? Lang duurde het voordat je mij vertrouwde. Praten ging je wel, maar niet over de dingen die je bezig hielden.
En wat was ik blij toen eindelijk je ogen gingen lachen, en ik merkte dat je plezier kreeg in de dingen van alle dag.
Wat was ik blij dat je kon huilen en ik emotie kon zien.
Ik heb je zien groeien. Letterlijk groter zien worden maar ook geestelijk sterker zien worden. Samen gingen we op weg. De weg van herstel en vergeving. Daarmee moest ik eerst zelf in het reine komen. Hoe kan ik jou leren vergeven als ik het zelf niet kan? Dat was een proces met elkaar van vallen en opstaan. Al snel hadden we het vertrouwen gewonnen van je papa en (stief)mama. Ook zij gingen met ons op weg. Bijzonder waar we nu zijn gekomen op jou levensweg.
Ook je papa en mama zijn deel geworden van ons gezinshuis. Vieren kunnen we samen doen. Ook voor hen ben ik mama Jenny.
Van het meisje dat nauwelijks praatte is weinig meer over. Je zelfvertrouwen is gegroeid. Je hebt je ontwikkeld.
Soms zie ik die starende blik in je ogen en zou ik willen weten waar je gedachten zijn. Dan voel ik je blik als je naar me kijkt als ik je moest toespreken als het even niet goed is gegaan. Je wilt alles zo wanhopig goed doen, maar je moet leren dat je het niet iedereen naar de zin kan maken. En dat je fouten mag maken. Dat je daarvan niet in paniek hoeft te raken.
Soms vraag ik me af of je dit ooit kwijtraakt. Of je verleden niet altijd met je meegaat en je belemmerd. Maar ik weet dat ik me geen zorgen hoeft te maken. Ook jou leven is geborgen in de Hand van God. Hij kan je volledig herstel geven.
Je bent een stukje van mij geworden. Na zoveel jaar bij me te wonen. Niet vanonder mijn hart geboren maar in mijn hart geboren. Ook jij hebt daar een plekje en ik zie uit naar je verdere ontwikkeling. Er zullen nog veel nieuwe dingen op je weg komen. Veel vragen zullen er nog opkomen en vragen om een antwoord. Veel waaroms. Maar dat gaat goed komen.
Ik bewonder je wilskracht, je doorzettingsvermogen, je zachtmoedigheid en je bescheidenheid.
Ga zo door lieve meid!
gezinshuis
de morgenster
maandag
woensdag
mama weet alles
Ons open huis was een succes. Aan belangstelling geen gebrek. Al was het natuurlijk wel jammer dat er vanuit de gemeenteraad niemand gekomen is. Maar goed. We hebben van ons laten horen en dat is belangrijk. Wij vonden het in elk geval erg leuk om mee te doen en we kijken terug op een geslaagde dag. De kinderen vonden het best spannend. Al die mensen die hier komen kijken. En misschien van alles aan ons vragen. Dat viel alles mee en ze hebben het best leuk gevonden. Het leukste was het slagroom spuiten op de cake en dan versieren met allerlei dingen.
We hebben de dag afgesloten met wokken. Na zo'n drukke dag is het heerlijk om niet de keuken in te hoeven duiken. Ook de kinderen genieten hier altijd erg van. Toen we terug liepen naar de auto vroeg pleegje: mama wilt u ook een pepermuntje?" Ik kijk haar aan en vraag hoe ze daaraan komt. Ze loopt een beetje raar ook en grijpt met haar hand in haar laars. Tot mijn verbazing komen er overal pepermuntjes uit. Uit haar zakken, uit haar laarzen. Bij het weggaan zag ze op de balie een pot met pepermuntjes staan en dacht: ik neem er een paar mee. Was gratis hoor! Ik wil haar vertellen dat dit eigenlijk niet hoort, maar dat je er eentje mag pakken, maar de grijns op het gezicht van manlief zegt genoeg. Papa zei; neem maar hoor het is gratis. Maar dat betekend niet dat je alles moet volproppen! Ze heeft er heel de week van uitgedeeld.
Het was verder een week van gesprekken op school, thuis en de gewone dagelijkse dingen.
De kinderen genieten van de extra aandacht die ze krijgen van onze stagiaire. Ze bedenkt ook steeds weer nieuwe dingen om te doen. Zo zijn ze deze week aan het skeeleren gegaan. Voor een aantal pleegjes is dit best lastig omdat ze motorisch niet echt sterk zijn. Dat het dan een goede oefening is willen ze eerst niet zo aan. Dan wil je liever je fiets. Maar die stond gelukkig met een lekke band, dus was dat een goed excuus voor ons. Na een beetje oefenen en zwaaien met je armen lukt het dan toch wel om een stukje vooruit te komen zonder hulp. En als je dan een positieve ervaring opdoet ga je het ook nog leuk vinden.
Gisteren keken twee verbaasde ogen me aan. Ik zag hem denken, hoe weet ze dit? Pleegje had een stapeltje nieuw ondergoed gekregen maar kwam nog steeds tekort. Toen (en dat gebeurt niet vaak) de wasmanden leeg waren en hij nog maar een paar onderbroeken in zijn kast had gingen de alarmbellen rinkelen. Pleegje vergat weleens naar het toilet te gaan. En omdat dit wel erg regelmatig gebeurde hebben we de afspraak gemaakt: iedere vuile broek is een dag niet op de computer. Ik dacht: dat werkt. maar ja, dus niet echt. Het werkt stiekem gedrag in de hand. Ik had al gevraagd of hij wist waar al dat ondergoed gebleven was, maar nee hoor, ik gooi ze in de was. Al enige tijd rook ook de slaapkamer niet fris dus ben ik op zoek gegaan. En ja hoor. In de kast tussen het speelgoed: een doos met 10! onderbroeken. Heeeel vies. Ja, wat doe je dan? Ik heb het laten staan en toen hij uit school kwam en vroeg of hij buiten mocht spelen, heb ik hem de opdracht gegeven om eerst maar eens goed na te denken waar hij zijn ondergoed gelaten heeft. Hij zat nog geen vijf minuten op zijn kamer en hij kwam al terug: het is gedaan mama Jenny! Eh, wat? Het zit in de wasmand. Daar volgde dus wel even een stevig gesprek op en het uitvoeren van de consequenties. Dat was wat minder leuk natuurlijk. Hij keek me nog eens aan met vragende ogen. U weet ook altijd alles hé? Ja jongen wat heb je nu geleerd? Dat wist hij wel. In elk geval eerlijk zijn! En gewoon op tijd naar het toilet gaan. Het zal de komende week nog wel even pijn doen. Want dan is er geen computertijd voor hem. De eerste avond was dit ook niet leuk. En vond hij het ook niet eerlijk. Maar toen ik hem vanavond zag zitten, gebogen over zijn haakwerk. Geen gezeur om de computer, maar haken. Hoe moeilijk voor hem. Maar zo super goed voor zijn motoriek. Zijn tong steekt dan iets uit zijn mond. Ingespannen werkt hij en kijkt hij, als het voorgedaan wordt, hoe het moet. Vaak roept hij: dat kan ik niet. Maar nu trots op iets dat hij heeft geleerd. Dan geniet ik weer. Dan mogen er ook dingen mis gaan. Daar leren ze van. Maar we gaan steeds kleine stapjes vooruit. Het mooiste is die vragende en verbaasde blik van de kinderen als ze denken dat mama iets niet weet en toch altijd weer overal achter komt. Hoe kan het toch dat mama's altijd alles weten? Voor hun een vraag en voor mama......!
