gezinshuis

gezinshuis
de morgenster

maandag 27 maart 2017

ik ben het grip kwijt

Daar zit je dan. "Wilt u zeggen dat u het grip op u dochter kwijt ben"? Ik knipper even met mijn ogen, mijn mond valt nog net niet open, en kijk mevrouw aan. Hoor ik de vraag echt goed? Eh, nee dat is niet wat ik zeg. Ik zeg dat ze 16 jaar is en ook een eigen verantwoordelijkheid heeft. Natuurlijk ben ik eindverantwoordelijk voor haar. Maar als ze zich niet goed voelt, ga ik ze niet naar school slepen. Ik wil de moeder die dit lukt met een 16 jarige weleens spreken. We hebben dit al vaker aan de hand gehad. En ik weet dat het met onze dochter echt wel goed komt. Mevrouw wil toch wel even weten waarop ik dat baseer. Ik ken mijn dochter en ik weet wat ze wel en niet kan. Ik wordt er een beetje kortaf van. Maak geen problemen die er niet zijn. En hoe krom kan het zijn in ons land. Ik ben wel tot 21 jaar verantwoordelijk voor mijn kind. Financieel, het halen van een startkwalificatie, dus dat ze naar school gaat. Maar als mijn pleegje 18 jaar is zegt ons systeem. Dag, veel succes, zoek het maar uit. En wie is dan verantwoordelijk? Niemand meer? Eigen ouders, die niet in staat waren om voor deze kinderen te zorgen, maar als ze 18 jaar zijn kunnen deze zelfde ouders het wel? En wat dan met dat pleegje dat helemaal geen contact meer heeft met ouders, of geen ouders meer heeft? En dat pleegje dat met 18 jaar nog moet beginnen aan het MBO? Dus wat startkwalificatie. Dus wat jeugdzorg tot 18 jaar. Laten we dan eerst maar eens beginnen met die leeftijd voor pleegzorg op te schroeven naar 21 jaar.
Ik merk dat tijdens het gesprek mijn verdedigingsmechanisme in actie kom. Ga mij niet vertellen hoe ik het moet doen. Toch brengt het me weer aan het twijfelen. Moet ik strenger zijn? Maar als we thuis alles op een rij zetten en we bij de fysio zijn geweest weet ik gewoon dat ik de goede keuzes maak met haar. Ook dochterlief was zeer verbolgen. Wat denkt ze wel. U het grip kwijt zijn op mij?

Wat is dat eigenlijk? Grip hebben op je kind? Is dat als jij aan de touwtjes trekt het kind doet wat je wil? Of heeft het kind ook nog iets te zeggen. ALs ik daarover nadenk en kijk naar mijn gezinshuis met daarin op dit moment zes pleegpubers. Dan ben ik het grip kwijt ja. Ze vormen zich een eigen mening, zeggen ja en doen nee, liegen en stelen is geen uitzondering, hebben ook nog een papa en mama die een mening heeft en waardoor de pleegjes worden beinvloed, lappen alle huisregels aan hun laars. Ga er maar aan staan om dan alle touwtjes nog in handen te hebben. Ik begin er niet eens aan. We doen de dingen samen. We bespreken het gedrag wat we niet willen zien en wat we dan wel willen zien. We stimuleren en activeren en motiveren daar waar nodig is. En natuurlijk lukt dat niet altijd. En moet ik soms echt letterlijk het touwtje uit handen nemen en overnemen. Maar samen komen we ergens. Als ze de dingen doen omdat ik het vraag en ze niet voelen en begrijpen waarom ik dit vraag is het water naar de zee dragen. Maar als we steeds weer herhalen en blijven voordoen zullen het zeker een keer gaan begrijpen. En dan gaan we soms weer drie stappen vooruit en dan weer twee achteruit. Maar we gaan vooruit. Dus het grip kwijt? Nee ik ben het grip op niemand kwijt.