We hebben de dag afgesloten met wokken. Na zo'n drukke dag is het heerlijk om niet de keuken in te hoeven duiken. Ook de kinderen genieten hier altijd erg van. Toen we terug liepen naar de auto vroeg pleegje: mama wilt u ook een pepermuntje?" Ik kijk haar aan en vraag hoe ze daaraan komt. Ze loopt een beetje raar ook en grijpt met haar hand in haar laars. Tot mijn verbazing komen er overal pepermuntjes uit. Uit haar zakken, uit haar laarzen. Bij het weggaan zag ze op de balie een pot met pepermuntjes staan en dacht: ik neem er een paar mee. Was gratis hoor! Ik wil haar vertellen dat dit eigenlijk niet hoort, maar dat je er eentje mag pakken, maar de grijns op het gezicht van manlief zegt genoeg. Papa zei; neem maar hoor het is gratis. Maar dat betekend niet dat je alles moet volproppen! Ze heeft er heel de week van uitgedeeld.
Het was verder een week van gesprekken op school, thuis en de gewone dagelijkse dingen.
De kinderen genieten van de extra aandacht die ze krijgen van onze stagiaire. Ze bedenkt ook steeds weer nieuwe dingen om te doen. Zo zijn ze deze week aan het skeeleren gegaan. Voor een aantal pleegjes is dit best lastig omdat ze motorisch niet echt sterk zijn. Dat het dan een goede oefening is willen ze eerst niet zo aan. Dan wil je liever je fiets. Maar die stond gelukkig met een lekke band, dus was dat een goed excuus voor ons. Na een beetje oefenen en zwaaien met je armen lukt het dan toch wel om een stukje vooruit te komen zonder hulp. En als je dan een positieve ervaring opdoet ga je het ook nog leuk vinden.
Gisteren keken twee verbaasde ogen me aan. Ik zag hem denken, hoe weet ze dit? Pleegje had een stapeltje nieuw ondergoed gekregen maar kwam nog steeds tekort. Toen (en dat gebeurt niet vaak) de wasmanden leeg waren en hij nog maar een paar onderbroeken in zijn kast had gingen de alarmbellen rinkelen. Pleegje vergat weleens naar het toilet te gaan. En omdat dit wel erg regelmatig gebeurde hebben we de afspraak gemaakt: iedere vuile broek is een dag niet op de computer. Ik dacht: dat werkt. maar ja, dus niet echt. Het werkt stiekem gedrag in de hand. Ik had al gevraagd of hij wist waar al dat ondergoed gebleven was, maar nee hoor, ik gooi ze in de was. Al enige tijd rook ook de slaapkamer niet fris dus ben ik op zoek gegaan. En ja hoor. In de kast tussen het speelgoed: een doos met 10! onderbroeken. Heeeel vies. Ja, wat doe je dan? Ik heb het laten staan en toen hij uit school kwam en vroeg of hij buiten mocht spelen, heb ik hem de opdracht gegeven om eerst maar eens goed na te denken waar hij zijn ondergoed gelaten heeft. Hij zat nog geen vijf minuten op zijn kamer en hij kwam al terug: het is gedaan mama Jenny! Eh, wat? Het zit in de wasmand. Daar volgde dus wel even een stevig gesprek op en het uitvoeren van de consequenties. Dat was wat minder leuk natuurlijk. Hij keek me nog eens aan met vragende ogen. U weet ook altijd alles hé? Ja jongen wat heb je nu geleerd? Dat wist hij wel. In elk geval eerlijk zijn! En gewoon op tijd naar het toilet gaan. Het zal de komende week nog wel even pijn doen. Want dan is er geen computertijd voor hem. De eerste avond was dit ook niet leuk. En vond hij het ook niet eerlijk. Maar toen ik hem vanavond zag zitten, gebogen over zijn haakwerk. Geen gezeur om de computer, maar haken. Hoe moeilijk voor hem. Maar zo super goed voor zijn motoriek. Zijn tong steekt dan iets uit zijn mond. Ingespannen werkt hij en kijkt hij, als het voorgedaan wordt, hoe het moet. Vaak roept hij: dat kan ik niet. Maar nu trots op iets dat hij heeft geleerd. Dan geniet ik weer. Dan mogen er ook dingen mis gaan. Daar leren ze van. Maar we gaan steeds kleine stapjes vooruit. Het mooiste is die vragende en verbaasde blik van de kinderen als ze denken dat mama iets niet weet en toch altijd weer overal achter komt. Hoe kan het toch dat mama's altijd alles weten? Voor hun een vraag en voor mama......!
open huis
Een enorme berg boodschappen staat weer in de kast. De kinderen hadden een lijst gemaakt van allerlei lekkere dingen die ik maar moest maken voor het open huis. Maar de lijst was wel erg lang en bevatte natuurlijk allerlei zoete dingen die kinderen erg lekker vinden (en ook volwassenen wel hoor) . Zullen we ook iets gezonds klaarmaken. Verbaasd kijken ze me aan. Gezond??? Maar dat is toch niet gezellig. Uiteindelijk hebben we een mix van alles wat.
En als er nu niemand komt mam? Eh, ja dat kan natuurlijk ook nog.
Dan eten wij alles zelf op zondag: roept pleegje.
Moet ik ook mijn kamer netjes maken? vragen ze. Ja natuurlijk moet alles netjes zijn. dat moet toch altijd? En als er dingen zijn waarvan je niet wilt dat iemand daar aan komt of dat ziet doe je dat in je kast.
Ze vinden het best spannend. Mensen die komen kijken hoe het is om in een gezinshuis te wonen. Ze weten ook wel dat het anders is als in een gewoon pleeggezin of bij je eigen papa en mama. Maar voor hun is er toch niets bijzonders aan. We wonen toch in een gewoon gezin? Bij papa André en mama Jenny. Ik ben blij dat ze dit zo wel voelen. Dat het voor hun niet anders voelt. Soms roepen ze weleens als ze het niet eens zijn met een bepaalde regel: we lijken net een leefgroep! Ja, en regels en structuur zijn gewoon nodig. Ook in een gezinshuis. .
Zo wilde één van de pleegje vandaag ook spelen. maar het is al een paar keer niet goed gegaan met spelen. Dus ik ze: speel maar bij ons. Maar dat wilde hij niet. Nee, ik wil op het dorp spelen. En dan moet je gaan uitleggen dat hij het gewoon niet goed kan om zonder begeleiding op het dorp te spelen. Dat hij mede daarom ook bij ons woont om deze dingen te leren. Met alle prikkels om te gaan en alles wat er op straat gebeurt. Bij ons in de tuin is het veilig en zijn wij er. En dan vind hij ons maar een rot vader en moeder. Met stomme regels en vind hij ons zelfs discriminerend omdat hij een kleurtje heeft en wij blank zijn. En als ik dan in een daverde lach schiet omdat dit er zo serieus uit komt heb je weer een boze bui. U lacht me uit! Nee, ik lach omdat je iets grappigs zegt. Jij vind dat ik jou meer straf geeft omdat je niet blank bent. Maar ik heb nog vier kinderen hier in huis die nog veeeeel donkerder zijn dan jou en die heb ik nog nooit gehoord over discriminatie. Dat is ook niet echt iets waar je als kind mee bezig moet zijn. Jij denkt: Ik krijg straf dus ze haten me omdat ik niet blank ben. Daar denk ik niet over na hoor. Ik zie de kleurtjes soms niet eens meer. Ik heb er zoveel in huis. Het maakt voor ons helemaal niet uit. Maar dat komt op zo'n moment niet binnen. Maar als je na een dag dan een sorry krijg hoop ik dat hij het wel begrepen heeft.
Komende zaterdag dus open huis. Voor iedereen. Ik hoop dat als je tijd hebt, je even langs komt.
Misschien weet je al wat het is om gezinshuis te zijn. maar kom dan even om die bak koffie en dat praatje. Wij zien er naar uit en de kinderen ook. We zijn van 11 tot 4 open.
En als er nu niemand komt mam? Eh, ja dat kan natuurlijk ook nog.
Dan eten wij alles zelf op zondag: roept pleegje.
Moet ik ook mijn kamer netjes maken? vragen ze. Ja natuurlijk moet alles netjes zijn. dat moet toch altijd? En als er dingen zijn waarvan je niet wilt dat iemand daar aan komt of dat ziet doe je dat in je kast.
Ze vinden het best spannend. Mensen die komen kijken hoe het is om in een gezinshuis te wonen. Ze weten ook wel dat het anders is als in een gewoon pleeggezin of bij je eigen papa en mama. Maar voor hun is er toch niets bijzonders aan. We wonen toch in een gewoon gezin? Bij papa André en mama Jenny. Ik ben blij dat ze dit zo wel voelen. Dat het voor hun niet anders voelt. Soms roepen ze weleens als ze het niet eens zijn met een bepaalde regel: we lijken net een leefgroep! Ja, en regels en structuur zijn gewoon nodig. Ook in een gezinshuis. .
Zo wilde één van de pleegje vandaag ook spelen. maar het is al een paar keer niet goed gegaan met spelen. Dus ik ze: speel maar bij ons. Maar dat wilde hij niet. Nee, ik wil op het dorp spelen. En dan moet je gaan uitleggen dat hij het gewoon niet goed kan om zonder begeleiding op het dorp te spelen. Dat hij mede daarom ook bij ons woont om deze dingen te leren. Met alle prikkels om te gaan en alles wat er op straat gebeurt. Bij ons in de tuin is het veilig en zijn wij er. En dan vind hij ons maar een rot vader en moeder. Met stomme regels en vind hij ons zelfs discriminerend omdat hij een kleurtje heeft en wij blank zijn. En als ik dan in een daverde lach schiet omdat dit er zo serieus uit komt heb je weer een boze bui. U lacht me uit! Nee, ik lach omdat je iets grappigs zegt. Jij vind dat ik jou meer straf geeft omdat je niet blank bent. Maar ik heb nog vier kinderen hier in huis die nog veeeeel donkerder zijn dan jou en die heb ik nog nooit gehoord over discriminatie. Dat is ook niet echt iets waar je als kind mee bezig moet zijn. Jij denkt: Ik krijg straf dus ze haten me omdat ik niet blank ben. Daar denk ik niet over na hoor. Ik zie de kleurtjes soms niet eens meer. Ik heb er zoveel in huis. Het maakt voor ons helemaal niet uit. Maar dat komt op zo'n moment niet binnen. Maar als je na een dag dan een sorry krijg hoop ik dat hij het wel begrepen heeft.
Komende zaterdag dus open huis. Voor iedereen. Ik hoop dat als je tijd hebt, je even langs komt.
Misschien weet je al wat het is om gezinshuis te zijn. maar kom dan even om die bak koffie en dat praatje. Wij zien er naar uit en de kinderen ook. We zijn van 11 tot 4 open.
Gezinshuis De Morgenster
Volckerweg 1 4411 Sl Rilland
maandag
dromen
Dinsdag was het weer niks met m'n rug. Ik moest veel computerwerk doen en dat zitten is niet best. Ik kan beter een kamer soppen en zuigen en dweilen. Maar goed. Dit moet ook gebeuren. Maar langzaam gaat het iedere dag beter. Gewoon aan de gang blijven en wat pillen slikken.
En als het dan wat beter gaat met de rug, koop je toch gewoon weer een nieuw bed voor één van de kids. We roepen al een tijdje dat haar bed vervangen moet worden. Het laatste bed met een gewone lattenbodem. En dat is aan onze kinderen niet besteed. Dus liggen de helft van de latten er al gebroken uit. Al de andere kinderen hebben al een bed met ijzeren bodem. Daar kunnen ze alles mee doen, maar het gaat niet kapot. En toen liep ik ineens tegen dit bed aan. Ik ging voor lampjes. En kwam thuis met een bed en met een handdouche (die we ook al heel lang moesten aanschaffen) en ja, toch ook nog met lampjes. Het is wel even een werk om zo'n grote doos in de auto te krijgen. Gelukkig heb ik een bus, maar ja, hoe krijg ik hem van de kar in de auto? Het lukt. M'n rug werkt aardig mee en thuis gekomen haalt de man des huizes het bed eruit. Hij is er inmiddels wel aan gewent dat ik ineens met iets thuiskom wat niet is gepland. Direct maar in elkaar zetten dan. Als alles op zijn kop staat, het oude bed uit elkaar, matras is de speelkamer, dekbed, kussens...gaat de bel. Oja, er zou ook nog iemand komen voor een fotoshoot. Gezinshuis.com gaat een fotoshoot maken van al zijn gezinshuizen en dat bundelen in een boek. Het dagelijks leven in...Komt dat mooi uit. We zijn net bezig met een klusje. En dit gebeurt hier regelmatig. Dus ons dagelijks leven. Drie verschillende activiteiten heeft hij gefotografeerd. Eén ervan komt in het boek. Ik ben benieuwd.
Als de pleegjes uit school komen vraag ik aan degene van wie het nieuwe bed is: ga eens in je kamer kijken? Ze kijkt verbaasd. Heb ik niet goed opgeruimd dan? ben ik wat vergeten? Maar aan mijn lach ziet ze dat het iets anders is. In een horde achter elkaar hollen ze nu allemaal naar haar kamer. Wat is ze blij met haar nieuwe bed. En opgeruimde kast. Want dat heeft mama Jenny ook maar direct gedaan. Er kwam een vuilniszak met rommel uit. Nu kan ze weer zien wat ze allemaal heeft. Nu ga ik het netjes houden hoor! Jaja, we zullen zien.
De kinderen zijn deze week redelijk rustig. Of komt dat doordat ze bijna elke dag worden bezig gehouden? We hebben namelijk een stagiaire. En die doet heel veel met de kinderen. Als ze een dag niet komt balen ze. Nu moeten ze zelf iets bedenken. Maar dat is ook helemaal niet erg.
De maaltijden zijn vaak het onstuimigst. Ze willen allemaal vertellen en willen ze elkaar overtreffen. Het gesprek ging deze week een keer over dromen. Pleegje had gedroomd. Hij heeft altijd hele verhalen over zijn dromen, zodat ik me weleens afvraag of hij ze niet ter plekke verzint. maar ook dat is knap. maar nu wil pleegzusje iets vertellen. Haar stem is behoorlijk dus ze komt er wel bovenuit. Jaa, ik droomde toen ik nog in de buik van m'n moeder was al. Het valt stil. Dat bevalt haar wel en ze gaat door met vertellen. Ik zat in de buik van mijn moeder en ik droomde dat er een zwarte man achter me aan zat. En ik rennen....en toen oeps deed de dokter de buik van mijn moeder open en haalde mij eruit. Iedereen schiet in een daverende lach. Dat kan toch niet? Dromen in de buik van je moeder? Verontwaardigd kijkt ze rond. Ja natuurlijk wel. Ik weet toch zelf wel als ik droom.!