woensdag 8 februari 2017

afwijzing

De eerste weken van 2017 zitten er alweer op. Wat gaat de tijd snel. Zeker als je dagen vol zitten.
En dan ineens sta je stil. Ziek. Griep. En wat is dat moeilijk voor mij. Ik sleep me uit bed en doe mijn ding met af en toe even liggen tussendoor. Maar als het eenmaal avond is barst mijn hoofd bijna uit elkaar. Ik heb het koud en warm tegelijk. Dus de volgende ochtend blijf ik toch echt liggen. Ik hoor de stemmen van de kinderen. Zacht, fluisterend in de veranda. Stampende voetstappen. Heen en weer lopen. Zou alles goed gaan? Vergeten ze niets? Eigenlijk ben ik te moe om me daar zorgen om te maken. Ik geeft me over en doezel nog even weg. En dan is het stil in huis. Er is nog één pleegje vrij. Hij heeft de tafel afgeruimd en is aan het spelen. Manlief is met twee pleegjes naar de orthodontist. En ik stap onder de douche. Langzaam kom ik op gang.
Nu zit ik met een mok koffie en mijmer verder. De afgelopen tijd was heftig. Ik kan met alles wat in mij is niet voorkomen dat onze kinderen worden teleurgesteld. Pijn gedaan. Vertrouwen wordt beschaamd. Ze groeien op in een wereld die niet lief en aardig is. Kinderen zijn naar elkaar toe genadeloos. Beseffen niet hoeveel pijn ze de ander doen met dat wat ze zeggen en dat wat ze doen, of juist niet doen. Opmerkingen als: jij ziet je moeder lekker niet vaak of ga terug naar je eigen land??
Maar ook volwassenen beseffen vaak niet dat wat zij doen of zeggen impact heeft op de kinderen. Afwijzing. Jij hoort er niet bij.
Ook de confrontatie met het netwerk is soms heftig. Ze zitten vaak klem tussen twee werelden. Maken zich zorgen om dingen waar een kind zich helemaal geen zorgen om behoord te maken. En allemaal reageren ze in gedrag anders. De één klapt dicht en verwerkt in stilte. De ander gooit het meubilair door de kamer of zoekt in alles de discussie op. Soms loop ik er zo op leeg. Want iedere reactie geeft ook weer een tegenreactie. En dat is soms heel veel herrie met zeven pleegjes. Maar het maakt me ook strijdvaardig. Het  doet me pijn om hun verdriet en onmacht te zien. Ik denk aan die Psalm.
De Filistijn, de Tyriër, de Moren,
Zijn binnen u, o Godsstad, voortgebracht;
Van Sion zal het blijde nageslacht
Haast zeggen: "Deez' en die is daar geboren".

We zingen het uit volle borst mee. Toch? Maar brengen we in praktijk wat we zingen?  Beseffen we echt wat we zingen?
Deze kinderen, zo kwetsbaar, hebben juist mensen om hen heen nodig die zeggen: je bent welkom. Je hoort erbij. Ongeacht je huidskleur, ongeacht waar je vandaan komt, ongeacht je achtergrond, ja zelfs ongeacht je gedrag.
Ik schrik ervan dat er juist binnen onze christelijke cultuur zoveel onbegrip en discriminatie is. Zoveel afwijzing. Jezelf beter achten dan de ander. Terwijl Jezus zegt: maar gij geheel anders.
ALs ik terug kijk op de afgelopen 15 jaar dat wij dit werk doen zijn er zoveel voorbeelden te noemen. Zoals dat jongetje dat weggestuurd werd bij een vriendje uit zijn klas. Jij bent een raar jongetje, jij mag hier niet spelen. Hij kwam bij ons verdrietig thuis. Hij snapte het niet. Mama Jenny: deze mensen zijn toch ook christen? Ik zit bij dat jongetje in de klas.
Ik snap dat als je naar het gedrag van sommige van onze kinderen kijkt, je ogen en oren soms klapperen. Maar stuur dan een kind niet weg, maar ga in gesprek. Zo alleen kan je begrijpen waarom een kind doet wat hij doet.
Ik kan me dan soms net zo troosteloos voelen als het weer nu buiten. Druilerig, mistig en grauw. Dan bid ik: Heer leer mij te zien met U ogen. Dat ik dicht bij mezelf blijf. Wat kan ik doen om het verschil voor die ander te maken.
Dan kan ik door het troosteloze, de hoop zien gloren.
En hoor ik Zijn belofte: Eens zal Ik alles nieuw maken.


zaterdag 31 december 2016

oudejaarsdag

De oliebollen en appelbeignetten zijn gebakken. Ik had me voorgenomen om dit buiten te doen. Maar met zoveel mist, druppelt het wel erg hard buiten en het is zoo koouud. Dus toch maar binnen. De kinderen hangen over de aanrecht heen. Ze hebben de appels geschild en willen nu proeven.

foto van Jenny Zwijnenburg.

De pan staat inmiddels buiten af te koelen. Ons logeetje is onderweg naar huis. Ze is een nachtje langer gebleven. Het was ook erg gezellig. De pleegjes genieten van hun zusje. De klok tikt de laatste uurtjes weg. Ons oudste pleegje is het dorp in. Ook dat is loslaten. Want natuurlijk is dit om vuurwerk af te steken. En dat is in de polder niet leuk en spannend. Zo is de eerste vakantie week al voorbij.
En ook 2016 is bijna ten einde. Ik kijk terug op het jaar.
Een jaar van afscheid nemen. Nieuwe mensen en kinderen ontmoeten. Soms even op weg helpen. Een luisterend oor bieden of een stukje meelopen op hun weg en dan weer loslaten. Onze ritjes naar de basisschool zijn voorbij. De pleegjes worden groot. Bijna allemaal inmiddels op het voortgezet onderwijs. We zien ze groeien niet alleen fysiek. We gaan drie stappen vooruit en weer twee achteruit. Maar we blijven in hun tempo meelopen. Stimuleren en activeren om nieuwe dingen te ontdekken. Voorzichtig vertrouwen krijgen in de wereld om hun heen. Om dan weer even keihard om te vallen, als iemand dat vertrouwen beschaamd. Even uithuilen of uitrazen of je even terug trekken. Om dan weer tevoorschijn te komen. Sterker en krachtiger dan daarvoor. En daarbij mogen wij helpen en meelopen. Ik heb echt de leukste baan die er bestaat. Ik kijk terug op een mooi, bewogen en gezegend jaar. In en door alles kon ik steeds weer terug naar de bron van mijn leven. God. Hij geeft mij liefde, geduld en kracht om dit mooie, maar ook moeilijke werk te doen.
Het nieuwe jaar. We weten niet wat dat zal brengen.Vallen en weer opstaan. Het even gehad hebben, en genieten. Ik hoop mijn opleiding af te ronden. Mijn eerste module heb ik in mijn zak zitten. Geslaagd. Februari de tweede. We zullen afscheid moeten nemen van ons crisispleegje. We hopen op een goede en fijne nieuwe plek voor hem. Genoeg uitdagingen voor het komende jaar.
Het vuurwerk staat klaar om straks het jaar uit te knallen. Daar komen we met tieners niet onderuit.
Ik bid voor het komende jaar om voldoende liefde, geduld, vertrouwen, en alles wat ik nodig heb om dit werk te doen.

Lief pleegje

Jou hand aarzelend in die van mij
Jou ogen die mij zoeken
Jou roep: waar is mama?
Jou onrust als ik er niet ben
Jou boosheid afgereageerd op mij
Jou vertrouwen in mij
Mijn handen die jou opvangen
Mijn handen die jou troosten
Mijn handen die jou tranen wegpoetsen
Mijn handen die jou klappen opvangen
Mijn hart waar jij helemaal in kan
Ik geef je mijn liefde
Jij geeft me jou pijn
Samen worstelen we ons een weg door dit leven
Zoekend naar wie je bent
Het verleden achter je latend
Kijkend naar de toekomst
Ik wil er zijn voor jou
Zodat jij er straks kan zijn voor die ander.
Sterk, moedig en vol vertrouwen
Samen met God gaat dat zeker lukken

Ik hoop dat jullie weer genoten hebben van mijn schrijven. Ik heb genoten van het leven in ons gezinshuis en van jullie reacties hierop. Ik wens jullie een heel goed en gezegend 2017 toe.