Nog verontwaardigder kijkt ze mij aan. Ik zit met tranen in mijn ogen. Van het inhouden van mijn lach. Ik wil haar niet uitlachen, maar het is zo komisch. Haar verhaal en dan dat gezicht en die gebaren die ze erbij maakt. Ik denk, begin ik, dat je dit een andere keer gedroomd heb. U geloof me ook nooit hé, verzucht ze. De verhalen over het dromen worden steeds spannender. Ja, verhalen vertellen daar kunnen ze wat van. En dat hebben we dan keer 7. Er wordt wat af gedroomd. Weetje: zeg ik. Ik droomde dat alle zeven pleegjes heel de week krullen haalden op hun lijst en alles deden wat ze moesten doen, zonder mopperen. Jammer hé? dat het een droom was.! Oh, maar ik heb heel de week krullen gehaald hoor.....het gesprek neemt een wending....
Deze week zijn we druk met de voorbereiding voor de open dag aanstaande zaterdag. De uitnodigingen zijn weg. Nu maar afwachten of er inderdaad mensen gaan komen. Wij doen voor het eerst hieraan mee en het is dus best spannend. Ook voor de pleegjes. De helft is logeren en de andere helft is thuis. Die krijgen allemaal een taak. En dat vinden ze maar wat leuk.
En als het dan wat beter gaat met de rug, koop je toch gewoon weer een nieuw bed voor één van de kids. We roepen al een tijdje dat haar bed vervangen moet worden. Het laatste bed met een gewone lattenbodem. En dat is aan onze kinderen niet besteed. Dus liggen de helft van de latten er al gebroken uit. Al de andere kinderen hebben al een bed met ijzeren bodem. Daar kunnen ze alles mee doen, maar het gaat niet kapot. En toen liep ik ineens tegen dit bed aan. Ik ging voor lampjes. En kwam thuis met een bed en met een handdouche (die we ook al heel lang moesten aanschaffen) en ja, toch ook nog met lampjes. Het is wel even een werk om zo'n grote doos in de auto te krijgen. Gelukkig heb ik een bus, maar ja, hoe krijg ik hem van de kar in de auto? Het lukt. M'n rug werkt aardig mee en thuis gekomen haalt de man des huizes het bed eruit. Hij is er inmiddels wel aan gewent dat ik ineens met iets thuiskom wat niet is gepland. Direct maar in elkaar zetten dan. Als alles op zijn kop staat, het oude bed uit elkaar, matras is de speelkamer, dekbed, kussens...gaat de bel. Oja, er zou ook nog iemand komen voor een fotoshoot. Gezinshuis.com gaat een fotoshoot maken van al zijn gezinshuizen en dat bundelen in een boek. Het dagelijks leven in...Komt dat mooi uit. We zijn net bezig met een klusje. En dit gebeurt hier regelmatig. Dus ons dagelijks leven. Drie verschillende activiteiten heeft hij gefotografeerd. Eén ervan komt in het boek. Ik ben benieuwd.
Als de pleegjes uit school komen vraag ik aan degene van wie het nieuwe bed is: ga eens in je kamer kijken? Ze kijkt verbaasd. Heb ik niet goed opgeruimd dan? ben ik wat vergeten? Maar aan mijn lach ziet ze dat het iets anders is. In een horde achter elkaar hollen ze nu allemaal naar haar kamer. Wat is ze blij met haar nieuwe bed. En opgeruimde kast. Want dat heeft mama Jenny ook maar direct gedaan. Er kwam een vuilniszak met rommel uit. Nu kan ze weer zien wat ze allemaal heeft. Nu ga ik het netjes houden hoor! Jaja, we zullen zien.
De kinderen zijn deze week redelijk rustig. Of komt dat doordat ze bijna elke dag worden bezig gehouden? We hebben namelijk een stagiaire. En die doet heel veel met de kinderen. Als ze een dag niet komt balen ze. Nu moeten ze zelf iets bedenken. Maar dat is ook helemaal niet erg.
De maaltijden zijn vaak het onstuimigst. Ze willen allemaal vertellen en willen ze elkaar overtreffen. Het gesprek ging deze week een keer over dromen. Pleegje had gedroomd. Hij heeft altijd hele verhalen over zijn dromen, zodat ik me weleens afvraag of hij ze niet ter plekke verzint. maar ook dat is knap. maar nu wil pleegzusje iets vertellen. Haar stem is behoorlijk dus ze komt er wel bovenuit. Jaa, ik droomde toen ik nog in de buik van m'n moeder was al. Het valt stil. Dat bevalt haar wel en ze gaat door met vertellen. Ik zat in de buik van mijn moeder en ik droomde dat er een zwarte man achter me aan zat. En ik rennen....en toen oeps deed de dokter de buik van mijn moeder open en haalde mij eruit. Iedereen schiet in een daverende lach. Dat kan toch niet? Dromen in de buik van je moeder? Verontwaardigd kijkt ze rond. Ja natuurlijk wel. Ik weet toch zelf wel als ik droom.!
Nog verontwaardigder kijkt ze mij aan. Ik zit met tranen in mijn ogen. Van het inhouden van mijn lach. Ik wil haar niet uitlachen, maar het is zo komisch. Haar verhaal en dan dat gezicht en die gebaren die ze erbij maakt. Ik denk, begin ik, dat je dit een andere keer gedroomd heb. U geloof me ook nooit hé, verzucht ze. De verhalen over het dromen worden steeds spannender. Ja, verhalen vertellen daar kunnen ze wat van. En dat hebben we dan keer 7. Er wordt wat af gedroomd. Weetje: zeg ik. Ik droomde dat alle zeven pleegjes heel de week krullen haalden op hun lijst en alles deden wat ze moesten doen, zonder mopperen. Jammer hé? dat het een droom was.! Oh, maar ik heb heel de week krullen gehaald hoor.....het gesprek neemt een wending....
Deze week zijn we druk met de voorbereiding voor de open dag aanstaande zaterdag. De uitnodigingen zijn weg. Nu maar afwachten of er inderdaad mensen gaan komen. Wij doen voor het eerst hieraan mee en het is dus best spannend. Ook voor de pleegjes. De helft is logeren en de andere helft is thuis. Die krijgen allemaal een taak. En dat vinden ze maar wat leuk.
dinsdag
logeerpleeg
Aan het heerlijke weekend komt een eind. Halverwege de zondagmiddag komt één van de oudere pleegjes me halen. Mama, logeerpleegje ligt op de trampoline heel hard te huilen. Ik ga hem halen. Mijn hart breekt. Hij is zo verdrietig. Ik neem hem mee nar binnen en vraag of hij kan vertellen waarom hij zo verdrietig is. Ik weet het natuurlijk wel. Het afscheid nadert. Hortend en stotend komt het verhaal eruit. Mama Jenny, ik wou dat ik alles overnieuw kon doen. Dat ik weer hier woonde en niet steeds zo heel erg boos zou worden en u uitschelden en alles verknallen. Maar dan zou ik het anders doen. Ik sla mijn arm om hem heen. Hij kruipt heel dicht tegen me aan. Jongen: zeg ik. Het is niet jou schuld dat je hier niet meer woont. Je mag jezelf niet de schuld geven. natuurlijk heeft jou gedrag ermee te maken gehad. Maar dat gedrag komt ergens vandaan. Er is zoveel gebeurt in jou leven dat ik snap dat je soms heel boos bent. Wij hadden zo gehoopt dat je een goede plek zou krijgen en daar nog meer zou leren omgaan met jou boze buien. Maar dat was mis. Daar heb jij geen schuld aan. Ik vraag hem hoe ik hem kan helpen. Want als ik nu de groep ga bellen dat je niet meer terug komt heb ik binnen een uur de politie op de stoep hoor. Hij lacht. ja dat kan niet. Maar kunt u er niet voor zorgen dat ik weer hier kan wonen? Ik zucht. Oh, kon ik hem maar iets beloven. maar dat kan gewoon niet. Ik leg hem uit dat ik daar niet over ga Dat zijn eigen mama, en zijn voogd en ook de pleegzorg instanties en de voogden van de andere kinderen daar allemaal wat van gaan vinden. Hij knikt,. Gepokt en gemazeld met de hulpverlening snapt hij dat wel. Ik ga je wel wat anders beloven. Ik ga in elk geval in gesprek met mama en met jou voogd en met de groepsleiding om ervoor te zorgen dat jij een beter plekje krijgt. Hij knikt. Zullen we dan nu nog maar even gaan genieten van de rest van de middag? Hij vliegt weer naar buiten en gaat spelen.