dinsdag 27 december 2016

kerst

We lijken wel kinderen uit Afrika die een schoenendoos krijgen. Een schaterlach was het gevolg van deze uitspraak. De mond waaruit deze uitspraak komt lacht er het hardst om. De brenger van dit geluk staat er lachend bij. Onze kinderen waren opgegeven bij Stichting het Vergeten Kind. Die deelt deze dagen kerstpakketten uit aan kinderen die in een instelling of gezinshuis wonen. Vragend zegt één van de pleegjes: ben ik een vergeten kind dan? Ik leg hen uit waar deze stichting voor staat. En dat het echt wel een verschil is of je in een gezinshuis woont zoals zij of dat je in een instelling woont. Zoals veel kinderen en jongeren. Onze pleegjes voelen zich thuis ondanks dat ze niet thuis bij hun ouders wonen. Maar toch genieten ze wel echt van deze verrassing. Zeven grote dozen worden er binnen gebracht en de achtste doos is voor iedereen. Het is zo'n leuk gezicht als je ze die dozen ziet open maken. De spanning: wat zit erin? En tijdens dat nieuwsgierig kijken wordt deze uitspraak de kamer in geslingerd. We brullen allemaal van de lach. Pleegje moet er zelf het hardst om lachen." Is toch zo zegt ze". "En we zijn nog bruin ook". "Maar ik niet" bromt een ander pleegje. "Jaaa, alleen jij niet".

Rustiger worden de kinderen zeker niet. Sintavond is voorbij en er wordt weer toegeleefd naar Kerst en vakantie, en wat we dan allemaal gaan doen. Ons laatste vrije weekend dit jaar brachten we samen door in Amsterdam. Het was weer even heerlijk om niets te moeten. Heerlijk uit eten, winkelen en uit bed komen als je zin hebt (niet wakker worden van pleegjes met alarmen op de deur die dan even laten weten dat ze wakker zijn). We hadden het even nodig. Straks is alles twee weken thuis.

En nu is het Kerst. De koelkast puilt uit, evenals de voorraadkast. Met zoveel gezinsleden en de kinderen die thuis komen eten is dat al snel het geval. Als ik vrijdag mijn boodschappen ga halen loop ik regelrecht in een soort van gekkenhuis. Winkelkarren net niet op. Ik sta in de file om de winkel in te komen en bij de schappen te komen. Mensen duwen elkaar weg.
Ik denk terug aan het gesprek met onze pleegjes naar aanleiding van de kerstpakket dozen die ze kregen. natuurlijk waren ze er heel blij mee. Maar, ik ben geen vergeten kind hoor: aldus een van onze pleegjes. Hierdoor ontstond een gesprek. Over de vele kinderen die in een instelling wonen. Over kinderen die wel thuis wonen maar soms onder slechte omstandigheden. Niet de kinderen in Afrika of waar dan ook. Maar kinderen in ons eigen land. Jaarlijks zijn 119.000 kinderen slachtoffer van kindermishandeling. Zoveel kinderen die echt vergeten worden. En wij? Wij hebben jullie. En het is fijn hier.
Dan komt er maar één woord naar boven. Dankbaarheid. Wat ben ik dankbaar voor wat ik kan en mag doen. Voor deze kinderen die in ons gezin gebracht zijn. Maar dan gaat mijn hart ook uit naar al die kinderen die het minder hebben getroffen. Ik trotseer de gekte in de winkel en laad mijn kar vol met de boodschappen. Ik moet deze kinderen toch een gezellige kerst bezorgen.
Toch kan ik me niet aan het onaangename gevoel onttrekken. Waarom doen we dit? Waarom doe ik dit? Waar gaat het om met Kerst en wat wil ik de kinderen meegeven?

De drukte ebt langzaam weg. Ik luister naar het geschal van de cd van pleegje. Stille nacht, heilige nacht.... En dan, geschreeuw en gegooi. Van een ander pleegje. Stille nacht?  ...moeder. Ik maak alles kapot. Bam. ik ga maar eens kijken wat er gebeurt. In de kamer van pleegje liggen zijn spullen al overal heen. De deur van zijn kast is ingetrapt. Verbaasd kijk ik naar die kast. Hoe kan dat? We hebben speciaal kasten gekocht die tegen een stootje kunnen. Maar zo'n stoot was hij niet tegen bestand. Bij nader inzien toch wel, want na reparatie van manlief is er niets meer van te zien.  
Zo rollen we van gezellige momenten in boze buien.

Vandaag zijn de kerstdagen voorbij. De vakantie nog lang niet. We hebben er een logé bij deze dagen. Ook dat geeft bij sommige pleegjes weer even gestuiter. Op naar oudejaarsavond.

woensdag 7 december 2016

december drukte en een val

December.
Een maand vol drukte, verwachting en uitzien. Het stormt regelmatig in ons huis. Spanning ten top. Sint is geweest. Een avond vol gezelligheid en verrassingen. Soms maakt het me onzeker. Vinden ze het wel leuk? Is het wel gezellig? Maar dan bedenk ik me dat met deze kids het hier en nu soms anders is dan het terug kijken straks. We geven ze herinneringen mee waar ze nu misschien nog niet veel mee kunnen maar later als alles een plek heeft gekregen kunnen ze terug kijken. Terug kijken op die mooie herinneringen.