Nog geen half uur daarna is er ruzie. ja pleegje is pleegje en als het niet gaat zoals hij wil gaat het nog steeds weleens mis. Hij is buiten de tuin in een hoek gaan zitten. Als André hem gat halen komt hij mee. Voorheen rende hij weg en ging hij helemaal uit zijn stekker. "Toch nog wat geleerd".?
En dan is het half 5 en moet de reis weer worden gemaakt. Zo ontzettend jammer dat de afstand zo groot is. Anderhalf uur rijden. Hij klemt zich even helemaal aan me vast en de tranen komen weer. Ik ga snel een nieuwe afspraak maken hoor.!
Als André die avond thuis komt loop ik inmiddels krom van de rugpijn. Mijn zwakke plek. Ook André is down. Hij moet nog even onze zoon thuis brengen en beide hebben we geen puf meer voor een gesprek. Dat komt morgen wel. André was erg onder de indruk van de plek waar pleegje woont. Jenny, het is gewoon een gevangenis. Een lange gang met deuren die allemaal met een pasje open moeten. Zijn kamer lijkt op die van een cel. Hij heeft foto's gemaakt. We zuchten. Wat moeten we nu hiermee? Dat dit geen plek is waar hij thuishoort is wel duidelijk. Maar waar dan wel? En hoe?
Maandag gaat het iets beter met mijn rug. Langzaam doe ik mijn huishoudelijke dingen.
En dan belt pleegje weer. Helemaal verdrietig. Mama Jenny, ik was boos. Ik heb beloofd om het niet meer te worden, maar ik werd het wel. Ik vraag wat er gebeurde. Ik zat op school en ik vroeg drie keer om hulp en die kreeg ik niet. En toen wilde ik een time-out omdat ik boos werd maar dat mocht eerst niet en later kwam de groepsleiding me halen en gooide me in de time-out kamer. En nu is mijn hand en pols helemaal blauw.
Ik snap het. Als dit pleegje boos is moet je hem vaak fysiek begrenzen, maar hij is zo sterk dat je hem niet altijd pedagogisch verantwoord kan pakken. En dan heb je blauwe plekken.
Ik probeer hem rustig te krijgen. Dat lukt. Als we samen in gesprek zijn helpt dit hem om rustig te worden en ook te kijken naar zijn aandeel. Hij beloofd zich nu rustig aan de regels te houden en ook zijn straf uit te zitten. Want die heeft hij gekregen. Weer vraagt hij of hij het opnieuw mag proberen bij ons. Ik leg hem uit dat het nu lijkt of het bij ons allemaal zo fijn was. Maar dat het ook weleens anders was. Dat hij ook straf kreeg en dat ik hem ook vaak vast moest pakken. Dat hij bij ons niet zoveel op de telefoon en tablet mag dan nu op de groep. Ja, maar bij jullie kan ik buiten spelen. En dan ben ik moe genoeg om te slapen. Ja, hij krijgt nu medicatie om te slapen. Maar hij komt ook bijna niet buiten. Zijn school is in dezelfde gang als zijn slaapkamer. Daglicht ziet hij bijna niet.
Ik beloof snel in gesprek te gaan. Ik wil de mensen in de instellingen niet afvallen. Ze doen hun werk zoals het ze is opgedragen. Het is fijn dat er daar nog mensen werken met bezieling. Die ook wel zien dat het voor veel kinderen geen goede plek is. Instellingen moeten er ook zijn. Want er is altijd een groep kinderen die voor een tijdje beter af is in een leefgroep. Maar daarna moet er toch iets anders zijn. Dit pleegje heeft al in nog geen twee jaar zijn tweede plek. De meeste groepen mag je 1 tot 2 jaar wonen. dan heeft hij dus nog zo'n vier groepen te gaan. En dan gaat hij los, want hij heeft niets meegekregen. In iedere groep beginnen ze overnieuw. Zijn jaar op deze groep is bijna voorbij. En dan?
Soms zou ik willen dat ze vanuit Den Haag eens komen kijken hoe deze kinderen wonen. Is dit wat we willen? Wat is het resultaat als deze kinderen volwassen zijn. Hebben we niet veel beter resultaat als deze kinderen in gezinnen kunnen wonen? Daar moet in worden geïnvesteerd. Maar nee, ze willen zelfs de pleegzorgvergoeding afschaffen. Het moet maar vrijwilligerswerk worden. Als we hier meer geld in pompen is het op termijn veel goedkoper dan al die instellingen. En de kinderen zijn erbij gebaat om op te groeien in een gezin.
Maar ja, wie ben ik? Ook maar een gewone gezinshuis moeder. Wie luistert daar nu naar?
Ik hoop in elk geval dat de mensen die met dit pleegje te maken hebben, naar me willen luisteren en dat we tot een oplossing komen.
Nog geen half uur daarna is er ruzie. ja pleegje is pleegje en als het niet gaat zoals hij wil gaat het nog steeds weleens mis. Hij is buiten de tuin in een hoek gaan zitten. Als André hem gat halen komt hij mee. Voorheen rende hij weg en ging hij helemaal uit zijn stekker. "Toch nog wat geleerd".?
En dan is het half 5 en moet de reis weer worden gemaakt. Zo ontzettend jammer dat de afstand zo groot is. Anderhalf uur rijden. Hij klemt zich even helemaal aan me vast en de tranen komen weer. Ik ga snel een nieuwe afspraak maken hoor.!
Als André die avond thuis komt loop ik inmiddels krom van de rugpijn. Mijn zwakke plek. Ook André is down. Hij moet nog even onze zoon thuis brengen en beide hebben we geen puf meer voor een gesprek. Dat komt morgen wel. André was erg onder de indruk van de plek waar pleegje woont. Jenny, het is gewoon een gevangenis. Een lange gang met deuren die allemaal met een pasje open moeten. Zijn kamer lijkt op die van een cel. Hij heeft foto's gemaakt. We zuchten. Wat moeten we nu hiermee? Dat dit geen plek is waar hij thuishoort is wel duidelijk. Maar waar dan wel? En hoe?
Maandag gaat het iets beter met mijn rug. Langzaam doe ik mijn huishoudelijke dingen.
En dan belt pleegje weer. Helemaal verdrietig. Mama Jenny, ik was boos. Ik heb beloofd om het niet meer te worden, maar ik werd het wel. Ik vraag wat er gebeurde. Ik zat op school en ik vroeg drie keer om hulp en die kreeg ik niet. En toen wilde ik een time-out omdat ik boos werd maar dat mocht eerst niet en later kwam de groepsleiding me halen en gooide me in de time-out kamer. En nu is mijn hand en pols helemaal blauw.
Ik snap het. Als dit pleegje boos is moet je hem vaak fysiek begrenzen, maar hij is zo sterk dat je hem niet altijd pedagogisch verantwoord kan pakken. En dan heb je blauwe plekken.