We hebben dit jaar voor het eerst lootjes getrokken. En er moest een gedicht bij het kado. Wat is het dan leuk om de creativiteit van de kinderen te zien. Op hun eigen manier zijn ze bezig. De één met een grapje dat zijn geld op was en alleen nog maar een oude pen kon geven tot de ander die zelf op de computer een gedicht wilde maken maar er kwam een heel verhaal met een verstop grapje die hij ter plekke vergat. Ondertussen een heerlijke gourmet en de avond was compleet. Na de Sintavond wordt het weer wat rustiger in huis.

Twee weken geleden. Maandagavond. Iedereen was druk met huiswerk en opruimen van het avondeten. Dus ik ga er even uit met de hond. Dat heb ik geweten. Er kwam een auto aan op ons oh zo donkere weg. Ik heb een zaklamp mee dus laat even zien dat ik daar loop. Maar tegelijk zie ik de weg niet meer en raak zelf naast de weg met mijn voet. Zwik en bam, daar lig ik. Zonder mobiele telefoon. Want ja, dat verwacht je toch niet. En dan kan je roepen zo hard je kan maar niemand die je hoort. Na vijf minuten ging manlief met pleeg naar de voetbal en die hoorde me toen wel. Pleeg helpt me naar binnen. En oh wat zijn ze dan lief en zorgzaam. Als mama pijn heeft en iets niet meer kan kunnen ze ineens van alles zelf. Nu, twee weken verder is mijn voet nog iets opgezet en voel ik het nog behoorlijk. Maar lopen kan ik weer. Want wat is dat een beproeving zeg. Als je bijna niets kan doen omdat je niet lopen kan. En door die pijn bijna niet slapen kan. Dan moet ik dingen uit handen geven en anderen laten doen. Dat is niet echt mijn sterkste kant. Maar ik had nu even geen keus. 

Maar dat gaf me wel veel tijd om aan mijn studie te werken. Ik ben begonnen aan een opleiding (HBO kindercoach). Heel spannend voor iemand die al zo lang niet naar school is geweest. Onzekerheid. Dat komt weer om de hoek kijken Kan ik het wel? Nou en of ik het kan. Mijn eerste module zit erop en ik ben geslaagd. Op naar de volgende. Het is zo leuk. En zo herkenbaar is de leerstof. De schooldagen zijn pittig maar wel heel gezellig. Thuis besteed ik één dag per week aan huiswerk en leren. Dat vergt discipline maar het eerste resultaat is binnen. En dat motiveert.

Rommel. Dat was er ook nog de afgelopen tijd. Er moest een dakkapel komen op een van de kamers. Dus pleegje in het kantoor. Spullen naar de speelkamer. En je huis is direct een troep. Maar gelukkig duurde het maar een week. En we hebben er een heerlijke grote kamer voor terug gekregen. Voor ons is het even makkelijk aanpassen en we overzien het geheel. Maar wat heeft zo iets simpels een impact op de pleegjes. Alles is anders. Er slaapt er een op een andere plek. Er staat van alles in de speelkamer wat er niet hoort. Er lopen mannen in huis die aan het werk zijn.  Dat past dan even niet in hun systeem. En ook dat is direct merkbaar in gedrag.

En nu gaan we richting de kerstvakantie. Nog meer spanning en drukte. We proberen een planning te maken maar onze ervaring is dat dit vaak niet werkt. Komend weekend is ons laatste vrije weekend dit jaar. Daar gaan we nog even van genieten. Dat is vrijdag dan even heel druk om alle kinderen in hun logeergezinnen te brengen. maar dan kunnen we daarna nog even samen genieten.