Ik probeer hem rustig te krijgen. Dat lukt. Als we samen in gesprek zijn helpt dit hem om rustig te worden en ook te kijken naar zijn aandeel. Hij beloofd zich nu rustig aan de regels te houden en ook zijn straf uit te zitten. Want die heeft hij gekregen. Weer vraagt hij of hij het opnieuw mag proberen bij ons. Ik leg hem uit dat het nu lijkt of het bij ons allemaal zo fijn was. Maar dat het ook weleens anders was. Dat hij ook straf kreeg en dat ik hem ook vaak vast moest pakken. Dat hij bij ons niet zoveel op de telefoon en tablet mag dan nu op de groep. Ja, maar bij jullie kan ik buiten spelen. En dan ben ik moe genoeg om te slapen. Ja, hij krijgt nu medicatie om te slapen. Maar hij komt ook bijna niet buiten. Zijn school is in dezelfde gang als zijn slaapkamer. Daglicht ziet hij bijna niet.
Ik beloof snel in gesprek te gaan. Ik wil de mensen in de instellingen niet afvallen. Ze doen hun werk zoals het ze is opgedragen. Het is fijn dat er daar nog mensen werken met bezieling. Die ook wel zien dat het voor veel kinderen geen goede plek is. Instellingen moeten er ook zijn. Want er is altijd een groep kinderen die voor een tijdje beter af is in een leefgroep. Maar daarna moet er toch iets anders zijn. Dit pleegje heeft al in nog geen twee jaar zijn tweede plek. De meeste groepen mag je 1 tot 2 jaar wonen. dan heeft hij dus nog zo'n vier groepen te gaan. En dan gaat hij los, want hij heeft niets meegekregen. In iedere groep beginnen ze overnieuw. Zijn jaar op deze groep is bijna voorbij. En dan?
Soms zou ik willen dat ze vanuit Den Haag eens komen kijken hoe deze kinderen wonen. Is dit wat we willen? Wat is het resultaat als deze kinderen volwassen zijn. Hebben we niet veel beter resultaat als deze kinderen in gezinnen kunnen wonen? Daar moet in worden geïnvesteerd. Maar nee, ze willen zelfs de pleegzorgvergoeding afschaffen. Het moet maar vrijwilligerswerk worden. Als we hier meer geld in pompen is het op termijn veel goedkoper dan al die instellingen. En de kinderen zijn erbij gebaat om op te groeien in een gezin.
Maar ja, wie ben ik? Ook maar een gewone gezinshuis moeder. Wie luistert daar nu naar?
Ik hoop in elk geval dat de mensen die met dit pleegje te maken hebben, naar me willen luisteren en dat we tot een oplossing komen.
zaterdag
vakantie
Maandag. De eerste vakantie dag en de eerste dag dat ik een stagiaire heb. Dat is even wennen. Maar dat wennen gaat snel. De kinderen zijn heerlijk heel de dag bezig gehouden met allerlei spelletjes. En ik kon heerlijk doorwerken in huis. Koffers pakken, de was zoveel mogelijk weg en de boodschappen in huis.
Dinsdagochtend reden we zo rond 10 uur weg. Het was stil in de auto. Alle kinderen waren verdiept in hun spelcomputer of dvd-speler. Toen we bijna op plaats van bestemming waren kreeg één pleegje het in de gaten. Ik zie De Efteling op de borden! We gaan naar de Efteling!!,denk ik , komt er weifelend achteraan. Ik knik. Ja, we gaan naar de Efteling.
En wat hebben ze genoten. De aankomst dag was het heel rustig, dus geen lange wachtrijen. Heerlijk eten en dan in het sprookjeshotel slapen. Ik moet zeggen dat het super goed gegaan is. André bleef thuis. Die had nog heel veel te doen voor school en kon zo goed doorwerken. De meiden sliepen onder leiding van onze stagiaire en de jongens onder mijn begeleiding. Ondanks alle prikkels die ons jongste pleegje kreeg in het park heeft hij het super goed gedaan. Op één keer na, niet boos geweest. En die ene keer viel gelukkig mee. We hadden poffertjes besteld. Na de bestelling wilde hij toch iets anders en toen hij zijn poffertjes kreeg dreunde hij op tafel(stuiter deed zijn bord) en riep: ik wilde een big menu. Ik keek hem even goed aan en ik zag dat hij echt probeerde om rustig te blijven. Toen hij zag dat iedereen een even groot menu had maar dat de topping anders was, was het goed en heeft hij alles smakelijk opgegeten. Soms liet ik me overhalen om ook in één van de attracties te gaan. maar dat is aan mij niet echt besteed. Al moeten de kinderen er wel erg om lachen als ik naast hun zit en heel hard in hun handen knijp als ik het eng vind. Zij vinden niets eng. Ze vliegen overal in. Na drie dagen waren ze het nog niet zat en wilden nog wel langer blijven.
En dan is het vrijdag. En dan moeten ze allemaal even omschakelen. Een kater? Het lijkt erop.
De was is enorm. Ik wil even door het huis vliegen. Maar dat lukt maar matig. Er klinkt een hoop gemopper als ik vraag of ze allemaal hun kamers willen opruimen zodat ik kan stofzuigen. Uiteindelijk gaan ze aan de slag. Als ze klaar zijn en de speelkamer ook gedaan is mogen ze spelen. Ze gaan schooltje spelen. Het gaat een hele tijd goed totdat...
De jongste begint met vervelend gedrag en dit ontaard is een echte vechtpartij. Ik ben deze ochtend alleen. André is naar Limburg om ons logeer pleegje op te halen. Ik baal, want ik wil doorgaan. Drie dagen investeer je en dan is een ochtend teveel gevraagd. Voor ik er erg in heb sta ik zelf mee te schreeuwen met de rest. Dochterlief merkt dit even fijntjes op en ik baal, van mezelf. Waarom laat ik dit gebeuren? Ik neem even een time out. De kinderen schrikken van mij. Ze zien dat ik er echt even doorheen zit. Het is niet zozeer de ruzie die ze maken, maar meer de brutale opmerkingen daarna en het schuiven van de schuld op een ander. Het maakt me niet uit wie er begint. Als je direct naar mij was gekomen was het niet zo geëscaleerd. Dan had ik de stoorzender eruit gehaald. Maar dat kan je niet vaak genoeg zeggen. En het is ook lastig. Als ik een klap zou krijgen is ook mijn eerste reflex om terug te slaan. En dan vraag ik van de kinderen dat ze dat niet doen maar mij komen halen.
Het is inmiddels half 2 voor we aan tafel gaan en ook André thuis is met pleegje. Die grinnikt een beetje en vraagt: "is hij soms tegen mij aangelopen?" Herkenbare situatie.
De kinderen zijn stil en uiteindelijk kunnen we erover praten. Gewoon en rustig en bieden ze ook excuses aan. Vanmiddag gaan we lief spelen! De jongste speelt de rest van de middag op zijn kamer. Resultaat van deze ochtend? Een gehavend gezicht van één van de jongens en buikpijn van de meisjes. Pleegje had dus behoorlijk zijn handen gebruikt. De middag is snel om en twee pleegjes gaan nog logeren bij grote zus. Dus weer een ritje Papendrecht. De kilometers zijn al weer gemaakt vandaag.
Logeerpleegje heeft het naar zijn zin. Hij geniet van het contact met de andere kinderen.