maandag 7 november 2016

no problem

Wat is er veel gebeurt in de afgelopen weken. De tijd vliegt. En wij vliegen mee. Het eerste stuk van het schooljaar is er al af. Herfstvakantie geweest. De kinderen lijken steeds meer hun draai te vinden in het nieuwe leven van puber en voortgezet onderwijs. En daarmee ik ook. De rust komt redelijk terug. De storm is gaan liggen. En wij? Wij zijn er samen even tussenuit geweest. 10 dagen om precies te zijn. We hebben een rondreis gemaakt door Jamaica. Zomaar gekozen voor deze reis, omdat dit de enige reis was die paste in onze herfstvakantie. Maar het was de moeite waard. Het is een prachtig land vol met prachtige mensen. Ik ben onder de indruk geraakt van het leven van deze mensen. Het grote verschil tussen rijk en arm. Maar arm is zo relatief. Wat is arm? Ik zie huisjes die bij ons op de volkstuinen staan waar een gezin in woont met ernaast grote villa's. Maar ik hoor geen gemopper, ik zie en hoor mensen die genieten van dat wat het leven hun bied. Op welke plaats dan ook.
Alleen het verkeer al. Getoeter, inhaalmanoeuvres waarbij ik een hartverzakking krijg. Maar geen mensen die dan boos uit de auto stappen om de ander even de huis vol te schelden. Nee, ze houden rekening met het feit dat iemand kan gaan inhalen, En dan neemt de ander even gas terug. Af en toe keek ik op zij de diepte in. Behoorlijk de diepte in en kon ik even geen adem halen van schrik. Als we nu van de weg af raken.

Het leven daar is zo anders dan wij gewent zijn. We woonden een klein stukje van een kerkdienst bij. Dan ben ik onder de indruk van het feit dat je zo ver van elkaar toch herkenning vind in elkaar. Dat ook daar dezelfde Jezus wordt geprezen. De dienst is ongedwongen. Daar waar wij alles in regels en protocollen gieten als het gaat om de kerkdienst, is het hier een komen en gaan van mensen. De één gaat even naar buiten om een luchtje te scheppen of bij de kinderen te kijken. Kinderen lopen in en uit. Mensen komen later binnen of gaan eerder weg. De deur staat gewoon open. Ik geniet. Ik vind dit heerlijk. De predikant gaat rustig door met preken. Nou ja, rustig. Het is een stortvloed van woorden die aaneengeregen uit zijn mond vloeien. Geweldig.
We hebben verschillende slaapgelegenheden gehad. Omdat we het eiland rondgetrokken zijn, sliepen we de eerste dagen steeds op een ander plek. En dan is het ene onderkomen anders dan het andere. Van een luxe hotel, naar een soort van Bed and Breakfast hotel waar de hagedissen over je slaapkamermuur lopen(brrr). Maar ja, dat weet je als je hiervoor kiest. De laatste drie dagen waren we op een vaste plek, waar we nog tijd hadden om zelf dingen te ondernemen. Heerlijk aan het strand. Het was een fantastische reis met fantastische reisleiding en chauffeur die ons zoveel van de lokale bevolking hebben laten zien. Ik heb genoten van deze vakantie en heb dit land met haar mensen in mijn hart gesloten. Het mooist van alles is, dat ik daar God heb mogen zien. In de wonderbaarlijke grootsheid van de natuur, in de mensen die we hebben ontmoet. Ik ga zeker een keer terug. Het motto van Jamaica is: no problem, it's just a situation. Dat is wat ik heb meegenomen. Wij(ik) maak zo vaak een probleem van dingen. Op Jamaica zijn geen problemen maar alleen is er een situatie die moet worden opgelost. Rustig en bedaart.Ik creëer zo vaak problemen en maak van een mug een olifant. En ik neem me voor om meer vanuit een situatie te denken en meer no problem toe te passen.