En ik? Ik maak me zorgen. om dit pleegje. Over de plek waar hij nu woont. Het is er zeker niet beter op geworden sinds hij bij ons weg is. Terwijl dat wel de bedoeling was. Dat hij nog meer dingen zou gaan leren en verwerken. maar het lijkt erop dat het alleen maar slechter gaat. Zijn tweede plek in nog geen twee jaar Volgestopt met pillen. Zorgt dit ervoor dat het beter gaat? Ik heb hier grote vraagtekens bij.
De kinderen weten het wel. Laat hem maar weer hier komen wonen hoor! Ze bedenken met elkaar wel waar hij slapen moet en één pleegje wil zijn kamer nog wel delen ook. Ze hebben echt met hem te doen als hij verteld hoe het eraan toe gaat op de groep. Dat het zo simpel niet is begrijpen ze nog niet. Terwijl het eigenlijk wel zo simpel zou moeten zijn. !
Dit bevestigd mijn mening weer. Ieder kind heeft recht op een gezin. Ieder kind is gebaat bij een plek in een gezin. Beter dan waar dan ook.
We gaan dit weekend genieten. Straks eerst de stad maar in om kleding te kopen voor logeer pleegje.
Achter dit pleegje staat ook een moeder die moet toezien hoe het steeds slechter gaat met haar kind. Als ik me verplaats in haar dan snap ik haar wanhoop, haar onmacht en haar verdriet. Dan kan ik meehuilen met haar en probeer ik er te zijn voor haar. Als praatpaal, als luisterend oor. En wie weet ook als spreekbuis naar de instanties toe.
Dinsdagochtend reden we zo rond 10 uur weg. Het was stil in de auto. Alle kinderen waren verdiept in hun spelcomputer of dvd-speler. Toen we bijna op plaats van bestemming waren kreeg één pleegje het in de gaten. Ik zie De Efteling op de borden! We gaan naar de Efteling!!,denk ik , komt er weifelend achteraan. Ik knik. Ja, we gaan naar de Efteling.
En wat hebben ze genoten. De aankomst dag was het heel rustig, dus geen lange wachtrijen. Heerlijk eten en dan in het sprookjeshotel slapen. Ik moet zeggen dat het super goed gegaan is. André bleef thuis. Die had nog heel veel te doen voor school en kon zo goed doorwerken. De meiden sliepen onder leiding van onze stagiaire en de jongens onder mijn begeleiding. Ondanks alle prikkels die ons jongste pleegje kreeg in het park heeft hij het super goed gedaan. Op één keer na, niet boos geweest. En die ene keer viel gelukkig mee. We hadden poffertjes besteld. Na de bestelling wilde hij toch iets anders en toen hij zijn poffertjes kreeg dreunde hij op tafel(stuiter deed zijn bord) en riep: ik wilde een big menu. Ik keek hem even goed aan en ik zag dat hij echt probeerde om rustig te blijven. Toen hij zag dat iedereen een even groot menu had maar dat de topping anders was, was het goed en heeft hij alles smakelijk opgegeten. Soms liet ik me overhalen om ook in één van de attracties te gaan. maar dat is aan mij niet echt besteed. Al moeten de kinderen er wel erg om lachen als ik naast hun zit en heel hard in hun handen knijp als ik het eng vind. Zij vinden niets eng. Ze vliegen overal in. Na drie dagen waren ze het nog niet zat en wilden nog wel langer blijven.
En dan is het vrijdag. En dan moeten ze allemaal even omschakelen. Een kater? Het lijkt erop.
De was is enorm. Ik wil even door het huis vliegen. Maar dat lukt maar matig. Er klinkt een hoop gemopper als ik vraag of ze allemaal hun kamers willen opruimen zodat ik kan stofzuigen. Uiteindelijk gaan ze aan de slag. Als ze klaar zijn en de speelkamer ook gedaan is mogen ze spelen. Ze gaan schooltje spelen. Het gaat een hele tijd goed totdat...
De jongste begint met vervelend gedrag en dit ontaard is een echte vechtpartij. Ik ben deze ochtend alleen. André is naar Limburg om ons logeer pleegje op te halen. Ik baal, want ik wil doorgaan. Drie dagen investeer je en dan is een ochtend teveel gevraagd. Voor ik er erg in heb sta ik zelf mee te schreeuwen met de rest. Dochterlief merkt dit even fijntjes op en ik baal, van mezelf. Waarom laat ik dit gebeuren? Ik neem even een time out. De kinderen schrikken van mij. Ze zien dat ik er echt even doorheen zit. Het is niet zozeer de ruzie die ze maken, maar meer de brutale opmerkingen daarna en het schuiven van de schuld op een ander. Het maakt me niet uit wie er begint. Als je direct naar mij was gekomen was het niet zo geëscaleerd. Dan had ik de stoorzender eruit gehaald. Maar dat kan je niet vaak genoeg zeggen. En het is ook lastig. Als ik een klap zou krijgen is ook mijn eerste reflex om terug te slaan. En dan vraag ik van de kinderen dat ze dat niet doen maar mij komen halen.
Het is inmiddels half 2 voor we aan tafel gaan en ook André thuis is met pleegje. Die grinnikt een beetje en vraagt: "is hij soms tegen mij aangelopen?" Herkenbare situatie.
De kinderen zijn stil en uiteindelijk kunnen we erover praten. Gewoon en rustig en bieden ze ook excuses aan. Vanmiddag gaan we lief spelen! De jongste speelt de rest van de middag op zijn kamer. Resultaat van deze ochtend? Een gehavend gezicht van één van de jongens en buikpijn van de meisjes. Pleegje had dus behoorlijk zijn handen gebruikt. De middag is snel om en twee pleegjes gaan nog logeren bij grote zus. Dus weer een ritje Papendrecht. De kilometers zijn al weer gemaakt vandaag.
Logeerpleegje heeft het naar zijn zin. Hij geniet van het contact met de andere kinderen.
En ik? Ik maak me zorgen. om dit pleegje. Over de plek waar hij nu woont. Het is er zeker niet beter op geworden sinds hij bij ons weg is. Terwijl dat wel de bedoeling was. Dat hij nog meer dingen zou gaan leren en verwerken. maar het lijkt erop dat het alleen maar slechter gaat. Zijn tweede plek in nog geen twee jaar Volgestopt met pillen. Zorgt dit ervoor dat het beter gaat? Ik heb hier grote vraagtekens bij.
De kinderen weten het wel. Laat hem maar weer hier komen wonen hoor! Ze bedenken met elkaar wel waar hij slapen moet en één pleegje wil zijn kamer nog wel delen ook. Ze hebben echt met hem te doen als hij verteld hoe het eraan toe gaat op de groep. Dat het zo simpel niet is begrijpen ze nog niet. Terwijl het eigenlijk wel zo simpel zou moeten zijn. !
Dit bevestigd mijn mening weer. Ieder kind heeft recht op een gezin. Ieder kind is gebaat bij een plek in een gezin. Beter dan waar dan ook.
We gaan dit weekend genieten. Straks eerst de stad maar in om kleding te kopen voor logeer pleegje.