Maar dan ben je thuis en sta je weer in het volle leven. Met een goed voornemen. En het lukt regelmatig dat ik ergens iets van vind en er wat over wil zeggen en wij elkaar aankijken en met ons hoofd schudden en zeggen: no problem. En veel dingen lossen zich dan vanzelf op. Dat geeft best wel wat meer lucht. maar dan .... Heb ik een slaapkamer met een pispot vol met pis, beschimmelde drinken in flesje op de kamer, eten, vleeswarenschalen, onder het matras een gepikte psp, die normaal achter slot en grendel zit. Wat no problem. Dit is dus wel een probleem. Ik wil ze iets leren voor de toekomst. Maar ze knikken ja en amen maar gaan gewoon hun eigen gang en trekken zich nergens iets van aan. De voorraadkast zit al op slot. Moet ik nu ook de koelkast op slot gaan doen? En wat doe ik aan iemand die geen zin heeft om naar het toilet te gaan? Maar ik blijf rustig. Ik vertel de consequenties (al lijkt het erop dat het niet veel indruk maakt) en ga weer naar beneden. Ik gebied André om even mee te komen naar een plek waar niemand me kan horen. En dan ontplof ik. Ik ben zo boos. Waarom? Omdat ik  me gewoon beduveld voel. Stelen en liegen. Als ik uitgeraasd ben, ben ik het kwijt. Zo, dat lucht op. Soms wordt ik er zo moedeloos van. Hoelang hebben we nog? Ze zijn zo 18 jaar en moeten het dan zelf kunnen. Ik zie er nu nog zo weinig van bij sommige pleegjes. Dan bedenk ik me weer hoe moeilijk het is om los te laten. Iedere dag weer opnieuw beginnen. Weer uitleggen en vertellen en dan los laten. De verantwoording bij henzelf neerleggen. Zij dragen de consequenties voor hun gedrag. En in hoeverre ik daar last van heb bepaal ik zelf.
Dus toch: NO PROBLEM??
Ik word er in elk geval aan herinnerd als ik in mijn kantoor aan het werk ben.

woensdag 28 september 2016

chaos, rommel en gezelligheid

En dan is het al weer de vierde week dat de kinderen naar school gaan. Het heeft veel onrust, gestuiter, gemopper en discussies opgeleverd. Maar langzaam komt er rust en structuur. Ook voor mij is het even wennen. Nu er geen kinderen meer heen en weer gereden moeten worden en ze zelfstandig naar school gaan geeft dit enerzijds meer rust. Niet meer op de klok letten. Maar anderzijds komen ze nu op ongeregelde tijden thuis. Een nieuwe fase richting zelfstandigheid. ik probeer wat meer afstand te nemen van het opruimen van hun kamer. Dat is echt mijn dingetje. Ik vind het zo belangrijk dat die netjes is en opgeruimd. Maar waarom vind k dat? Ik heb er mezelf mee als ik hierover steeds de strijd aangaat. Stapje voor stapje leer ik dit los te laten en bij de pubers te laten. Het is jouw kamer. Als je de was daar houd liggen wordt het ook niet gewassen. Maar als dan de kast leeg is komen ze bij mij zeuren. Pech dan. Als je het iedere dag gewoon in de wasmand gooit is het op tijd weer gewassen. Schoolspullen kwijt? Ik zoek niet mee. Het is jou rommel en jij kiest hiervoor. En ik moet bekennen dat sommige kinderen gewoon beter gedijen in een rommel. Mijn theorie is : rommel in je kamer , rommel in je hoofd. Maar als een kind al rommel in zijn hoofd heeft en gewoon chaotisch is dan is het ook terug te zien in de kamer. En dat moet ik niet willen veranderen, zeker niet als zij zich daar prettig bij voelen. Ik geeft ze mee hoe ik het graag zou willen zien. Maar dit is toch echt mijn referentie kader. Want wat is norm? Maar oh wat vind ik het moeilijk als ik die kamers zie om mijn mond te houden. Chaos zie ik ook terug in het maken en op orde hebben van het huiswerk. Is het een uur voordat ze naar bed moeten en moet er ineens nog iets opgezocht worden op internet en uitgeprint. Uiteindelijk is moeders dan bezig om het op orde te krijgen want het lukt niet. Dan is er weer een fietssleutel kwijt. Dan weer een portemonnee. En dan de strijd om mobiele telefoon gebruik. Erg veel rust geeft het niet nu ze ouder worden. Maar toch. Als dan alles de deur uit is daalt de rust in huis neer. Soms nog met strubbels, want dan bellen ze na een kwartier dat één van de pubers is gevallen en niet meer opstaat. Er is al iemand bij die 112 wil bellen maar ons andere pleegje weet al hoe dit kind in elkaar steekt en zegt: ik bel mijn moeder wel even hoor die komt wel. Zo blijf je bezig maar toch ondanks dat hebben we ruimte in onze agenda gekregen. Ik weet niet hoe het komt want alle andere afspraken rondom de kinderen lopen gewoon door. maar we zijn anders gaan plannen. Een dag in de week plannen we geen afspraken. Die dag is voor ons samen. En dat is super. Naast onze maandelijkse vrije weekend ook een dag in de week te hebben waarin je samen iets kan gaan doen.
 
Zo gingen we een dagje uit met onze kleinzoon. Heerlijk genieten zonder de andere kinderen die aandacht vragen. Naar Blijdorp

 
 
En vierden we nog verlaat het jubileum van mijn schoonouders. 50                    jaar getrouwd. Dat was al in april maar door het overlijden van oma is het dagje weg er nog bij ingeschoten. De pleegjes genieten hier enorm van. Het is goed     om te zien dat ze een band proberen aan te gaan en het ook voor hun echt        opa en oma zijn. Ze horen erbij en dat is zo belangrijk voor deze kinderen. Het   is zo ingewikkeld om met twee families te moeten leven en soms gewoon niet    weten waar je bij hoort.  Voor mijn schoonouders was er een mooie rit in de      koets. En het was prachtig weer.                                                                                              
 
 
 
En ben ik aan een opleiding begonnen. En dat vind ik nog het meest spannende. Gaat het me lukken om na zoveel jaar het leren weer op te pakken. Ik ben ook niet echt een ster geweest in leren. Ook in mijn hoofd was het chaos en mistte ik de concentratie. Maar deze opleiding is werk gerelateerd en daarom lukt het me wel om in de stof te duiken. Een dag school is pittig. Maar het huiswerk nog meer. Deze module ging over ongewenst gedrag. Hoe toepasselijk in ons            gezinshuis. Uiteindelijk moet ik een opdracht maken over dit onderwerp met een voorbeeld uit de praktijk. En laat ik die nu voor het uitkiezen hebben. Dus ook    enorm leuk om hiermee bezig te zijn.  De kinderen vinden het echt raar. mama naar school. "Nou, dan weet u ook hoe het is om naar school te gaan en zover te fietsen": zegt een pleegje. Ik lach." Denk je dat ik vroeger nooit naar school ben geweest? En ik moest een uur fietsen en had geen mobiele telefoon zodat ik bellen kon als ik een lekke band had".  "Dat zou ik echt niet kunnen overleven hoor": zucht pleegje. "Nou, dan zit je nog niet bij mij op school. daar kan ik bijna niet leven. Als ik mijn handen beweeg heb ik al een waarschuwing en ik kan bijna niet meer ademhalen omdat ik dan een waarschuwing krijg."   Zo gaat het geklaag over school en hoe zwaar ze het allemaal hebben nog even door. maar als ze een week vrij hebben zijn ze toch ook weer blij dat ze weer naar school kunnen.                                                                                        
Het blijft steeds weer een zoektocht in iedere levensfase van de kinderen naar de gebruiksaanwijzing van het betreffende kind.  Allemaal zo anders. Verschillende achtergronden en verschillende problematiek. Ik kwam hiervan zo een mooi voorbeeld tegen wat illustreert hoe anders onze verschillende kinderen zijn. Hoe het in hun hoofd toegaat bij bepaalde problematiek of                 stoornis. Liedjes waaruit blijkt dat ik, ook als het gaat om regels, steeds weer moet kijken wat ieder kind afzonderlijk nodig heeft en aankan.
 
Autismelied:
Drie maal drie is negen       
ik zing hier mijn eigen lied.
Zing ik dan door alles heen
Dan merk ik dat toch niet. 
 
ODD-lied
Drie maal drie is zeven         
Ik vind dit een heel stom leid
Als je wilt dat ik dit zing       
Dan zing ik dat dus niet!       
 
ADD-lied
Drie maal dr...hé een vogel!  
                 Zingen?..Oh ja. Drie maal drie is negen  
Ieder...mooi weer buiten zeg!
           Wat? Oh ja...Ieder zingt z'n eigen lied
                          Drie maal ..ehhh. Wat deed ik hier ook alweer?
 
ADHD-lied 
              DRIE MAAL DRIE IS NEEEEEGEEEEN!!!!!!!!!!!!!   
           IEDER SCHREEUWT Z'N EIGEN LIED !!!!!!!!!!!!!
                  IK ZING DIT LIED WEL HONDERD KEER!!!               
WANT STOPPEN KAN IK NIET!!!!             
 
(auteur van de liedjes is onbekend)