Achter dit pleegje staat ook een moeder die moet toezien hoe het steeds slechter gaat met haar kind. Als ik me verplaats in haar dan snap ik haar wanhoop, haar onmacht en haar verdriet. Dan kan ik meehuilen met haar en probeer ik er te zijn voor haar. Als praatpaal, als luisterend oor. En wie weet ook als spreekbuis naar de instanties toe.
stuiterig vakantiebegin
Na een heftige start vanmorgen, denk ik even rustig achter de computer te gaan zitten. Ja, dat gaan zitten lukt me wel ,maar dat rustig? Zou het komen dor de slechte start vanmorgen? Maar daar hadden de kids eigenlijk niet veel last van. Onze dochter had haar eerste stagedag en was het vergeten, dus moesten we haar in Goes brengen om op tijd te zijn, er moest er één naar de scouting en toen kwam dochterlief ook nog ziek naar huis. De ochtend was er één van stuiter de stuiter en tot overmaat van ramp waren de kinderen ook stuiterig. Baldadig naar elkaar toe en in eerste instantie heerlijk aan het kleuren. Maar dat liep al snel uit op ruzie en ging er één met veel lawaai naar zijn kamer waar het nog even na bulderde. Pfff, eerst maar middageten. De scouting en voetbal kinderen zijn inmiddels thuis. Dochter van de trein gehaald en nu denk ik, na een enorme strijk te hebben weggewerkt en vier wassen te hebben gedraaid en nummer vijf en zes draaien, even te schrijven. Maar ik kan mezelf niet horen tikken. Zo'n lawaai maken ze. En niet echt gezellig zijn ze ook. Komt er storm? Of moeten ze ontladen nu het vakantie is? Ik weet het niet maar op dit moment heb ik zin om alleen maar even heel hard te gillen: STILTE!!! Maar of ze daarvan onder de indruk zijn? Dus doe ik het maar niet en probeer ik me af te sluiten.
Mama; het is toch vandaag Valentijnsdag?
" Ja, maar ik geloof niet dat ik echt leuke valentijntjes in huis heb nu!"
Ehh, vorig jaar kregen we iets lekkers.
" Ja, dat doen we niet elk jaar hoor, dat was vorig jaar. Nu gaan we drie dagen weg in de voorjaarsvakantie. Is dat geen leuke verrassing? "
Als het nog geen herrie was, wordt het nog meer herrie.
"Gaan we ergens heen wat op onze doe-lijst staat?"
Ik glimlach." Het is een verrassing"!
Oja, en dan gaat mama niks zeggen. Ze hebben het snel door. Nee, dan gaat mama niks zeggen. Maar als jullie zo druk en ruzieachtig blijven weet ik niet of ik het wel leuk vind om met jullie weg te gaan. Maar als wij het maar leuk vinden, merkt er één op. Ik zucht. Ja dat is ook zo. Het is jullie vakantie en ik hoef het niet leuk te vinden. Eerst maar even koffietijd doen dan? Misschien dat we dan met elkaar even kunnen bedenken hoe we het rustiger en leuker kunnen maken de rest van de middag. Dat lukte maar half. Uiteindelijk gaan ze met stofzuiger en al naar de speelkamer om op te ruimen. Want daarna doe ik er maar even een dvd in. Als de kinderen druk bezig zijn komt manlief thuis. Met een enorme mooie bos bloemen. Dat maakt mijn dag weer goed.
Gelukkig ben ik niet heel ziek geworden. Het bleef bij een middag en twee avonden vroeg op bed. Dus zondag kon ik heerlijk genieten van de doopdienst van onze zoon. Ik ben trots en dankbaar. Zoals hij daar stond. Stoer en sterk. Vertrouwend op God. Niet achterom kijkend, naar alles wat niet goed ging en fout was, maar vooruitkijkend naar hoe hij verder gaat met God.
De rest van de week is eigenlijk best rustig verlopen. Wel veel autoritjes. Twee keer een rit naar de Alblasserwaard. Een gezellige dag bij een vriendin en een verjaardag. Vandaar die grote was en strijk vandaag natuurlijk. Want dat blijft wel liggen. Al ben ik super blij met mijn hulp op vrijdag die door mijn huis suist en alles weer heerlijk schoon en fris maakt. Regelmatig wordt me de vraag gesteld of ik wel goed voor mezelf zorg in alle drukte die er is in ons gezin. Nou, dat doe ik dus wel.
Vrijdag hebben we met de andere gezinshuisouders besproken hoe we vorm geven aan de open dag voor gezinshuizen. Dit is een landelijke open dag en veel gezinshuizen zetten hun deuren open voor bezoekers. Een leuke flyer dient als uitnodiging. We hopen natuurlijk op veel belangstelling.
En nu, nu is het zeven uur en onze jongste telg ligt na veel gesputter en een boze bui in bed. Twee zitten er in bad en de rest heeft weinig meer om ruzie te maken en druk te doen. Dus de rust keert weer in huize Zwijnenburg. Straks met elkaar nog koffietijd en dan gaan ze allemaal hun bed in.
Rust. Zolang het duurt. Jippie! De vakantie is begonnen.!
Mama; het is toch vandaag Valentijnsdag?
" Ja, maar ik geloof niet dat ik echt leuke valentijntjes in huis heb nu!"
Ehh, vorig jaar kregen we iets lekkers.
" Ja, dat doen we niet elk jaar hoor, dat was vorig jaar. Nu gaan we drie dagen weg in de voorjaarsvakantie. Is dat geen leuke verrassing? "
Als het nog geen herrie was, wordt het nog meer herrie.
"Gaan we ergens heen wat op onze doe-lijst staat?"
Ik glimlach." Het is een verrassing"!
Oja, en dan gaat mama niks zeggen. Ze hebben het snel door. Nee, dan gaat mama niks zeggen. Maar als jullie zo druk en ruzieachtig blijven weet ik niet of ik het wel leuk vind om met jullie weg te gaan. Maar als wij het maar leuk vinden, merkt er één op. Ik zucht. Ja dat is ook zo. Het is jullie vakantie en ik hoef het niet leuk te vinden. Eerst maar even koffietijd doen dan? Misschien dat we dan met elkaar even kunnen bedenken hoe we het rustiger en leuker kunnen maken de rest van de middag. Dat lukte maar half. Uiteindelijk gaan ze met stofzuiger en al naar de speelkamer om op te ruimen. Want daarna doe ik er maar even een dvd in. Als de kinderen druk bezig zijn komt manlief thuis. Met een enorme mooie bos bloemen. Dat maakt mijn dag weer goed.
Gelukkig ben ik niet heel ziek geworden. Het bleef bij een middag en twee avonden vroeg op bed. Dus zondag kon ik heerlijk genieten van de doopdienst van onze zoon. Ik ben trots en dankbaar. Zoals hij daar stond. Stoer en sterk. Vertrouwend op God. Niet achterom kijkend, naar alles wat niet goed ging en fout was, maar vooruitkijkend naar hoe hij verder gaat met God.
De rest van de week is eigenlijk best rustig verlopen. Wel veel autoritjes. Twee keer een rit naar de Alblasserwaard. Een gezellige dag bij een vriendin en een verjaardag. Vandaar die grote was en strijk vandaag natuurlijk. Want dat blijft wel liggen. Al ben ik super blij met mijn hulp op vrijdag die door mijn huis suist en alles weer heerlijk schoon en fris maakt. Regelmatig wordt me de vraag gesteld of ik wel goed voor mezelf zorg in alle drukte die er is in ons gezin. Nou, dat doe ik dus wel.
Vrijdag hebben we met de andere gezinshuisouders besproken hoe we vorm geven aan de open dag voor gezinshuizen. Dit is een landelijke open dag en veel gezinshuizen zetten hun deuren open voor bezoekers. Een leuke flyer dient als uitnodiging. We hopen natuurlijk op veel belangstelling.
En nu, nu is het zeven uur en onze jongste telg ligt na veel gesputter en een boze bui in bed. Twee zitten er in bad en de rest heeft weinig meer om ruzie te maken en druk te doen. Dus de rust keert weer in huize Zwijnenburg. Straks met elkaar nog koffietijd en dan gaan ze allemaal hun bed in.
Rust. Zolang het duurt. Jippie! De vakantie is begonnen.!
Abonneren op:
Posts (Atom)